Boodschap van Patriarch Bartholomeüs naar aanleiding van het begin van het nieuwe kerkelijk jaar

border hfj.jpg


(Boodschap van Patriarch Bartholomeus naar aanleiding van de start van het nieuwe kerkelijk jaar)


By God’s Mercy
Archbishop of Constantinople-New Rome and Ecumenical Patriarch
To the Plentitude of the Church: Grace, peace and mercy
From the Creator of All, our Lord God and Savior Jesus Christ
(September 1, 2017)

Beloved brothers and sisters in the Lord,

With God’s grace, today we enter the new ecclesiastical year, even as we continue to provide witness “through him who loved us” (Romans 8.38) and “give an account for the hope that lies in us” (1 Peter 3.15), living in the Church, in Christ and according to Christ, who promised to be with us “all the days of our life, to the end of the age.” (Matthew 28.20)

Twenty-eight years have passed since the synodal decree of the Ecumenical Patriarchate to establish the Feast of the Indiction as the “Day of Protection for the Environment,” when we offer prayers and supplications at the sacred Center of Orthodoxy “for all creation.” The relevant patriarchal encyclical (September 1, 1989) invited all Orthodox and other Christian faithful on this day to lift up prayers of thanksgiving to the Creator of all for “the great gift of Creation” along with petitions for its preservation.

We express our joy and satisfaction for the broad reception and fruitful influence of this initiative by the Church of Constantinople. We demonstrated the spiritual roots of the ecological crisis as well as the need to repent and prioritize the values of contemporary humankind. We affirmed that the exploitation and destruction of creation constitute a perversion and distortion of the Christian ethos, rather than the inevitable consequence of the biblical command to “increase and multiply” (Genesis 1.22), but also that our anti-ecological conduct is an offense to the Creator and a transgression of his commandments, ultimately working against the authentic destiny of the human person. There cannot be any sustainable development at the expense of spiritual values and the natural environment.

The Holy and Great Church of Christ has championed and continues to champion the eco-friendly dynamic of our Orthodox faith, emphasizing the Eucharistic purpose of creation, the response of the faithful as “priest” of creation in an effort to offer it unceasingly to the Creator of all, as well as the principle of asceticism as the response to the modern sense of gratification. Indeed, respect for creation belongs to the very core of our orthodox tradition.

We are especially disturbed by the fact that, while it is clear that the ecological crisis is constantly escalating, in the name of financial growth and technological development, humanity has become oblivious to the global appeals for radical change in our attitude toward creation. It is obvious that the resulting deformation and devastation of the natural environment is a direct consequence of a specific model of economic progress, which is nevertheless indifferent to its ecological repercussions. The short-term benefits dictated by the rise of living standards in some parts of the world simply camouflage the irrationality of abuse and conquest of creation. Corporate business that does not respect the planet as our common home cannot be sanctioned as business at all. The contemporary unrestrained commerce of globalization goes hand-in-hand with the spectacular development of science and technology, which despite manifold advantages is also accompanied by an arrogance over and abuse of nature. Modern man knows this very well, but acts as if he is entirely unaware. We know that nature is not restored and renewed endlessly; yet we ignore the negative implications of “trading” in the environment. This explosive combination of unrestrained commerce and science – that is to say, the limitless confidence in the power of science and technology – merely increases the risks threatening the integrity of creation and humankind.

The Holy and Great Council of the Orthodox Church spelled out with wisdom and clarity the dangers of “autonomizing economy” or separating economy from the vital needs of humanity that are only served within a sustainable environment. Instead, it proposed an economy “founded on the principles of the Gospel”1 in order to address the modern ecological challenge “on the basis of the principles of the Christian tradition.”2 In response to the threats of our age, the tradition of the Church demands “a radical change of attitude and conduct”; in response to the ecological crisis, it proposes a spirit of asceticism, “frugality and abstinence”3; in response to our ”greed,”4 it calls for “the deification of our needs and attitude of acquisition.”5 The Holy and Great Council also emphatically referred to the “social dimensions and tragic consequences of destroying the natural environment.”6

Therefore, echoing the decisions of this Council, we too underline through this encyclical the close connection between ecological and social issues, as well as their common roots that lie in the “imprudent heart” that is fallen and sinful as well as in the inappropriate use of our God-given values,” by spiritual and ethical damage. When material possessions dominate our heart and mind, then our attitude toward our fellow human beings and toward creation inevitably becomes possessive and abusive. In biblical terms, the “bad tree” always “produces evil fruit.” (Matthew 7.17) Furthermore, by extension, we would underline that respecting creation and other people share the same spiritual source and origin, namely our renewal in Christ and spiritual freedom. Just as environmental destruction is related to social injustice, so too an ecofriendly attitude is inseparable from social solidarity.

What also becomes apparent is that the solution to the multi-faceted contemporary human crisis – namely, the crisis facing human culture and the natural environment – demands a multi-dimensional mobilization and joint effort. Much as every other vital problem, the underlying and interconnected ecological and social crisis cannot possibly be addressed without inter-Christian and inter-religious collaboration. Therefore, dialogue becomes the fertile ground for promoting existing ecofriendly and social traditions in order to stimulate environmental and communal discussion, while at the same time initiating a constructive criticism of progress understood exclusively in technological and economic terms at the expense of creation and civilization.

In closing, we once again reiterate the inseparable nature of respecting creation and humanity, and we call upon all people of good will to undertake the good struggle for the protection of the natural environment and the establishment of solidarity. May the Lord and giver of all good things, through the intercessions of the all-blessed Mother of God, grant all of you “a burning within your hearts for all creation”7 and “a stirring of love and good works.” (Hebrews 10.24)

+ Bartholomew of Constantinople
Your fervent supplicant before God

1 Encyclical of the Holy and Great Council, paragraph 15.
2 Encyclical, paragraph 10.
3 “The Mission of the Orthodox Church in the Contemporary World,” paragraph 10.
4 “The Mission,” paragraph 10.
5 Encyclical, paragraph 14.
6 Encyclical, paragraph 14.
7 Isaac the Syrian, Ascetical Treatises, Homily 81.



border andreas.jpg

Apostel andreas patroon van het Patriarchaat van Constantinopel en ook van de orth.kerk van Gent


teksten10jj1 - kopie.jpg

Columbanus : “Door de zee heen voerde uw weg, door oneindige wateren uw pad. Uw voetsporen bleven onkenbaar” (Ps 77,20)

border fffff.gif

H. Colombanus (563-615), monnik en stichter van kloosters
Geestelijke instructies 1, Het geloof, 3-5



“Door de zee heen voerde uw weg, door oneindige wateren uw pad. Uw voetsporen bleven onkenbaar” (Ps 77,20)

God is overal, volledig en onbegrensd. En overal is Hij nabij, Hij die zelf zegt: “Ben Ik alleen een God die in de nabijheid is; ben ik ook niet een God die ver weg is?” (Jer 23,23) De God die wij zoeken bevindt zich niet ver van ons verwijderd. Hij is onder ons. Hij woont binnen in ons, zoals de ziel in het lichaam, zolang wij zijn levende ledematen zijn, niet gestorven aan onze zonden (vgl. 1Kor 6,15)… Onder deze voorwaarden leeft Hij waarachtig in ons, Hij die gezegd heeft: “Ik zal onder hen wonen en met hen omgaan” (Lev 26,11; 2Kor 6,16). Zoals Hij ons de genade schenkt in ons te wonen, zo zijn wij waarachtig bezield door Hem, als zijn levende ledematen. “Want door Hem hebben wij het leven, het bewegen en het zijn” (Hand 17,28).

Maar wie zal Hem kunnen volgen naar de hoogste hoogten van zijn onuitsprekelijke en onvatbare Zijn? Wie zal de diepten van God kunnen peilen? Wie zal het aandurven de eeuwige bron van het heelal te zoeken? Wie zal zich erop beroemen de oneindige God te kennen, die alles vervult en alles omvat, alles doordringt en aan alles voorbij gaat, alles omhelst en aan alles ontsnapt, “Hij, die niemand ooit gezien heeft” (Joh 1,18) zoals Hij is? Dat niemand denke door te kunnen dringen tot de ondoordringbare diepten van God, tot het wat, hoe en waarom van zijn wezen, dat benoemd, onderzocht, noch onthuld kan worden. Geloof in alle eenvoud maar met kracht, dat God is en dat Hij altijd zijn zal zoals Hij altijd al was, want God is immer onveranderlijk.


Tekst bijbel psalmen nederlands.jpg




border 8DS.jpg


De heilige Suitbertus, bisschop van de Friezen


suitbertus bisschop van de friezen.jpg



De heilige Suitbertus de Oudere, bisschop van de Friezen. Hij was een monnik uit Northumbrië, een leerling van de heilige Egbertus, met wie hij naar Ierland trok. Maar Egbertus was bijna bezeten van de Friezen die bekeerd moesten worden, en omdat die mogelijkheid voor hemzelf afgesloten bleef, wist hij dit verlangen over te dragen op Suitbertus, en hij gaf hem mee toen Willibrord in 690 naar de Friezen overstak. Zij gingen aan land bij Katwijk, aan de mond van de Rijn, en Willibrord vestigde zijn hoofdkwartier in Utrecht. 

Twee jaar eerder had Pepijn van Herstal een grote overwinning behaald op Radboud, de koning van Friesland. Hij had hem tot vrede gedwongen en het land tussen Maas en Rijn in bezit genomen, de streek rond Leiden, Delft, Gouda, Den Briel, Dordrecht en Utrecht. Willibrord deed een beroep op de hulp van Pepijn en deze zond hem naar Rome voor een officiële missie-opdracht. Zijn werk had succes en vier jaar later zond Pepijn hem opnieuw naar Rome, nu met het verzoek Willibrord tot bisschop te wijden voor het nieuw-bekeerde volk. De wijding geschiedde in 696, en Willibrord vestigde zijn zetel in Utrecht, waarvan hij de eerste bisschop werd.
Intussen had Suitbertus in Neder-Friesland, dat wil zeggen in Zuid-Holland en Noord-Brabant, Gelderland en Cleve, met veel succes het missiewerk voortgezet. Nu wilde hij doordringen in het onbekende gebied aan de andere kant van de Rijn. Willibrord voelde eigenlijk niet zoveel voor de wat wilde plannen van de jonge, enthousiaste Suitbertus, maar terwijl Willibrord naar Rome was, zag Suitbertus zijn kans. Hij ging in 697 naar Engeland, om zich tot missiebisschop te laten wijden, zonder vaste standplaats, en trok toen de Rijn over naar het land der Brukten, tussen de Lippe en de Roer. Hij werd eerst vijandig afgewezen, maar hij wist het hart van de mensen te winnen door hun te laten zien hoe land vruchtbaar gemaakt kon worden, hoe graan kon worden verbouwd en hoe paardenteelt bedreven moest worden. Zo werd hij op den duur hun vertrouwde raadsman in alle praktische kwesties. Daarna begon hij hun over Christus te spreken en het Evangelie te verkondigen, en ook hierin werd hij toen vertrouwd, zodat zijn missiewerk vrucht begon te dragen.
Dit wekte echter de argwaan van het buurvolk, de Saksen, die dit zagen als een samenzwering met hun erfvijand, de Franken. Zij vielen Westfalen binnen en richtten een gruwelijke slachting aan. Suitbertus werd gevangen genomen en zo zwaar mishandeld dat hij bijna stervend was. Met behulp van enkele vrienden slaagde hij er echter in te ontsnappen, en met zijn monniken bereikte hij de Romeinse burcht op het Rijn-eiland Kaiserswerth bij Düsseldorf. Daar stichtte hij in 710 een klooster met het doel jonge monniken op te leiden om het werk onder de Germaanse stammen voort te zetten. Onophoudelijk hield ook hij zich met dit zware werk in de ontoegankelijke wouden en moerassen bezig, totdat hij stierf in 713.

uit : heiligenleven voor elke dag : uitg Orth.klooster Den Haag