De 20 Coptische Martelaren uit Syrië onthoofd door Isis

coptische martelaren1254

Coptische icoon van de 20 Coptische Christenen,martelaren uit Lybië, onthoofd door Isis

coptische martelaren2154

DdG8bv9VAAAu1Ad

De heilige relieken van de 20 Coptische Christen Martelaren, onthoofd door Isis en die op maandag 20 mei teruggebracht werden uit Lybië

Axios, Axios, Axios, de 20 Martelaren uit Lybië


 

Patriarch en Paus

Patriarch Bartholomeus te gast bij paus

POPE PATRIARCH BARTHOLOMEW
(Foto: CNS) Paus Franciscus samen met het hoofd van de Oosters-orthodoxe kerk in het Apostolische Paleis.

Paus Franciscus en de oecumenische patriarch Bartholomeus van Constantinopel hebben elkaar zaterdag in Vaticaanstad ontmoet. Dit was voorafgaand aan een conferentie van Centesimus Annus – Pro Pontifice, een stichting die het gedachtegoed uit de encycliek van Johannes Paulus II over sociale en economische rechtvaardigheid promoot.

“De huidige moeilijkheden en crises binnen het mondiale economische systeem hebben een onmiskenbare ethische dimensie”, zei paus Franciscus tegen zo’n 500 bedrijfsleiders, theologen en voorstanders van de katholieke sociale leer.

Lees verder Patriarch en Paus

Orthodox seminarie van Halki

De heropening van het orthodoxe seminarie is een van de oudste eisen van de orthodoxe christenen in Turkije.

Het orthodoxe seminarie en de hogeschool van Halki worden weldra opnieuw heropend. Dat zegt patriarch Bartholomeus I. De oecumenische patriarch van Constantinopel doet zijn uitspraak naar eigen zeggen op basis van de toezegging van de Turkse president Recep T. Erdogan en de minister van Buitenlandse zaken Mevlut Cavusoglu.

Lees verder Orthodox seminarie van Halki

Boodschap van Patriarch Bartholomeüs naar aanleiding van het begin van het nieuwe kerkelijk jaar

border hfj.jpg

 

(Boodschap van Patriarch Bartholomeus naar aanleiding van de start van het nieuwe kerkelijk jaar)

Bartolomew_I.jpg

+BARTHOLOMEW
By God’s Mercy
Archbishop of Constantinople-New Rome and Ecumenical Patriarch
To the Plentitude of the Church: Grace, peace and mercy
From the Creator of All, our Lord God and Savior Jesus Christ
(September 1, 2017)
***

Beloved brothers and sisters in the Lord,

With God’s grace, today we enter the new ecclesiastical year, even as we continue to provide witness “through him who loved us” (Romans 8.38) and “give an account for the hope that lies in us” (1 Peter 3.15), living in the Church, in Christ and according to Christ, who promised to be with us “all the days of our life, to the end of the age.” (Matthew 28.20)

Twenty-eight years have passed since the synodal decree of the Ecumenical Patriarchate to establish the Feast of the Indiction as the “Day of Protection for the Environment,” when we offer prayers and supplications at the sacred Center of Orthodoxy “for all creation.” The relevant patriarchal encyclical (September 1, 1989) invited all Orthodox and other Christian faithful on this day to lift up prayers of thanksgiving to the Creator of all for “the great gift of Creation” along with petitions for its preservation.

We express our joy and satisfaction for the broad reception and fruitful influence of this initiative by the Church of Constantinople. We demonstrated the spiritual roots of the ecological crisis as well as the need to repent and prioritize the values of contemporary humankind. We affirmed that the exploitation and destruction of creation constitute a perversion and distortion of the Christian ethos, rather than the inevitable consequence of the biblical command to “increase and multiply” (Genesis 1.22), but also that our anti-ecological conduct is an offense to the Creator and a transgression of his commandments, ultimately working against the authentic destiny of the human person. There cannot be any sustainable development at the expense of spiritual values and the natural environment.

The Holy and Great Church of Christ has championed and continues to champion the eco-friendly dynamic of our Orthodox faith, emphasizing the Eucharistic purpose of creation, the response of the faithful as “priest” of creation in an effort to offer it unceasingly to the Creator of all, as well as the principle of asceticism as the response to the modern sense of gratification. Indeed, respect for creation belongs to the very core of our orthodox tradition.

We are especially disturbed by the fact that, while it is clear that the ecological crisis is constantly escalating, in the name of financial growth and technological development, humanity has become oblivious to the global appeals for radical change in our attitude toward creation. It is obvious that the resulting deformation and devastation of the natural environment is a direct consequence of a specific model of economic progress, which is nevertheless indifferent to its ecological repercussions. The short-term benefits dictated by the rise of living standards in some parts of the world simply camouflage the irrationality of abuse and conquest of creation. Corporate business that does not respect the planet as our common home cannot be sanctioned as business at all. The contemporary unrestrained commerce of globalization goes hand-in-hand with the spectacular development of science and technology, which despite manifold advantages is also accompanied by an arrogance over and abuse of nature. Modern man knows this very well, but acts as if he is entirely unaware. We know that nature is not restored and renewed endlessly; yet we ignore the negative implications of “trading” in the environment. This explosive combination of unrestrained commerce and science – that is to say, the limitless confidence in the power of science and technology – merely increases the risks threatening the integrity of creation and humankind.

The Holy and Great Council of the Orthodox Church spelled out with wisdom and clarity the dangers of “autonomizing economy” or separating economy from the vital needs of humanity that are only served within a sustainable environment. Instead, it proposed an economy “founded on the principles of the Gospel”1 in order to address the modern ecological challenge “on the basis of the principles of the Christian tradition.”2 In response to the threats of our age, the tradition of the Church demands “a radical change of attitude and conduct”; in response to the ecological crisis, it proposes a spirit of asceticism, “frugality and abstinence”3; in response to our ”greed,”4 it calls for “the deification of our needs and attitude of acquisition.”5 The Holy and Great Council also emphatically referred to the “social dimensions and tragic consequences of destroying the natural environment.”6

Therefore, echoing the decisions of this Council, we too underline through this encyclical the close connection between ecological and social issues, as well as their common roots that lie in the “imprudent heart” that is fallen and sinful as well as in the inappropriate use of our God-given values,” by spiritual and ethical damage. When material possessions dominate our heart and mind, then our attitude toward our fellow human beings and toward creation inevitably becomes possessive and abusive. In biblical terms, the “bad tree” always “produces evil fruit.” (Matthew 7.17) Furthermore, by extension, we would underline that respecting creation and other people share the same spiritual source and origin, namely our renewal in Christ and spiritual freedom. Just as environmental destruction is related to social injustice, so too an ecofriendly attitude is inseparable from social solidarity.

What also becomes apparent is that the solution to the multi-faceted contemporary human crisis – namely, the crisis facing human culture and the natural environment – demands a multi-dimensional mobilization and joint effort. Much as every other vital problem, the underlying and interconnected ecological and social crisis cannot possibly be addressed without inter-Christian and inter-religious collaboration. Therefore, dialogue becomes the fertile ground for promoting existing ecofriendly and social traditions in order to stimulate environmental and communal discussion, while at the same time initiating a constructive criticism of progress understood exclusively in technological and economic terms at the expense of creation and civilization.

In closing, we once again reiterate the inseparable nature of respecting creation and humanity, and we call upon all people of good will to undertake the good struggle for the protection of the natural environment and the establishment of solidarity. May the Lord and giver of all good things, through the intercessions of the all-blessed Mother of God, grant all of you “a burning within your hearts for all creation”7 and “a stirring of love and good works.” (Hebrews 10.24)

+ Bartholomew of Constantinople
Your fervent supplicant before God

_________________________________
1 Encyclical of the Holy and Great Council, paragraph 15.
2 Encyclical, paragraph 10.
3 “The Mission of the Orthodox Church in the Contemporary World,” paragraph 10.
4 “The Mission,” paragraph 10.
5 Encyclical, paragraph 14.
6 Encyclical, paragraph 14.
7 Isaac the Syrian, Ascetical Treatises, Homily 81.

 

kruis1111.jpg

border andreas.jpg

Apostel andreas patroon van het Patriarchaat van Constantinopel en ook van de orth.kerk van Gent

 

teksten10jj1 - kopie.jpg

Paasboodschap van de Patriarch

 

Paasboodschap van  Patriarch Bartholomeüs

border047.jpg

DOOR DE GENADE GODS AARTSBISSCHOP
VAN CONSTANTINOPEL – NIEUW ROME
EN OECUMENISCH PATRIARCH
AAN HEEL DE KERK GRATIE, VREDE EN GENADE
DOOR DE GLORIERIJK VERREZEN CHRISTUS

 

Geliefde broeders in de verrezen Heer,
“In de wereld zullen jullie verdriet hebben, maar heb goede moed want ik heb de wereld overwonnen”, verzekert aan alle generaties de Heer die door de dood de dood vertrappeld heeft. Christus is verrezen! Ook wij verkondigen het aan allen die ver en dichtbij zijn vanuit deze heilige
gaard van het kruis en verdriet van deze wereld, maar ook de gaard van de verrijzenis; van de stad van Constantijn, vanwaar wordt verkondigd dat het leven heerst, het leven dat elke soort van verval vernietigt, ook het verval van de dood.
De Heer waarschuwde zijn leerlingen meermaals over het leed van henzelf maar ook van iedereen die in Hem gelooft, echter met een kenmerkend detail: “gij zult wenen en weeklagen, terwijl de wereld zich zal verheugen. Gij zult bedroefd zijn, maar uw droefenis zal in vreugde verkeren.” Deze verrijzenis- en bovenwereldse vreugde werd eerst beleefd door de zeer vroeg naar het Graf van de Levensschenker gekomen Myrondraagsters door de korte groet van de Heer: “Verheug u”.
Dezelfde verrijzenisvreugde die wordt beleefd door de Kerk van Constantinopel verkondigt zij vandaag stellig: “Dit is de dag des Heren, laten we ons op deze dag verblijden en verheugen”. De laatste vijand, de dood, het verdriet, de problemen, het verval, de kommer, de beproeving, worden nu vernietigd door de Overwinnaar en Theantropische Heer. We leven echter in een wereld waarin de media voortdurend onaangename informatie overmaken aangaande terroristische acties, oorlogen hier en daar, verwoestende natuurfenomenen, problemen ten gevolge van religieus fanatisme, honger, over het immigrantenprobleem, ongeneeslijke ziekten, armoede, psychologische onderdrukking, een gevoel van onveiligheid en andere ongewenste situaties.
Tegenover deze “kruisen” die de mensen met beklag moeten dragen, komt onze Orthodoxe Kerk om ons er aan te herinneren dat we vreugdevol kunnen zijn, omdat onze leider, Christus, er de overwinnaar van is, en Hij is de drager van de vreugde, die alles en iedereen verheugt. Onze vreugde is gebaseerd op de zekerheid van de overwinning van Christus. We hebben de absolute zekerheid, dat het goede de overwinnaar is, omdat Christus in de wereld is gekomen om te
overwinnen. De wereld waarin we eeuwig zullen leven is Christus: het licht, de waarheid, het leven, de vreugde, de vrede.
De Orthodoxe Kerk, ondanks haar alledaagse kruis en kommer, beleeft enkel en alleen het feit van de vreugde. Ze beleeft reeds in het hier en nu het Rijk Gods. Vanuit dit heilig centrum van de Orthodoxie, vanuit de schoot van de Fanar, verkondigen we tijdens deze stralende nacht, dat het einde maar ook het vervolg van het kruis en van de kommer, en de stopzetting van elke menselijke  pijn en beproeving, de volgende verzekering van de Heer is: “Ik zal u niet verweesd achterlaten”.“Ziet, ik ben met u alle dagen tot aan de voleinding der wereld”. Iedereen moet dit bericht horen, de moderne mens moet het horen om zichzelf te laten en samen met Christus verder te wandelen.
Inderdaad, Hem zelfs naast zich te zien. En hij zal Hem zien, alleen wanneer hij Zijn Woord hoort en onderhoudt. Dit bericht van de overmeestering van het leven bovenop de dood, van de overwinning van het licht van de paaskaars op de duisternis van de wanorde, en van de beëindiging van het verdriet en de problemen door het nooit ondergaande licht, verkondigt het Oecumenisch Patriarchaat aan heel de wereld en het nodigt alle mensen uit om het te beleven. Het roept hen om met geloof en hoop tegenover de Verrezen Christus te staan, tegenover het mysterie van het leven; het roept hen om te vertrouwen op de Verrezen Heer die heel de schepping in handen heeft, de Heer van de vreugde en blijdschap.
Christus is dus verrezen, broeders! Dat de Gratie en oneindige Genade van onze Heer die heerst over leven en dood zij met u allen.

Fanar, Heilig Pasen, 2017
Bartholomeüs van Constantinopel
De voor u allen vurig smeker
tot de Verrezen Christus

 

border0001.jpg