heiligenleven : de heilige Porfyrios

 




Heiligenleven

De heilige Porfyrios

 

Porphyrios heilige.jpg

Heiligverklaring van Vader Porfyrios
27 november 2013 – Constantinopel

De Heilige Synode van het Oecumenisch Patriarchaat, ging tijdens haar bijeenkomst van 27 november 2013, onder leiding van Z.A. de Oecumenisch patriarch Bartholomeos, over tot de heiligverklaring van (oud)vader Porfyrios.

 

Leven van de Heilige Geronda Porfyrios

Geronda (ouder/oudvader) Porfyrios werd in 1906 geboren in het dorp Agios Ioannis in de huidige gemeente Tamaia op het eiland Evvia (Euboia). Zijn wereldlijke naam was Evángelos Baïraktáris, en al heel vroeg zijn neiging tot het monnikenleven. Op 13-jarige leeftijd, nadat hij alleen het 2e leerjaar had beëindigd, ging hij dus naar de H. Drie-eenheidsskite op de H. Berg Athos, gekend als “Kavsokalivia” (“brandhutten”), waar hij het volgende 6-tal jaar onder leiding van twee oudere monniken diende, die hem de naam Nikítas schonken. Nadien werd hij door een ernstige ziekte terugkeren naar Evvia, waar hij zich vestigde in het h. klooster van de H. Harálambos Lefkón, te Avlonári op Evvia.

Op 20-jarige leeftijd ontmoette hij de aartsbisschop van de Sinaï, Porfýrios, die in hem geestelijke gaven herkende. Hij wijdde hem tot priester, en gaf hem de naam waarmee hij bekend zou worden. Omdat het H. Haráralambos Lefkónklooster een vrouwenklooster werd, vestigde vader Porfyrios zich de volgende jaren in het H. Nikolaasklooster te Ano Váthia in de huidige gemeente Amárynthos, eveneens op Evvia.

 In 1940, op 34-jarige leeftijd, ging hij naar Athene, waar hij benoemd werd tot aalmoezenis van de H. Gerásimoskerk in de Polikliniek van Athene, naast Omónia. In 1973 mocht hij op pensioen gaan als aalmoezenier van de H. Gerásimoskerk, om zich aanvankelijk te vestigen in de H. Nikolaaskerk te Kalíssia (huidige Kallithéa) op de Pentéli, en nadien na een paar jaar in Mílesi bij Malakása, waar hij ook bouwde aan het h. klooster van de Transfiguratie des Heren. Hij kreeg aanzienlijke bekendheid en vele gelovigen bezochten zijn woonplaats.

In november 1991 ging hij terug naar zijn oude kelli (vrijstaande kloostercel) in Kavsokalívia op de heilige berg, waar hij ook stierf op 2 december van hetzelfde jaar.

Bron : website orthodoxe parochie Brugge


 

 

Feest van de geboorte van onze Heer en God en Verlosser Jezus Christus

 

FEEST VAN DE GEBOORTE VAN ONZE HEER EN GOD EN VERLOSSER JEZUS CHRISTUS

 Kerstmis14.jpg

LEZINGEN

Galaten 4,4-7 :

Maar toen de volheid van de tijd gekomen was, heeft God zijn Zoon gezonden, geboren uit een vrouw, geboren onder de wet, om hen die onder de wet stonden vrij te kopen, opdat wij de rang van zonen zouden krijgen. En dit is het bewijs dat u zonen bent: God heeft de geest van zijn Zoon in ons hart gezonden, die roept: Abba, Vader! U bent dus geen slaaf meer, maar zoon; en als u zoon bent, dan ook erfgenaam, door toedoen van God.

 

 

Lees verder Feest van de geboorte van onze Heer en God en Verlosser Jezus Christus

de heilige Notker de Stammelaar

 

 

Heiligenleven

Heilige Notker de stamelaar

 

notker de stamelaar.jpgDe heilige Notker de Stamelaar

 

 

De heilige Notker de stamelaar werd geboren in een adelijk geslacht in Thüringen. Reeds op jonge leeftijd werd hij monnik in de abdij van Sankt Gall, waar hij weldra de aandacht trok door zijn vroomheid en geleerdheid. Hij wist een ierse monnik die in Rome muziek gestudeerd had, over te halen in Sankt Gall te blijven, en zo ontstond de beroemde zangschool van deze abdij.

Notker had eveneens naam als theoloog en wist inspirerend te spreken over godsdienstige vraagstukken. Toen hij bij een voordracht de openlijke bewondering van de koning had verkregen, wekte dit jaloezie op van de hotprediker en deze vroeg hooghartig aan Notker ‘Meester, ik zit met een moeilijkheid.. Kunt u mij zeggen wat God doet op dit ogenblik ?’ ‘Zeker’, antwoordde de ander, ‘ de almachtige God doet op dit ogenblik wat Hij in eeuwigheid gedaan heeft en zal doen : ‘Hij werpt de hoogmoedigen ter aarde maar verhoogt de geringen’.

In die tijd werd in de grote abdijkerken het Alleluia op een steeds langer uitgesponnen melodie gezongen om de diaken tijd te geven in plechtige processie naar de ambon te schrijden voor de lezing van het Evangelie. Deze melodieën waren echter moeilijk in het geheugen vast te houden in een tijd die het muziekschrift nog niet kende, en er werd daarom nogal mee geknoeid. Na enkele franse pogingen in die richting werd door Notker consequent de methode ingevoerd om Sequentia’s te dichten, met een lettergreep voor elke noot van het Alleluia, een gewoonte die zich snel verbreidde om haar practisch nut en die aansloot bij het germaanse muziekgevoel. Zo zijn verschillende beroemde hymnen ontstaan, waarvan een der bekendste is : ‘Media vitae in morte sumus…’ (Temidden van dit leven staan wij in de dood).

Koning Karel de Dikke was bijzonder bevriend met Notker. Hij was eveneens een hymnendichter en componist en beiden wisselden vaak nieuwe werkstukken uit. Een van de beroemste composities van de koning is hetb ‘Veni Creator’ dat op velerlei toonaarden nog steeds in de Rooms Katholieke Kerken gezongen wordt. Zo bracht Notker zijn dagen door met werken voor de gezamelijke eredienst. Hij is gestorven in 912 en ligt begraven in de abdijkerk van de heilige Johannes de Doper en Petros.

Uit : Heiligenlevens voor elke dag . Uitg. Orthodox klooster Den Haag

Simeon de nieuwe theoloog : Jezus, Zoon van David, heb medelijden met mij

 

Simeon de Nieuwe Theoloog (ca.949-1022), Griekse monnik
Ethiek, 5

Simeon de Nieuwe theoloog.jpg
Simeon de nieuwe Theoloog


“Jezus, Zoon van David, heb medelijden met mij”

 

      Mijn vriend, je hebt geleerd, dat het Koninkrijk der hemelen in je is, als je wilt, en dat alle eeuwige goederen in je handen Zijn. Haast je dan om deze goederen die voor je bewaard worden, te zien, te grijpen en te verkrijgen.. Roep God aan, werp je ter aarde.

      Zeg  zelf ook, zoals de blinde vroeger: “Heb medelijden met mij, Zoon van God, en open de ogen van mijn ziel, opdat ik het Licht van de wereld, dat U, mijn God, bent, zie en dat ik ook het kind van dit goddelijk licht word. U bent goed en vrijgevig, stuur de heilige Geest, de Trooster, ook over mij opdat Hij me alles over U leert, alles wat U bent, God van het universum. Verblijf ook in mij, zoals U gezegd heeft, opdat ik op mijn beurt waardig word om in U te verblijven. Geef mij de kennis om in U te treden en te weten dat ik U in mij bezit. U bent onzichtbaar, wil in mij vorm aannemen, opdat ik door uw ontoegankelijke schoonheid te zien, uw beeld in mij draag, U die in de hemelen bent, en dat ik alle zichtbare dingen vergeet. Geef mij de heerlijkheid die de Vader U heeft gegeven, U de barmhartige, opdat ik gelijk aan U word, zoals al uw dienaren, deel in uw goddelijk leven naar de genade en dat ik steeds bij U ben, nu en altijd en voor alle oneindige eeuwen”.

http://www.dagelijksevangelie.org

de heilige Zosima

 

 

Heiligenleven

De heilige Zosima

zosimas en maria van Egypte 2.jpg

Zosima en Maria van Egypte

De heilige Zosima was van jongsaf opgevoed in een klooster van Palestina en leidde een voorbeeldig monnikenleven in onthouding, zelfverloochening en gebed, zodat velen zijn raad inwonnen en zich naar hem richtten. Toen hij zo tot zijn 53e jaar had ge’leefd begon hij tevreden over zichzelf te worden, en de gedachte drong zich aan hem op dat hij wel zo’n beetje de top van de monastieke ontwikkeling had bereikt. Toen kwam er een stem die tot hem zei : ‘Ge hebt wel goed gestreden, maar er zijn nog heel wat andere mogelijkheden. Ga naar het klooster aan de Jordaan’.

Zosima gaf hieraan ogenblikkelijk gehoor en tro als Abraham weg uit zijn huis, waar hij zoveel jaren had gewoond. Zonder zich bekend te maken vroeg hij om toegang tot het afgelegen Jordaan-klooster en leefde met de monniken mee. Hij werd gesticht door de daar gevolgde levenswijze. De gehele nacht werd doorgebracht met zingen van de diensten. Overdag werd er ijverig gewerkt onder het reciteren van psalmen, onderlinge gesprekken werden zoveel mogelijk vermeden. Het voedsel bestond in hoofdzaak uit water en brood.Maar het meest byzondere was de wijze waarop de Grote Vasten gevierd werd. Allen communiceerden op de 1e zondag en daarna trokken ze weg over de jordaan, terwijl ieder een eigen weg zocht in de woestijn, zo ver mogelijk van de anderen verwijderd, met slechts het hoogst noodzakelijke voedsel bij zich, zoals elk meende te kunnen opbrengen. Vijf weken later kwamen ze weer in het klooster terug op Palmzondag, om gezamenlijk het Pascha te vieren.

Zosima zou door dit gebruik komen tot het hoogtepunt van zijn leven. Hij trok steeds verder de woestijn in, gedreven door de hoop op een byzondere ontmoeting. Na drie weken volgde toen de samenkomst met die buitengewone oude vrouw, de heilige Maria van Egypte, zo ontroerend beschreven in haar levensverhaal. Hij bracht een dag door in opperste verrukking in haar nabijheid en mocht haar levensverhaal horen dat zich in zijn geheugen inbrandde. Toen werd hij weggestuurd met de opdracht volgend jaar voor haar de heilige communie gereed te houden op de tijd van het Laatste Avondmaal. Hij zag haar toen naar zich toekomen over de Jordaan, toen het reeds avond was.

De volgende vasten ging hij haar opnieuw opzoeken doch hij vond slechts haar lichaam, mat haar naam en stervensbericht op de Grote Vijdag van het vorige jaar, en met het verzoek haar te begraven. Hij was uitgeput van het vasten, de leeftijd en de lange tocht en zag geen kans in de harde bodem te graven. In die omgeving, waar Maria nooit enig dier gezien had, kwam nu een leeuw te voorschijn, die hem hielp bij het graven van een laatste rustplaats.

Eerst nu had Zosima verlof zijn verhaal aan de andere monniken te doen en haar sterfdag werd jaarlijks in het klooster gevierd. Zosima leefde daar nog tot hij 100 jaar oud was en is toen in vrede opgegaan tot de Heer en tot de ontmoeting met haar, die hij in de weinige uren van hun samenzijn had liefgekregen met heel zijn ziel. Het was ongeveer het jaar 560.

Uit : Heiligenlevens voor elke dag. Uitg. Orthodox klooster Den Haag

24e zondag na Pinksteren : De opstanding van het dochtertje van Jaïrus

 

24e zondag na Pinksteren

“De opstanding van het dochtertje van Jaïrus”

 jairus6.jpg

 

 opstanding van het dochtertje van Jaïrus

 

 LEZINGEN :

 

Ef.2,14-22

Want Hij is onze vrede, Hij die de twee werelden één gemaakt heeft, en de scheidsmuur heeft neergehaald, door in zijn vlees de vijandschap, de wet met haar geboden en verordeningen, te vernietigen. Hij heeft vrede gesticht door in zijn persoon uit die twee één nieuwe mens te scheppen, en beiden in één lichaam met God te verzoenen door het kruis, waaraan Hij de vijandschap heeft gedood. En bij zijn komst heeft Hij vrede verkondigd aan u die veraf was en vrede aan hen die dichtbij waren. Want door Hem hebben wij beiden in één Geest toegang tot de Vader.
Zo bent u dus geen vreemdelingen en ontheemden meer, maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God, gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten, waarvan Christus Jezus zelf de hoeksteen is. Op Hem, die het hele bouwwerk in zijn voegen houdt, groeit het uit tot een heilige tempel in de Heer. Op Hem wordt ook u mee opgebouwd tot een woning van God, in de Geest.

EVANGELIE :

Lucas 8,41-56 :

Daar kwam een man naar voren, een zekere Jaïrus, hoofd van de synagoge. Hij wierp zich aan zijn voeten en smeekte Hem mee te gaan naar zijn huis,
omdat zijn enig kind, een dochter van een jaar of twaalf, op sterven lag.
Op weg daar naartoe raakte Jezus bekneld in de mensenmassa. Een vrouw die al twaalf jaar aan vloeiingen leed en haar hele inkomen aan dokters had besteed zonder bij iemand genezing te vinden, kwam van achteren naar Hem toe en raakte de zoom van zijn kleren aan. Onmiddellijk hielden haar vloeiingen op. Jezus vroeg: ‘Wie heeft Me aangeraakt?’ Iedereen ontkende het en Petrus zei: ‘Meester, al die mensen staan te duwen en te dringen om U heen.’ Maar Jezus zei: ‘Iemand heeft Me aangeraakt, want Ik heb kracht van Mij voelen uitstromen.’ Omdat de vrouw besefte dat het niet verborgen kon blijven, kwam ze bevend naar Jezus toe, wierp zich neer voor zijn voeten, en vertelde waar het hele volk bij stond waarom ze Hem had aangeraakt en hoe ze onmiddellijk genezen was. Jezus zei tot haar: ‘Mijn dochter, uw vertrouwen is uw redding; ga in vrede.’
Hij was nog niet uitgesproken of de voorzitter van de synagoge kreeg van thuis het bericht: ‘Uw dochter is gestorven; val de meester niet langer lastig.’ Jezus hoorde dat en zei tegen Hem: ‘Wees niet bang; heb maar vertrouwen, dan zal ze gered worden.’ Bij het huis gekomen liet Hij alleen Petrus, Johannes en Jakobus mee naar binnen gaan, en de vader en de moeder van het meisje. Iedereen was in tranen en rouwde om haar, maar Jezus zei: ‘Huil niet; ze is niet gestorven, ze slaapt.’ Ze lachten Hem uit, omdat ze ervan overtuigd waren dat ze gestorven was. Hij pakte haar echter bij de hand en riep: ‘Meisje, sta op.’ Het leven keerde in haar terug, ze stond onmiddellijk op, en Jezus liet haar te eten geven. Haar ouders stonden versteld, maar Hij verbood hun met iemand te praten over wat er was gebeurd.

Johannes Chrysostomos :”Wanneer U in uw Koninkrijk gekomen zijt”

 

Johannes Chrysostomos

H. Johannes Chrysostomos (ca. 345-407), bisschop van Antiochië, daarna van Constantinopel, Kerkleraar 
Homilie 1 over het kruis en de misdadiger voor Goede Vrijdag, 2 ; PG 49, 401 
Chrisostomos - onbekend [1600x1200].jpg

Johannes Chrysostomos

“Wanneer U in uw Koninkrijk gekomen zijt”

 

      Nu is het paradijs dat gesloten was voor duizenden jaren voor ons geopend; op deze dag, op dit uur heeft God er de misdadiger binnen gelaten. Hij heeft zo twee wonderen verricht: Hij heeft het paradijs voor ons geopend en heeft er een misdadiger binnen laten gaan. God heeft ons ons oude vaderland teruggegeven, Hij heeft ons nu teruggebracht naar de stad van onze vaderen, nu heeft Hij een gemeenschappelijk verblijf voor de hele mensheid geopend. “Vandaag nog zul je met mij in het paradijs zijn.” Wat zegt U daar, Heer? U bent gekruisigd, vastgehecht met spijkers en U belooft het paradijs? Ja, zegt Hij, opdat je door het kruis mijn macht leert kennen… 

       Want niet door de verrijzenis uit de doden, door de zee en de wind te bevelen, noch door demonen uit te drijven heeft Hij de slechte ziel van de dief kunnen veranderen, maar gekruisigd, vastgehecht door spijkers, bedekt met beledigingen, spuug, bespottingen, smaad, opdat je de twee aspecten van zijn integere macht ziet. Hij heeft de hele schepping laten wankelen, Hij heeft rotsen gespleten (Mt 27,51); en Hij heeft de ziel van de misdadiger, welke harder was dan steen, naar zich toegetrokken en Hij heeft hem met eer vervuld… 

      Zeker, geen enkele koning zal ooit een misdadiger of een andere onderdaan toestaan om naast hem te komen zitten, als Hij zijn stad binnenkomt. Maar Christus heeft dat gedaan: als Hij in zijn heilige vaderland binnengaat, neemt Hij een misdadiger met Zich mee naar binnen. Door zo te handelen… onteert Hij haar niet door de aanwezigheid van een misdadiger: integendeel, Hij eert het paradijs, want het is een heerlijkheid voor het paradijs om een meester te hebben die een misdadiger waardig kan maken voor de heerlijkheden die men er proeft. Zo ook als Hij tollenaars en prostituees binnenlaat in de hemelen (Mt 21,31)… het is voor de glorie van die heilige plaats, want Hij toont dat de meester van het Koninkrijk der hemelen zo groot is dat Hij aan tollenaars en prostituees al hun waardigheid terug kan geven om deze eer en gave te verdienen. Wij bewonderen een geneesheer nog meer als wij hem mensen die lijden aan bekende ongeneeslijke ziekten, zien genezen. Het is dus juist om Christus te bewonderen… als Hij de tollenaars en de prostituees herstelt in zo’n spirituele gezondheid dat ze de hemel waardig worden

http://www.dagelijksevangelie.org