Pafnoetios van Kefala

border kerkvader

HEILIGENLEVEN

De heilige Pafnoetios van Kefala

PAFNUTIOS

 

De heilige Pafnoetios van Kefala was een tijdgenoot van de heilige Antonios de Grote, die hem zeer hoog schatte als een echte asceet, met de gave om de zielen te genezen en te redden. Van hem wordt verteld dat hij de tachtig jaren van zijn monnikschap altijd hetzelfde habijt had gedragen zonder het ooit uit te doen. Een andere lezing, die waarschijnlijker klinkt, zegt dat hij nooit meer dan één tuniek tegelijk bezat. Samen met de beroemde Makarios en de grote Serapion heeft hij een leefregel opgesteld voor de kluizenaars in de woestijn, die later overgenomen is door de heilige Benedictus van Aniane. In de bijeenkomst der broeders onderscheidde hij zich door zijn rustig en overwogen oordeel, waarbij hij altijd eerst het belang van de broeder over wie geoordeeld moest worden, in het oog hield. Een uitspraak van hem luidde: ‘Houd meer van werk en inspanning dan van rust; meer van verachting dan van verering; meer van geven dan van krijgen’. En hij waarschuwde ernstig: “wanneer God ons een talent geschonken heeft en we denken dat we zelf daarmee iets goeds gedaan hebben, dan zal God toelaten dat we in vernederende zonde vallen omdat we de eer van het goede werk niet aan Hem hebben toegeschreven. En dan geldt voor ons het woord uit de psalm: ‘Waarom spreekt ge van mijn gerechtigheden, terwijl uw onreine lippen Mijn Verbond schenden?’” (vgl. ps. 49).

Lees verder Pafnoetios van Kefala

Martelaarschap : Nieuwe-Martelaar Eugene Rodionov

border7

eugene

Nieuw-Martelaar Eugene Rodionov 

Strijder voor Christus

Eugene Rodionov, 19 jaar oud, verloor zijn geloof niet ondanks vreselijke martelingen “De Tsjetsjeense gevangenschap is het meest gruwelijke, het meest onmenselijke en barbaarse dat ooit kan gebeuren”, zegt Eugene’s moeder. Ze moest de hel overleven om haar zoon te vinden, het lichaam van haar zoon, om precies te zijn. Eugene’s dood viel samen met zijn 19e verjaardag. Eugene’s moeder, Lubov, was een beetje laat: ze was slechts zeven kilometer ver van de plaats van de executie van haar zoon.
Eugene werd geboren 30 minuten na middernacht op 23 mei 1977. Zijn levering was niet moeilijk. Hij was een goed en gezond kind, zijn gewicht was 3900 gram. Ik was zo opgelucht, toen ik zijn eerste kreet hoorde. Alsof hij probeerde te zeggen: “Ik ben op deze wereld gekomen, hou van me!” Ik keek toevallig naar het raam. Het was donker buiten, en ik zag plotseling een vallende ster. Ik werd bleek, mijn hart veranderde in een koud klein stukje. Dokters probeerden me ervan te overtuigen dat het een goed teken was. Ze vertelden me
dat een vallende ster een teken was van een goed leven voor mijn baby. Ik moest echter leven met een gevoel van iets gevaarlijks dat over ons heen kwam. De tijd deed me het vergeten, maar ik moest het bord 19 jaar onthouden.”

Lees verder Martelaarschap : Nieuwe-Martelaar Eugene Rodionov

Heilige Longinus de centurion

border7

HEILIGENLEVEN

De heilige Longinus de centurion

LONGINUS

‎Heilige Martelaar Longinus de Centurion‎
‎St. Longinus de Centurion (Feestdag – 16 oktober) Voorafgaand aan zijn onthoofding van Longinus riep Hij u opnieuw op, o Christus als de Zoon van God. Op de zestiende werd Longinus gedood met het zwaard. Matteüs de Evangelist, die de passie van de Heer Jezus Christus beschrijft, zegt: “Nu, toen de centurion, en zij die bij hem waren, Jezus in de gaten hielden, de aardbeving zagen, en die dingen die gedaan werden, vreesden zij zeer en zeiden: “Waarlijk, dit was de Zoon van God”” (Matteüs 27:54). Die centurion was deze gezegende Longinus, die met twee andere van zijn soldaten in Jezus, de Zoon van God, geloofden. Longinus was chef van de soldaten die aanwezig waren bij de kruisiging van de Heer op Golgotha, en was ook het hoofd van de wacht die het graf bewaakte. Toen de Joodse ouderlingen hoorden van de opstanding van Christus, kochten ze de soldaten om om het valse nieuws te verspreiden dat Christus niet herrezen was, maar dat Zijn discipelen Zijn lichaam stalen. De Joden probeerden ook Longinus om te kopen, maar hij liet zich niet omkopen. Toen namen de Joden hun toevlucht tot hun gebruikelijke strategie: ze besloten Longinus te doden. Toen hij hiervan hoorde, verwijderde Longinus zijn

Lees verder Heilige Longinus de centurion

Nektarius van Aegina

border 43Df

HEILIGENLEVEN

De heilige Nektarios van Aegina

1846 – 1920

Nektarios 1

 

De heilige Nektarios van Aegina (1846-1920) is een van de bekendste Grieks-orthodoxe heiligen. In 1961 werd hij officieel erkend als heilige door het Oecumenisch Patriarchaat van Constantinopel.
Jaarlijks gaan duizenden mensen van over de hele wereld naar Aegina om het graf van Agios Nektarios te bezoeken om helende redenen, om tot hem te bidden of om zijn zegeningen te vragen.
Heilige Nektarios stond bekend als een groot wonderdoener, vooral als genezer van elke soort ziekte, hij was ook een productieve schrijver, theoloog, filosoof, moralist, opvoeder, dichter, asceet en mysticus. Bovenal was de heilige Nektarios een man van diep gebed, en een harde werker die net als iedereen om hem heen werkte, geen enkel werk was ooit oneervol voor hem.
Hij werd veracht door velen die zijn populariteit onder het volk zagen als een poging om patriarch te worden.

Nektarios 2

Agios Nektarios werd geboren op 1 oktober 1846 in Silyvria, in Klein-Azië.

Lees verder Nektarius van Aegina

Seraphim van Sarov

border SS556

HEILIGENLEVEN

St. Seraphim van Sarov, de Rechtvaardige Wonderwerker 

Serafim van Sarov3 foto

Heilige  seraphim van Sarov

Sint Seraphim van Sarov, een groot asceet van de Russische Kerk, werd geboren op 19 juli 1754. Zijn ouders, Isidore en Agathia Moshnin, waren inwoners van Koersk. Isidore was een koopman. Tegen het einde van zijn leven begon hij met de bouw van een kathedraal in Koersk, maar hij stierf voor de voltooiing van het werk. Zijn zoontje Prochorus, de toekomstige Serafim, bleef onder de hoede van zijn weduwe moeder, die haar zoon in vroomheid opvoedde.
Na de dood van haar man ging Agathia Moshnina verder met de bouw van de kathedraal. Toen ze de zevenjarige Prochorus meenam, viel hij van de steigers rond de zeven verdiepingen tellende klokkentoren. Hij had dood kunnen geweest zijn, maar de Heer bewaarde het leven van de toekomstige armatuur van de kerk. De doodsbange moeder rende naar hem toe en vond haar zoon ongedeerd.

De Jonge Prochorus, begiftigd met een uitstekend geheugen, beheerste al snel lezen en schrijven. Van kinds af aan woonde hij graag kerkdiensten bij en las hij zowel de Heilige Schrift als het leven van de heiligen met zijn medestudenten. Bovenal hield hij ervan om te bidden of om het Heilige Evangelie privé te lezen. Op een gegeven moment werd Prochorus ernstig ziek en was zijn leven in gevaar. In een droom zag de jongen de Moeder Van God en beloofde hem te bezoeken en te genezen. Al snel voorbij de binnenplaats van het moshnin huis kwam een kerk processie met de Wonderbare Icoon van het Teken van Koersk (27 november)voorbij. Zijn moeder droeg Prochorus in haar armen, en hij kuste de heilige icoon, waarna hij snel herstelde.

St. Seraphim wordt genezen door de Wonderwerkende Koersk icoon van de Theotokos
Toen prochorus nog in zijn jeugd was, maakte hij zijn plannen om zijn leven volledig aan God te wijden en naar een klooster te gaan. Zijn vrome moeder maakte hier geen bezwaar tegen en ze zegende hem op zijn kloosterpad met een koperen kruis, dat hij de rest van zijn leven op zijn borst droeg. Prochorus vertrok te voet met pelgrims die van Koersk naar Kiev gingen om de heiligen van de grotten te vereren.De oudere Dositheus (eigenlijk een vrouw, Daria Tyapkina), die Prochorus bezocht, zegende hem om naar het wildernisklooster van Sarov te gaan en daar zijn redding te zoeken. Prohkor keerde kort terug naar zijn ouderlijk huis en nam definitief afscheid van zijn moeder en familie. Op 20 november 1778 arriveerde hij in Sarov, waar het klooster toen werd geleid door een wijze ouderling, vader Pachomius. Hij aanvaardde hem en plaatste hem onder de geestelijke leiding van de oudere Jozef. Onder zijn leiding doorliep Prochorus vele gehoorzaamheden in het klooster: hij was de celbediende van de Ouderling, hij zwoegde bij het maken van brood en prosphora en bij timmerwerk. Hij vervulde al zijn gehoorzaamheid met ijver en vurigheid, alsof hij de Heer Zelf diende. Door constant werk bewaakte hij zich tegen moedeloosheid (accidie), dit was, zoals hij later zei, “de gevaarlijkste verleiding voor nieuwe monniken. Het wordt behandeld door gebed, door zich te onthouden van nietszeggend geklets, door inspannend werk, door het Woord van God te lezen en door geduld, omdat het wordt opgewekt door kleingeestigheid van ziel, nalatigheid en ijdele praatjes.

Met de zegen van Igumen Pachomius onthield Prochorus zich op woensdag en vrijdag van al het voedsel en ging het bos in, waar hij in volledige afzondering het Jezusgebed beoefende.

serafim in het bos

Vader Serafim in het bos

Na twee jaar als novice werd Prochorus ziek van waterzucht, werd zijn lichaam opgezwollen en werd hij geteisterd door lijden. Zijn instructeur Vader Joseph en de andere Oudsten waren dol op Prochorus, en zij zorgden voor hem. De ziekte duurde ongeveer drie jaar en niemand hoorde ooit een klacht van hem. De Oudsten, vrezend voor zijn eigen leven, wilden een dokter voor hem bellen, maar Prochorus vroeg om dit niet te doen en zei tegen vader Pachomius: “Ik heb mezelf toevertrouwd, heilige Vader, aan de Ware Arts van ziel en lichaam, onze Heer Jezus Christus en Zijn Al-Zuivere Moeder.”

Hij vroeg om een Molieben aan te bieden voor zijn gezondheid. Terwijl de anderen in de kerk aan het bidden waren, had Prochorus een visioen. De Moeder Gods verscheen aan hem vergezeld door de heilige apostelen Petrus en Johannes de Theoloog. Wijzend met haar hand naar de zieke monnik, zei de Allerheiligste Maagd tegen Johannes: “Hij is een van onze soort.” Toen raakte Zij de zijde van de zieke aan met Haar staf, en onmiddellijk begon de vloeistof die zijn lichaam had opgezwollen door de incisie te stromen die Zij maakte. Na de Molieben ontdekten de broeders dat Prochorus genezen was, en slechts een litteken bleef over als bewijs van het wonder.

Al snel, op de plaats van de verschijning van de Moeder Gods, werd een ziekenboegkerk gebouwd voor de zieken.;Een van de zijkapellen was gewijd aan sts Zosimas en Sabbatius van Solovki (17 april). Met zijn eigen handen maakte Sint Seraphim een altaartafel voor de kapel van cipressenhout, en hij ontving altijd de Heilige Mysteries in deze kerk. Na acht jaar als novice in het Sarov-klooster kreeg Prochorus de naam Seraphim, een naam die zijn vurige liefde voor de Heer en zijn ijverige verlangen om Hem te dienen weerspiegelt.

Na een jaar werd Seraphim tot hierodeacon gewijd. Oprecht van geest diende hij elke dag in de tempel en bad onophoudelijk, zelfs na de dienst. De Heer gaf hem visioenen tijdens de kerkdiensten: hij zag vaak heilige engelen dienen met de priesters. Tijdens de Goddelijke Liturgie op Grote en Heilige Donderdag, die werd gevierd door de igumen Vader Pachomius en door VaderJoseph, had Serafim een ander visioen. Na de Kleine Intrede met het Evangelie sprak de hierodiaken Seraphim de woorden uit: “O Heer, red de Godvrezenden en hoor ons.” Toen hief hij zijn orarion op en zei: “En tot de eeuwen der eeuwen.” Plotseling werd hij verblind door een felle lichtstraal.

Opkijkend zag Sint Serafim de Heer Jezus Christus, die door de westelijke deuren van de tempel kwam, omringd door de Lichamelijke Krachten van de Hemel. Toen hij het ambon bereikte, zegende de Heer al diegenen die baden en ging zijn icoon binnen rechts van de koninklijke deuren. St Seraphim, in geestelijke vervoering na dit wonderbaarlijke visioen, was niet in staat om een woord te spreken, noch om van de plek af te komen. Ze leidden hem met de hand naar het altaar, waar hij nog drie uur stond, zijn gezicht was van kleur veranderd van de grote genade die op hem scheen. Na het visioen intensiveerde de heilige zijn inspanningen. Overdag zwoegde hij in het klooster en bracht zijn nachten door met bidden in zijn boscel.

In 1793 werd Hierodeacon Seraphim tot priester gewijd en diende hij elke dag de Goddelijke Liturgie. Na de dood van de igumen Vader Pachomius ontving Sint Serafim de zegen van de nieuwe Superieure Vader Jesaja, om alleen te wonen in een afgelegen deel van het bos op drie en een halve mijl van het klooster. Hij noemde zijn nieuwe huis “Berg Athos”, en wijdde zich aan eenzaam gebed. Hij ging alleen op zaterdag voor de nachtwake naar het klooster en keerde na de liturgie van zondag terug naar zijn boscel, waar hij deelnam aan de Goddelijke Mysteries.

Vader Seraphim bracht zijn tijd door in ascetische strijd. Zijn celregel van gebed was gebaseerd op de heerschappij van St Pachomius voor de oude woestijnkloosters. Hij droeg altijd de Heilige Evangeliën met zich mee en las het hele Nieuwe Testament in de loop van een week. Hij las ook de heilige Vaders en de dienstboeken. De heilige leerde veel van de gezangen van de kerk uit het hoofd en zong ze tijdens het werken in het bos. Rond zijn cel cultiveerde hij een tuin en zette een bijenkorf op. Hij hield een zeer streng vasten, eten slechts eenmaal gedurende de hele dag, en op woensdag en vrijdag onthield hij zich volledig van voedsel. Op de eerste zondag van de Grote Vasten nam hij helemaal niet deel aan voedsel tot zaterdag, toen hij de Heilige Mysteries ontving.

serafim van sarov 2

De heilige Ouderling werd soms zo geabsorbeerd door het onophoudelijke gebed van het hart dat hij bleef zonder zich te roeren, noch iets om hem heen te horen of te zien. De schemamonnik Mark the Silent en de hierodeacon Alexander, ook wildernisbewoners, bezochten hem af en toe. Als ze de heilige in gebed vonden, zouden ze rustig vertrekken, zodat ze zijn overpeinzing niet zouden verstoren. In de hitte van de zomer verzamelde de rechtvaardige mos uit een moeras als meststof voor zijn tuin. Muggen bijten hem meedogenloos, maar hij verdroeg dit gezegde: “De passies worden vernietigd door lijden en door aandoeningen.”

Zijn eenzaamheid werd vaak verstoord door bezoeken van monniken en leken, die zijn advies en zegen vroegen. Met de zegen van de igumen verbood Vader Seraphim vrouwen om hem te bezoeken en ontving toen een teken dat de Heer zijn verlangen naar volledige stilte goedkeurde, hij verbood alle bezoeken. Door de gebeden van de heilige werd het pad naar zijn wilderniscel geblokkeerd door enorme takken die van oude pijnbomen waren omgewaaid. Nu bezochten alleen de vogels en de wilde dieren hem, en hij woonde bij hen zoals Adam in het Paradijs deed. Ze kwamen om middernacht en wachtten tot hij zijn gebedsregel had voltooid. Dan voedde hij beren, lynxen, vossen, konijnen en zelfs wolven met brood uit zijn hand. St Seraphim had ook een beer die hem zou gehoorzamen en boodschappen voor hem zou doen.

serafim met beer

St Seraphim voedert een beer

Om de aanvallen van de vijand af te weren, intensiveerde St Seraphim zijn zwoegen en begon een nieuwe ascetische strijd in navolging van St Simeon de Stylite (1 september). Elke nacht klom hij op een immense rots in het bos, of een kleinere in zijn cel, rustend voor korte periodes. Hij stond of knielde, biddend met opgeknaste handen: “God, wees genadig voor mij, een zondaar.” Hij bad 1000 dagen en nachten op deze manier.

serafim van Sarov

St Serafim die bidt op een rots gezeten

Drie overvallers op zoek naar geld of waardevolle spullen kwamen hem ooit tegen terwijl hij in zijn tuin werkte. De overvallers eisten geld van hem. Hoewel hij een bijl in zijn handen had en een gevecht had kunnen voeren, maar hij wilde dit niet doen, herinnerend aan de woorden van de Heer: “Zij die het zwaard opnemen, zullen omkomen door het zwaard” (Mt. 26: 52). Toen hij zijn bijl op de grond liet vallen, zei hij: “Doe wat je van plan bent.” De overvallers sloegen hem zwaar en lieten hem voor dood achter. Ze wilden hem in de rivier gooien, maar eerst zochten ze in de cel naar geld. Ze verscheurden de plaats, maar vonden niets anders dan iconen en een paar aardappelen, dus vertrokken ze. De monnik kwam weer bij bewustzijn, kroop naar zijn cel en lag daar de hele nacht.
’s Morgens bereikte hij met grote moeite het klooster. De broeders waren geschokt en zagen de ascet met verschillende wonden aan zijn hoofd, borst, ribben en rug. Acht dagen lang lag hij daar te lijden aan zijn wonden. Artsen die belden om hem te behandelen waren verbaasd dat hij nog leefde na zo’n pak slaag.

Vader Seraphim werd door geen enkele aardse geneesheer genezen: de koningin van de hemel verscheen aan hem in een visioen met de apostelen Petrus en Johannes. Toen hij het hoofd van de heilige aanraakte, genas de Allerheiligste Maagd hem. Hij was echter niet in staat om zich recht te zetten, en voor de rest van zijn leven moest hij voorovergebogen lopen met behulp van een stok of een kleine bijl. St Seraphim moest ongeveer vijf maanden in het klooster doorbrengen, en toen keerde hij terug naar het bos. Hij vergaf zijn misbruikers en vroeg hen niet gestraft te worden

serafim gebogen 2

De kromgebogen St Serafim

In 1807 viel de abt, vader Jesaja, in slaap in de Heer. St Seraphim werd gevraagd om zijn plaats in te nemen, maar hij weigerde. Hij leefde drie jaar in stilte, volledig afgesneden van de wereld, behalve de monnik die een keer per week kwam om hem eten te brengen. Als de heilige een man in het bos tegenkwam, viel hij met zijn gezicht naar beneden en stond niet op totdat de voorbijganger verder was gegaan. Sint Serafim verwierf vrede van ziel en vreugde in de Heilige Geest. De grote ascet zei eens: “Verwerf de geest van vrede, en duizend zielen zullen om je heen gered worden.”

De nieuwe overste van het klooster, vader Niphon, en de oudere broeders van het klooster vertelden vader Seraphim om ofwel op zondag naar het klooster te komen voor goddelijke diensten zoals voorheen, of om terug te verhuizen naar het klooster. Hij koos voor de laatste koers, omdat het voor hem te moeilijk was geworden om van zijn boscel naar het klooster te lopen. In het voorjaar van 1810 keerde hij terug naar het klooster na vijftien jaar in de wildernis te hebben gewoond.

Terwijl hij zijn stilzwijgen voortzet, houdt hij zich stil in zijn cel, en hield zich bezig met gebed en lezen. Hij mocht ook maaltijden eten en de communie in zijn cel ontvangen. Daar bereikte Sint Serafim het hoogtepunt van geestelijke zuiverheid en kreeg hij speciale gaven van genade van God: helderziendheid en verwondering. Na vijf jaar eenzaamheid opende hij zijn deur en liet de monniken binnen. Hij vervolgde echter zijn stilzwijgen en leerde ze alleen door zijn voorbeeld.

Op 25 november 1825 verscheen de Moeder Gods, vergezeld door de twee heilige hiërarchen die op die dag werden herdacht (Hieromartyr Clemens van Rome, en Sint-Pieter, aartsbisschop van Alexandrië), aan de Ouderling in een visioen en vertelde hem zijn afzondering te beëindigen en zich aan anderen te wijden. Hij ontving de zegen van de igumen om zijn tijd te verdelen tussen het leven in het bos en in het klooster. Hij keerde niet terug naar zijn Hermitage, maar ging naar een cel dichter bij het klooster. Dit noemde hij zijn ‘Dichtbije Hermitage’. In die tijd opende hij de deuren van zijn cel voor pelgrims en zijn medemonniken.

De Ouderling zag in de harten van de mensen, en als geestelijke arts genas hij hun zwakheden van ziel en lichaam door gebed en door zijn met genade gevulde woorden. Degenen die naar St Seraphim kwamen, voelden zijn grote liefde en tederheid. Het maakt niet uit hoe laat van het jaar het was, hij begroette iedereen met de woorden: “Christus is verrezen, mijn vreugde!” Hij hield vooral van kinderen. Eens zei een jong meisje tegen haar vrienden: “Vader Seraphim ziet er alleen uit als een oude man. Hij is echt een kind zoals wij.”

De Elder werd vaak gezien leunend op zijn stok en het dragen van een knapzak gevuld met stenen. Op de vraag waarom hij dit deed, antwoordde de heilige nederig: “Ik maak hem zorgen die mij verontrust.”

In de laatste periode van zijn aardse leven wijdde St Seraphim zich aan zijn geestelijke kinderen, het Diveyevo vrouwenklooster. Terwijl hij nog steeds een hierodiaken was, had hij wijlen vader Pachomius naar de Diveyevo-gemeenschap vergezeld naar zijn kloosterleider, moeder Alexandra, een grote vrouwelijke asceet, en toen zegende vader Pachomius Sint-Serafim om altijd voor de “Diveyevo-wezen” te zorgen. Hij was een echte vader voor de zusters, die zich tot hem wendden met al hun geestelijke en materiële moeilijkheden.
St Seraphim besteedde ook veel aandacht aan de vrouwen kloostergemeenschap in Diveyevo. Hij zei zelf dat hij hen geen eigen instructies gaf, maar dat het de koningin van de hemel was die hem leidde in zaken die verband houden met het klooster. Zijn discipelen en geestelijke vrienden hielpen de heilige om de Diveyevo-gemeenschap te voeden . Michael V. Manturov, genezen door de monnik van een ernstige ziekte, was een van Diveyvo’s weldoeners. Op aanraden van de Ouderling nam hij de uitbuiting van vrijwillige armoede op zich. Elena Vasilievna Manturova, een van de Diveyevo-zusters, uit gehoorzaamheid aan de Ouderling, stemde vrijwillig in met de dood in plaats van haar broer, die nog steeds nodig was in dit leven. Nicholas Alexandrovich Motovilov, werd ook genezen door de monnik. In 1903, kort voor de verheerlijking van de heilige, werd het opmerkelijke “Gesprek van Sint Serafim van Sarov met N.A. Motovilov” gevonden en gedrukt. Geschreven door Motovilov na hun gesprek eind november 1831, werd het manuscript bijna zeventig jaar lang verborgen op een zolder in een hoop afval. Het werd gevonden door de auteur S. A. Nilus, die op zoek was naar informatie over het leven van Sint Seraphim. Dit gesprek is een zeer waardevolle bijdrage aan de spirituele literatuur van de orthodoxe kerk. Het groeide uit nicholas Motovilov’s verlangen om het doel van het christelijke leven te kennen. Het werd aan St Seraphim onthuld dat Motovilov al sinds zijn kindertijd op zoek was naar een antwoord op deze vraag, zonder een bevredigend antwoord te krijgen. De heilige Ouderling vertelde hem dat het doel van het christelijke leven de verwerving van de Heilige Geest is, en ging verder met het uitleggen van de grote voordelen van gebed en de verwerving van de Heilige Geest.

Motovilov vroeg de heilige hoe we kunnen weten of de Heilige Geest bij ons is of niet. Sint Serafim sprak uitgebreid over hoe mensen in de Geest van God komen, en hoe we Zijn aanwezigheid in ons kunnen herkennen, maar Motovilov wilde dit beter begrijpen. Toen nam vader Seraphim hem bij de schouders en zei: “We zijn nu allebei in de Geest van God, mijn zoon. Waarom kijk je me niet aan?”
Motovilov antwoordde: “Ik kan niet kijken, vader, want uw ogen knipperen als bliksem, en uw gezicht is helderder dan de zon.”

Serafim van Sarov ongeschapen licht

St. Seraphim, omringd door het Ongecreëerde Licht, voor Nicholas Motovilov

St Seraphim zei tegen hem: “Schrik niet, vriend van God. Nu ben je zelf net zo slim geworden als ik. Je bent zelf in de volheid van de Geest van God, anders zou je me niet zo kunnen zien.’Toen beloofde St Seraphim Motovilov dat God hem zou toestaan om deze ervaring zijn hele leven in zijn geheugen te bewaren. “Het is niet aan jou alleen gegeven om het te begrijpen,” zei hij, “maar door jou is het voor de hele wereld.”

serafim van sarov midden ongeschapen licht

St. Seraphim van Sarov te midden van het Heilige Ongeschapen Licht

Iedereen kende en waardeerde St Seraphim als een groot ascetisch en wonderwerker. Een jaar en tien maanden voor zijn einde, op het Feest van de Aankondiging, werd Sint Serafim verleend om de Koningin van de Hemel opnieuw te aanschouwen in het gezelschap van Johannes de Doper, de Apostel Johannes de Theoloog en twaalf Maagdelijke Martelaren (Sts Barbara, Katherine, Thekla, Marina, Irene, Eupraxia, Pelagia, Dorothea, Makrina, Justina, Juliana en Anysia). De Allerheiligste Maagd sprak uitgebreid met de monnik en vertrouwde de zusters Diveyevo aan hem toe. Toen ze het gesprek afsloten, zei ze tegen hem: “Binnenkort, mijn liefste, zul je bij ons zijn.” De Diveyevo non Eupraxia was aanwezig tijdens dit bezoek van de Moeder Gods, omdat de heilige haar had uitgenodigd.

serafim van Sarov verschijning van de Moeder Gods

De meest heilige Theotokos verschijnt aan St. Seraphim, samen met St. John en twaalf Maagdelijke Martelaren.

De meest heilige Theotokos verschijnt aan St. Seraphim, samen met St. John en twaalf Maagdelijke Martelaren.
In het laatste jaar van het leven van Sint Serafim zag een van de door hem genezen mensen hem tijdens het gebed in de lucht staan. De heilige verbood dit strikt om genoemd te worden tot na zijn dood.

St Seraphim werd merkbaar zwakker en hij sprak veel over zijn naderende einde. Gedurende deze tijd zagen zij hem vaak bij zijn doodskist zitten, die hij in de voorkamer van zijn cel had geplaatst en die hij voor zichzelf had voorbereid. De heilige zelf had de plaats gemarkeerd waar ze hem uiteindelijk zouden begraven, in de buurt van het altaar van de Dormition-kathedraal.

Op 1 januari 1833 kwam vader Seraphim nog een laatste keer naar de kerk van Sts Zosimas en Sabbatius voor de liturgie en ontving hij de Heilige Mysteriën, waarna hij de broeders zegende en afscheid nam en zei: “Red je ziel. Wees niet moedeloos, maar waakzaam. Vandaag worden kronen voor ons voorbereid.”
Op 2 januari verliet vaderPaulus, de celbediende van de heilige, om zes uur ’s ochtends zijn eigen cel om de vroege liturgie bij te wonen. Hij zag de geur van rook uit de cel van de ouderling komen. Sint Serafim liet vaak kaarsen branden in zijn cel, en vader Paulus was bezorgd dat ze een vuur konden stichten.

“Zolang ik leef,” zei hij eens, “zal er geen vuur zijn, maar als ik sterf, zal mijn dood geopenbaard worden door een vuur.” Toen ze de deur openden, bleek dat boeken en andere dingen smeulden. St Seraphim werd geknield gevonden voor een icoon van de Moeder Gods met zijn armen gekruist op zijn borst. Zijn zuivere ziel werd door de engelen genomen op het moment van gebed, en was weggevlogen naar de Troon van de Almachtige God, wiens trouwe dienaar St Seraphim zijn hele leven was geweest.

Sint Seraphim heeft beloofd te bemiddelen voor hen die zich zijn ouders, Isidore en Agathia, herinneren.

Troparion – Toon 4
Je hield van Christus uit je jeugd, o gezegende, en verlangend om alleen voor Hem te werken, worstelde je in de wildernis in voortdurend gebed en arbeid. Met een berouwvol hart en grote liefde voor Christus werd je begunstigd door de Moeder Van God. Daarom roepen wij tot u: “Red ons door uw gebeden, eerbiedwaardige Seraphim, onze vader.”

Kontakion – Toon 2
In de steek latend de schoonheid en de corruptie van deze wereld, vestigde u zich in het klooster van Sarov, O Saint. Daar leefde je een engelenleven, dat voor velen de weg naar verlossing werd. Daarom heeft Christus u verheerlijkt, Vader Seraphim, en u verrijkt met overvloedige genezing en wonderen. Daarom roepen wij tot u: “Red ons door uw gebeden, eerbiedwaardige Seraphim, onze vader.”

serafim van sarov met vita

Icoon van st Seraphim met Vita

79

De cel van st Seraphim

serafim van Sarov Reliekschrijn

Reliekschrijn van st Seraphim

Door de gebeden van onze Heilige Vaders, Heer Jezus Christus onze God, heb genade met ons en red ons! amen!

Bron : Uit St. Seraphim Wonderworker of Sarov and His Spiritual Heritage door Helen Kontsevich (St. Xenia Skete)
Nederlandse Vertaling : Kris Biesbroeck

Serapion de scholastic

border 9ht

HEILIGENLEVEN

Serapion de Scholastic
Abt in Arsinoe, bisschop van Thmuis

Saint_Serapion_of_Thmuis_the_Scholastic

* rond 300
† na 370 in Thmuis, vandaag Timai el-Amdid in Egypte

Bisschop en hoofd van de beroemde Catechetische School van Alexandrië, Egypte, ook bekend als Serapion van Arsinoc. Hij was oorspronkelijk een monnik in de Egyptische woestijn en een metgezel van St. Anthonios die in zijn testament twee mantels van schapenvacht naliet, een voor Serapion en de andere voor St. Athanasius van Alexandrië. Hij was een goede vriend van Athanasius en gaf steun aan de patriarch tegen de ketterse Arianen in Egypte, vooral nadat hij was benoemd tot bisschop van Thmuis, in Neder-Egypte, aan de Nijldelta. Vanwege zijn ondubbelzinnige steun aan Athanasius en zijn verzet tegen het Arianisme, werd hij een tijdlang verbannen.door de vurige Ariaanse keizer Constantius II. Als briljant geleerde en theoloog was hij ook de auteur van een reeks geschriften over de leer van de goddelijkheid van de Heilige Geest (gericht aan de keizer), het Euchologion (een sacramentarium) en een verhandeling tegen het manichaïsme.

Lees verder Serapion de scholastic

Kosmas de Protos

border Maria

HEILIGENLEVENS

Heilige Martelaar Kosmas de protos (+ 1280) en de Athonitise Heilige Martelaren van Karyes met Hem

Heilige Martelaar Kosmas de Protos 

De veelheid van Eerbiedwaardigen met één Geest.
Werden gedood namens de leerstellingen van de Vaders

St. Kosmas protos (Feestdag – 18 november > 5 december) Verzen De veelheid van eerbiedwaardige mensen met één geest, werden gedood namens de leerstellingen van de vaders. Deze Heilige Eerbiedwaardige Martelaren waren Athonietenmonniken uit verschillende cellen, die zich verzetten tegen keizer Michael VIII Palaiologos en de Latijns-minded patriarch John Bekkos (1275-1282), en ze werden gemarteld toen Latijns-minded Uniates naar de berg Athos kwamen. Sint Kosmas de Protos van de Heilige Berg werd opgehangen, terwijl de anderen werden onthoofd. Tijdens dit bezoek van de Latijnsgezinde Uniates werden monniken van de heilige kloosters Vatopaidi, Iveron, Zographou en Xenophontos gemarteld. Volgens een traditie leidde keizer Michael VIII Palaiologos een militaire groep en veroverde de monniken van de cellen van Karyes, evenals de Protos van de Heilige Berg. Nadat hij door de monniken was berispt, was de keizer woedend en liet ze met zwaarden doden, terwijl hij de Protaton-kerk in brand stak. Een hedendaagse schrijver zegt dat de monniken die in cellen rond Karyes leefden, de opdracht kregen om samen te komen,

Lees verder Kosmas de Protos

Seraphim van Sarov

border 94HT

UIT HET LEVEN VAN ST. SERAPHIM VAN SAROV
Helen Kontsevitsj

74d3854e39465230c7835fcf61a55ea7 (1)

” Het lichaam is een slaaf, de ziel is soeverein, en daarom is het te wijten aan Goddelijke barmhartigheid wanneer het lichaam versleten is door ziekte: want daardoor worden de hartstochten verzwakt en komt een mens tot zichzelf; inderdaad, lichamelijke ziekte zelf wordt soms veroorzaakt door de passies. ”

Serafin van Sarov “

border ksla

SERAFIM VAN SAROV : ZIJN LEVEN

1. Het leven van St. Seraphim vóór het klooster

St. Seraphim van Sarov.
St. Seraphim werd geboren op 19 juli 1759 en vernoemd naar St. Prokhor, wiens feestdag wordt gevierd op de 28e dag van diezelfde maand. Zijn vader heette Isidore en zijn moeder Agafia. Zijn ouders kwamen uit gerespecteerde en rijke koopmansfamilies. Isidore had de taak op zich genomen om een kerk te bouwen gewijd aan St. Sergius van Radonezh, gebaseerd op een ontwerp van de beroemde architect Rastrelli, maar hij stierf voordat hij het kon voltooien. Hij gaf de taak daarom aan zijn vrouw. De jonge Prokhor vergezelde zijn moeder vaak terwijl zij toezicht hield op de bouw van de kerk. Op een dag klom hij met haar naar de top van het belfort en gleed door de steigers en viel op de grond. Zijn bange moeder was er zeker van dat ze hem dood zou vinden. Maar de woorden van de 90e psalm leken duidelijk het gezegende kind te bewaken: Want Hij zal Zijn engelen de leiding over u geven om u op al uw wegen te houden. Zij zullen u op hun handen dragen, opdat gij uw voet niet tegen een steen zult slaan. Toen hij op de grond was neergedaald, vond zij de jongen op zijn voeten staan, geheel en ongedeerd; een onuitwisbare aanwijzing dat Prokhor onder Gods speciale bescherming stond.
Zijn vroomheid in zijn kindertijd was uitzonderlijk, een kwaliteit aangemoedigd door zijn moeder. Op een gegeven moment was de jonge Prokhor erg ziek geworden, en de Moeder Van God verscheen aan hem in een droom, belovend om hem te genezen. Hier is hoe haar belofte werd vervuld: een processie kwam langs het huis van Prohkor’s familie, met het wonder-werkende Kursk Root-icoon van de Moeder Van God. Toen de regen begon te vallen, veranderde de processie van koers en ging door de tuin van Prokhor. Agafia droeg haar zieke jongen om het wonderwerkende icoon te ontmoeten en plaatste hem onder de bescherming van de Moeder Gods. Vanaf dat moment herstelde het kind snel.

Lees verder Seraphim van Sarov

Eustatius martelaar

border TYfd

HEILIGENLEVEN

De  grote heilige Eustatius Martelaar

 

 

20_sept_eustathius (3)

Heilige Eustatius

De Grote Heilige Martelaar Eustathius werd voor zijn doop Placidas genoemd. Hij was militair commandant onder de keizers Titus (79-81) en Trajanus (98-117). Nog voordat hij Christus leren kennen, verrichtte Placidas daden van naastenliefde en hielp hij de armen en behoeftigen. Daarom liet de Heer de deugdzame heiden niet achter in de duisternis van afgoderij.
Eens tijdens de jacht in een bos, zag hij een hert dat af en toe zou stoppen om hem recht in de ogen te kijken. Placidas achtervolgde het te paard, maar kon het niet inhalen. Het hert sprong over een kloof en stond aan de andere kant tegenover hem. Placidas zag plotseling een stralende Kruis tussen zijn geweien. Verbaasd hoorde de militaire commandant een stem van het Kruis komen die zei: “Waarom achtervolg je Mij, Placidas?”

Lees verder Eustatius martelaar

Miraculeuze verhalen met St.Gabriël Urgebadze van Georgië

dt Gabriel de nieuwe biechtvader

Sint Gabriël

Miraculeuze Verhalen met St Gabriel (Urgebadze)

Eerbiedwaardige Gabriël (Urgebadze), die minder dan 30 jaar geleden overleed, is bekend bij orthodoxe christenen van over de hele wereld. Vandaag de dag verricht Sint-Gabriël echte wonderen, verschijnt hij in dromen en helpt hij hen die oprecht tot hem bidden, bemiddelend voor God, zelfs voor hen die hopeloos ziek zijn. Het aardse leven van de eerbiedwaardige was ook vol wonderen. De oudere probeerde echter op alle mogelijke manieren deze wonderen achter dwaasheid te verbergen en vroeg hen geheim te houden tot aan zijn dood. Hier zijn enkele van deze verbazingwekkende incidenten uit het leven van de heilige, verteld door zijn spirituele kinderen.

Emmers die met Cement worden gevuld dat in de Lucht als Magische Tapijten vliegt
De zus van vader Gabriël, Julietta Mikhailovna, vertelde moeder Paraskeva, de celbediende van de oudste, ooit over het wonder dat ze had gezien, zodat mensen zouden weten wat een geweldig persoon vader Gabriel was.

Ik kwam eens naar Fr Gabriel toen hij een kerk aan het bouwen was. Hij was alleen in het huis en opende de poort zelf. Na een kort gesprek zei hij: “Zuster, ik heb geen tijd om mijn werk te onderbreken en ik heb honger. Breng me alsjeblieft een fles Georgische yoghurt uit de winkel.” Ik wilde zijn geld niet aannemen, maar hij stond erop en gaf me ook de sleutels en zei: “Ik zal mijn werk voortzetten. Sluit de poort van buitenaf en als je terugkomt, bel me dan voordat je de poort opent.” Ik ging, maar ik was een beetje in de war. Ik kende geen plaatsen in die buurt om yoghurt te kopen. Ik liep een korte afstand en zag een melkboer. Ik was blij dat ik erin slaagde om fr Gabriel’s verzoek zo snel te vervullen en haastte me terug zodra ik de pot van de melkboer kreeg. Uit haast en vreugde vergat ik de woorden van vader Gabriël om hem te bellen voordat ik de poort opende en zonder waarschuwing de binnenplaats betrad. Ik was geschokt door wat ik zag. Emmers gevuld met cement reisden door de lucht en legden zich recht in de frames die op de bovenste verdieping waren voorbereid. Vader Gabriël stond op de binnenplaats beneden, kneedde het cement en goot het in de emmers. Zodra ik binnenkwam, merkte hij me op en realiseerde zich dat ik alles had gezien. Eerst was hij boos op me omdat ik binnenkwam zonder waarschuwing, en toen kalmeerde hij me en vroeg me om het geheim te houden. Meer dan dertig jaar zijn verstreken voordat ik dit verhaal aan iemand vertelde.

Lees verder Miraculeuze verhalen met St.Gabriël Urgebadze van Georgië

Gabriel Urgebadze Confessor en dwaas in Christus

kruis orthodox

HEILIGENLEVEN

Heilige Gabriel Confessor en dwaas in Christus – Georgië
1929 – 1995

Monk_Gabriel-4

Leven en werken
Archimandriet Gabriel geboren Goderdzi Urgebadze is één van de meest gerenommeerde orthodoxe monniken in Georgië. Hij werd geboren aan Vasili en Barbara Urgebadze op 26 augustus 1929 in Tbilisi, Georgië. Hij werd als baby gedoopt in de St. Martyr Barbara’s Church, in de wijk Navtlughi, door de voormalige “Zuster van Barmhartigheid” Tamar Begiashvili. Het communistische regime was toen razend gewelddadig; religie werd vervolgd; kerken werden vernietigd en gesloten; onschuldige mensen werden vermoord en gedeporteerd. Goderdzi was ongeveer twee jaar oud toen zijn vader, Vasil Urgebadze, onder onzekere omstandigheden werd vermoord. Daarna noemden zijn familieleden hem Vasiko ter ere van zijn vader.
Vasiko was een buitengewone jongen; sinds zijn jeugd is hij begiftigd met goddelijke genade. Hij bouwde kleine kerken van kiezelstenen en stak er lucifers in aan. Barbara, zijn moeder (na de dood van Vader Gabriel, ging zijn moeder het Samtavro-klooster binnen als non Anna. Ze is begraven naast zijn zoon) was bang dat iemand de acties van haar zoon zou hebben gezien, omdat het niet uitgesloten was dat iemand hun familie zou kunnen bespioneren voor het opvoeden van de zoon tegen de communistische ideologie. In zijn jeugd gedroeg Vasiko zich vreemd, hij stopte vaak met spelen met zijn vrienden en was liever alleen en in stilte. Hij had echter nog steeds een ongewoon amusement; hij nam een ​​stokje in zijn handen en rende weg. Tjilpende vogels zaten erop en volgden hem de hele weg. Dit verraste iedereen. Vasiko was een zachtmoedig kind. Hij stond niet toe dat er een val voor muizen werd geplaatst, ving ze levend in een kooi en liet ze daarna vrij uit de tuin. Hij ging op zesjarige leeftijd naar school. Het was gemakkelijk voor hem om lezen, schrijven en rekenen te studeren, en hij kreeg veel liefde voor zijn vriendelijkheid. Hij was 7 toen hij voor het eerst de naam van God hoorde, die een grote impact op zijn geest had en zijn gewone leven volledig heeft veranderd. Al snel verzamelde hij geld om Gospel te kopen. Dit was het begin van zijn geheel nieuwe leven. Vanaf die dag tot aan zijn dood was monnik Gabriël vervuld van één gedachte en toewijding: alleen voor Christus leven. Al die tijd bleef hij zijn evangelie lezen en toonde hij voor niets anders belangstelling; hij besteedde weinig tijd aan lessen om meer tijd aan zijn evangelie te besteden. Voordat hij naar bed ging ging hij zijn kamer binnen en bad lang in de hoek van de iconen.

Lees verder Gabriel Urgebadze Confessor en dwaas in Christus

Athanasius de Grote

border DESG(

HEILIGENLEVEN

Athanasius de Grote

Athanasius de Grote

Geboren rond 298 in Alexandrië

Gestorven in 373

“Zij die beweren dat ‘Er was een tijd dat de Zoon niet was’ beroven God van zijn Woord, als plunderaars.”
“Black Dwarf” was de tag die zijn vijanden hem gaven. En de korte Egyptische bisschop met een donkere huidskleur had genoeg vijanden. Hij werd vijf keer verbannen door vier Romeinse keizers en bracht 17 van de 45 jaar door als bisschop van Alexandrië in ballingschap. Maar uiteindelijk werden zijn theologische vijanden “verbannen” uit de leer van de kerk, en het zijn Athanasius’ geschriften die de toekomst van de kerk hebben gevormd.
Uitdagende “orthodoxie” Meestal was het probleem zijn koppige aandrang dat het Arianisme, de heersende “orthodoxie” van die tijd, in feite een kleinigheid was. Het geschil begon toen Athanasius de belangrijkste diakenassistent was van bisschop Alexander van Alexandrië. Terwijl Alexander “met misschien te filosofische minuutheid” predikte over de Drie-eenheid, kondigde Arius, een presbyter (priester) uit Libië aan: “Als de Vader de Zoon verwekte, dan had hij die vergeten was een begin van bestaan, en daaruit volgt dat er een tijd was dat de Zoon dat niet was.” Het argument sloeg aan, maar Alexander en Athanasius vochten tegen Arius, met het argument dat het de Drie-eenheid ontkende. Christus is niet van een soort substantie voor God, betoogden ze, maar dezelfde substantie. Voor Athanasius was dit geen splitsing van theologische haren. De verlossing was aan de orde: slechts één die volledig menselijk was, kon boeten voor de menselijke zonde; alleen iemand die volledig goddelijk was, kon de kracht hebben om ons te redden. Voor Athanasius nam de logica van de leer van het Nieuwe Testament van verlossing de dubbele aard van Christus aan. “Zij die beweren dat ‘Er was een tijd dat de Zoon niet was’ beroven God van zijn Woord, als plunderaars.” Alexanders encycliek, ondertekend door Athanasius (en mogelijk door hem geschreven), viel de gevolgen van de ketterij van de Arianen aan: “De Zoon [toen]is een schepsel en een werk; noch is hij in wezen gelijk aan de Vader; hij is evenmin het ware en natuurlijke Woord van de Vader; noch is hij zijn ware wijsheid; maar hij is een van de dingen die gemaakt en geschapen zijn en wordt het Woord en de Wijsheid genoemd door een misbruik van termen… Daarom is hij van nature onderhevig aan verandering en variatie, net als alle rationele schepselen.” De controverse verspreidde zich en over het hele rijk waren christenen te horen die een pakkend deuntje zongen dat de Arische visie verdedigde: “Er was een tijd dat de Zoon dat niet was.” In elke stad, schreef een historicus, “vocht de bisschop tegen de bisschop, en de mensen vochten tegen elkaar, als zwermen muggen die in de lucht vochten.”

Lees verder Athanasius de Grote

Abba Arsenius : woestijnvader

border16

ABBA  ARSENIUS  woestijnvader

een verhaal uit zijn leven

 

abba-arsenius-the-great

Abba Arsenius

Van Abba Arsenius werd gezegd dat hij een holte in zijn borst had die naar buiten werd geleid door de tranen die zijn hele leven uit zijn ogen vielen terwijl hij aan zijn handenarbeid zat. Toen Abba Poemen hoorde dat hij dood was, zei hij huilend: ‘Echt, je bent gezegend, Abba Arsenius, want je weende om jezelf in deze wereld! Hij die hier beneden niet om zichzelf weent, zal hierna eeuwig wenen; het is dus onmogelijk om niet te huilen, hetzij vrijwillig, hetzij wanneer gedwongen door lijden. ‘ (dwz de laatste lijdt in de hel )
Van Abba Arsenius werd gezegd dat hij op zaterdagavond, ter voorbereiding op de glorie van de zondag, de zon de rug zou toekeren en zijn handen in gebed naar de hemel zou uitstrekken , totdat de zon weer op zijn gezicht scheen. Dan ging hij zitten.

Lees verder Abba Arsenius : woestijnvader

Heiligenleven : De heilige Spiridon

border rdrd

HEILIGENLEVEN

De heilige Spiridon

2931d7147ea9a0b8ad4b71d749f0ef18

Heilige Spiridon met vita

Heilige Spiridon  de wonderwerker, bisschop van Tremithus

Herdacht op 12 december

Saint Spyridon van Tremithus werd tegen het einde van de derde eeuw op het eiland Cyprus geboren. Hij was een herder en had een vrouw en kinderen. Hij gebruikte al zijn middelen voor de behoeften van zijn buren en daklozen, waarvoor beloonde de Heer hem met een gave van wonderwerk. Hij genas degenen die ongeneeslijk ziek waren en wierp demonen uit.
Na de dood van zijn vrouw, tijdens het bewind van Constantijn de Grote (306-337), werd hij benoemd tot bisschop van Tremithus, Cyprus. Als bisschop veranderde de heilige zijn manier van leven niet, maar combineerde hij pastorale dienst met daden van naastenliefde.
Volgens het getuigenis van kerkhistorici nam de heilige Spyridon deel aan de zittingen van het eerste oecumenische concilie in het jaar 325. Op het concilie ging de heilige een geschil aan met een Griekse filosoof die de Ariaanse ketterij verdedigde. De kracht van de duidelijke, directe toespraak van Sint Spyridon toonde iedereen het belang van menselijke wijsheid voor Gods wijsheid: “Luister, filosoof, naar wat ik je vertel. Er is één God die de mens uit stof heeft geschapen. Hij heeft alle dingen, zowel zichtbaar als onzichtbaar, geordend door Zijn Woord en Zijn Geest. Het Woord is de Zoon van God, die vanwege onze zonden op aarde is neergedaald. Hij werd geboren uit een maagd, leefde onder de mensen en leed en stierf voor onze redding, en toen stond Hij op uit de dood en heeft Hij samen met Hem het menselijk ras opgewekt. Wij geloven dat Hij in wezen één (consubstantieel) is met de Vader, en gelijk aan Hem in autoriteit en eer. We geloven dit zonder enige sluwe rationalisaties, want het is onmogelijk om dit mysterie door menselijke rede te vatten. “

Lees verder Heiligenleven : De heilige Spiridon

Deheilige Parasceva de Nieuwe

border 43Df

HEILIGENLEVEN

De heilige  Parasceva de Nieuwe

 

14_oct_parasceva_the_new

De heilige Paraskeva de Nieuwe

De heilige Paraskevi werd geboren in het dorp Epivato in Oost-Thracië, aan het begin van de 11e eeuw, in een vrome familie. Toen ze 15 was, wijdde ze zich aan het kloosterleven. De relikwieën van de heilige Paraskevi werden in 1641 naar Iasi gebracht, tijdens het bewind van de heerser Vasile Lupu, en ze werden tentoongesteld in de Kerk van de Drie Hiërarchieën. De heilige Paraskevi wordt beschouwd als de beschermer van Moldavië en Bucovina, omdat het de populairste is van alle heiligen wiens relikwieën zich in Roemenië bevinden. Christenen geloven dat haar relikwieën wonderbaarlijk zijn. De feestdag van De heilige Paraskevi, en tegelijkertijd het feest van de Metropolische kathedraal in Iasi, is de afgelopen 15 jaar een belangrijke christelijke manifestatie geworden voor de regio Moldavië. Bij deze gelegenheid komen er in Iasi,  ongeveer een miljoen pelgrims op bedevaart, de meesten van hen wachten uren in een rij die 2-3 kilometer beslaat om de relikwieën van de heilige te bereiken en te bidden. Over het algemeen worden op 13 oktober de heilige relikwieën uit de kerk gehaald en worden ze blootgesteld op de esplanade van de kathedraal van de metropoliet . Dan, op 14 oktober, de feestdag, vindt er een processie plaats in de straten in de buurt. In de afgelopen jaren zijn hier naast de relikwieën van De heilige Paraskevi ook de relikwieën van andere belangrijke heiligen gebracht,

Lees verder Deheilige Parasceva de Nieuwe

Heilige Theodosius van de grotten van Kiev

HEILIGENLEVEN

De heilige Theodosius van de Verre Grotten van Kiev

Christus Pantocrator2224

Theodosius van de liev caves

ts. Anthony van de Kiev Far Caves. Grondlegger van het monasticisme in Rusland 10 juli
en Theodosius, abt van de Verre Grotten van Kiev. 2 september + 3 mei

Heilige Theodosius van de Grotten, was de Vader van het klooster in Rusland. Hij werd geboren in Vasilevo, niet ver van Kiev. Vanaf zijn jeugd voelde hij een onweerstaanbare aantrekkingskracht op het ascetische leven en leidde hij een ascetische levensstijl terwijl hij nog in zijn ouderlijk huis was. Hij minachtte kinderachtige spelletjes en attracties en ging voortdurend naar de kerk. Hij vroeg zijn ouders om hem de heilige boeken te laten bestuderen, en door zijn vermogen en zeldzame ijver leerde hij snel de boeken lezen, zodat iedereen verbaasd was over zijn intellect.

Lees verder Heilige Theodosius van de grotten van Kiev

Amma Sara – Woestijnmoeder

border r1

AMMA SARA – WOESTIJNMOEDER

Er is niet veel bekend over Saint Sarah, de woestijnmoeder die ook bekend staat als Amma (“Moeder”) Sarah. Ze woonde misschien in de buurt van de Nijl of een tak ervan, misschien in de buurt van een vrouwenklooster waar ze uiteindelijk werd getelierd en ouderling werd. Ze kan in 370 op ongeveer 80-jarige leeftijd zijn overleden, of ze kan in de vijfde eeuw hebben geleefd. Ze lijkt geletterd en goed opgeleid te zijn.

st_sarahHet icoon van St. Sarah is geschreven door Moeder Anastasia.

DE UITSPRAKEN VAN DE WOESTIJNVADERS
St. Sarah is vooral bekend om haar opmerkingen zoals opgenomen in The Sayings of the Desert Fathers:
Het was verwant aan Amma Sarah [d.w.z. Moeder Sarah] dat ze dertien jaar lang oorlog voerde tegen de demon van ontucht. Ze bad nooit dat de oorlog zou ophouden, maar ze zei: ‘O God, geef me kracht.’
Eens viel dezelfde geest van hoererij haar nadrukkelijker aan en herinnerde haar aan de ijdelheden van de wereld. Maar ze gaf zich over aan de angst voor God en aan ascetisme en ging naar haar kleine terras om te bidden. Toen verscheen de geest van hoererij korporaal aan haar en zei: ‘Sarah, je hebt me overwonnen.’ Maar zij zei: “Ik ben het niet die jullie heeft overwonnen, maar mijn meester, Christus.”

Lees verder Amma Sara – Woestijnmoeder

Nerses Snorhali : Video -leven

Nerses IV the Genadenrijke (Armeens: Սուրբ Ներսէս Դ. Կլայեցի (Շնորհալի); ook Nerses Shnorhali, Nerses of Kla of Saint Nerses the Graceful; 1102-13 augustus 1173) was Catholicos van Armenië van 1166 tot 1173. Een meer precieze vertaling van zijn bijnaam Shnorhali is “gevuld met genade”. Hij ontving de benaming Shnorhali van zijn tijdgenoten vanwege de zeer irenische kwaliteit van zijn schrijven.
Tijdens zijn tijd als bisschop en later als Catholicos van de Armeense Kerk, werkte Nerses aan verzoening met de oosters-orthodoxe kerk en riep hij een concilie bijeen met afgezanten die door de Byzantijnse keizer zelf waren uitgekozen om te bespreken hoe zij zich zouden kunnen herenigen. de twee kerken. De voorwaarden die de keizer aanbood, waren echter onaanvaardbaar voor zowel Nerses als de Armeense kerk, en de onderhandelingen liepen uiteen.
Nerses wordt herinnerd als een theoloog, dichter, schrijver en hymnecomponist. Hij wordt “de Fénelon van Armenië” genoemd vanwege zijn inspanningen om de Armeense kerk uit het isolement te halen, en is erkend als heilige door de katholieke kerk, die zijn feest op 13 augustus houdt, en door de Armeense Apostolische Kerk, die vier hem half oktober op de zaterdag van de vierde week van het Heilig Kruis.

(commentaar bij de video)