H.Basilius : Geef ons het ware geloof door de heerlijkheid van de Drie-eenheid te erkennen

H.Basilius (ca. 330-379), monnik en bisschop van de Caesarea in Kappadocië, Kerkleraar Homilie over het geloof, 1-3

 Basilius_der_Grosse 111.jpgGeef ons het ware geloof door de heerlijkheid van de Drie-eenheid te erkennen

      De ziel die God liefheeft, is nooit vervuld, maar spreken met God is moedig: onze geest is ver van zo’n grote zaak… Hoe meer men vooruit gaat in de kennis van God, hoe meer men diep van binnen zijn eigen onmacht voelt. Zo was het met Abraham en zo was het ook met Mozes: terwijl zij God konden zien, voor zover dat tenminste voor de mens mogelijk is, maakte de een zowel als de ander zich kleiner dan allen; Abraham noemde zichzelf “aarde en as”, en Mozes zei van zichzelf dat hij slecht en moeilijk sprak (Gn 18,27; Ex 4,11). Hij constateerde immers de zwakte van zijn taal om de grootte van Degene die zijn geest had gegrepen, te vertalen. Wij spreken van God, niet alleen zoals Hij is, maar zoals wij Hem kunnen begrijpen.
      Wat u betreft, als u iets van God wilt zeggen of horen, laat dan uw lichamelijke natuur vallen, laat uw zintuigen achter u… Hef uw geest op boven alles wat geschapen is, schouw de goddelijke natuur: zij is daar, onveranderlijk, ongedeeld, ontoegankelijk licht, stralende glorie, wenselijke goedheid, onvergelijkelijke schoonheid waarmee de ziel gewond is, maar die ze niet kan vertalen in overeenkomstige woorden.
      Daar is de Vader, de Zoon en de heilige Geest…. De Vader is het begin van alles, de oorzaak van het zijn van wie is, de wortel van de levenden. Hij is Degene waaruit de Bron van het leven stroomt, de Wijsheid, de Kracht, het volmaakte Beeld dat gelijk is aan de onzichtbare God: de Zoon werd door de Vader verwekt, het levende Woord, dat God is en naar de Vader gekeerd is (1Kor, 1,24; He 1,3; Joh 1,1). Door deze naam van de Zoon leren we dat Hij dezelfde natuur deelt: Hij is niet door een bevel geschapen, maar Hij straalt onophoudelijk vanuit zijn wezen, verenigd met de Vader in eeuwigheid, aan Hem gelijk in goedheid, gelijk in kracht, en delend in zijn heerlijkheid… En wanneer onze intelligentie gezuiverd is van de aardse passies en als hij geen aandacht schenkt aan zichtbare schepselen, als een vis die vanuit de diepte op zoek gaat naar de oppervlakte, zal hij overgegeven aan de zuiverheid van zijn schepping, dan de heilige Geest zien daar waar de Zoon en waar de Vader is. Deze heilige Geest, die van nature uit dezelfde essentie is, bezit ook alles: goedheid, rechtvaardigheid, heiligheid en leven… Zoals branden verbonden is aan het vuur en stralen aan het licht, zo kan men ook niet bij de heilige Geest het feit van heiliging of tot leven brengen wegnemen, evenmin dat van goedheid en rechtvaardigheid.

 

Bron :http://www.dagelijksevangelie.org

Heiligenleven : de heilige Sofronios van Irkoetsk

Heiligenleven

De heilige Sofronios bisschop van Irkoetsk

 

 

 

sophronius.jpg van irkoetsk.jpg

Heilige Sofronios van irkoetsk

 

 

De heilige Sofronius , derde bisschop van Irkoetsk, was op Kerstmis 1703 geboren in een priesterfamilie. Hij doorliep het seminarie en trad op 24 jarige leeftijd in het klooster, waar hij na drie jaar de naam Sofronios ontving. In 1730. Reeds spoedig bleek dat hij bijzonder begaafd was en het duurde niet lang eer hij tot abt werd gewijd. Hij droeg veel bij tot de uitbouw van het klooster, zowel materieel als geestelijk. Zijn faam verspreidde zich en op wens van tsarina Elisabeth werd hij in 1742 tot abt benoemd van de Alexander Nevski Laura, het voornaamste klooster van de hoofdstad St. Petersburg. Vijf jaar later werd hij bisschop van Irkoetsk en het Poltawagebied.

Hij was van jonsaf aan bevriend geweest met de latere archimandriet Sinesios, en hij zorgde dat deze ook steeds een functie had in de buurt waar hij zelf werkte. Nu maakte hij hem tot abt van het Hemelvaartklooster, waar het vereerde graf was van het heilige Innokentios, de eerste bisschop van Irkoetsk. Hij bouwde er ook de grote kathedraal die deze stad had gewenst.

Sofronios zette alles in het werk om tot geregelde toestanden te komen in de nog jonge eparchie. Hij eistte dat de priesters zich wijdden aan hun gemeente maar zorgde tevens dat daar eerst levensmogelijkheden voor de priesters waren. Niettegenstaande de buiten slechte verplaatsingsmogelijkheden in het dun bevolkte Siberië, bereisde hij geregeld zijn uitgestrekt gebied, inspecteerde de kerken en was vol zorg voor de opvoeding van de kinderen. In zijn eigen paleis richtte hij een school in waar hij zelf les gaf, en waar ieder die het wilde, kosteloos onderricht kon krijgen. Maar ook besteedde hij veel aandacht aan de opvoeding van de gelovigen. Hij legde steeds uit wat er gebeden en gezongen werd en wat de betekenis was van de heilige Diensten en dat die met aandacht moesten worden meegebeden. Ook liet hij telkens de klok luiden op de belangrijkste ogenblikken, zodat men ook buiten de kerk in de geest met de dienst kon meeleven.

Deze inspanningen oogsten resultaten. De Diensten werden met grote luister gevierd. Ook de leken wisten welke gezangen gezongen moesten worden en welke de lezingen waren voor een bepoaalde dag. En onder het werk hoorde men de mensen troparia en irmosi zingen.

Op de derde paasdag in 1771 keerde Sofronios in vrede terug tot de Heer, in de ouderdom van 68 jaar. Door de slechte verbindingen duurde het een half jaar eer een bisschop en priesters uit Moscou aankwamen om de begrafenis te voltrekken, en al die tijd bleef het lichaam in een open  doodskist in de kerk liggen, zonder enig teken van ontbinding. Dit werd opgevat als een teken van heiligheid, en één van de priesters, een iconenschilder, maakte een portret van de heilige, dat in de kathedraal bewaard bleef.

Het lichaam werd bijgezet in de crypte van de kathedraal, die zo vochtig was dat de zoldering ervan, de vloer van de kerk, herhaaldelijk vernieuwd moest worden wegens verrotting. Er is een officieel rapport uit 1870, toen bij een dergelijke reparatie ook de kist geopend werd. Het lichaam was ongeschonden, de hand die het kruis vasthield, was sneeuwwit en gaf bij het kussen een lieflijke geur af, die de ziel vervulde met een diep geluksgevoel dat heel de dag in het bewustzijn bleef. Het vergevingsgebed op goedkoop papier dat de bisschop in zijn hand hield, was onverteerd en de woorden waren duidelijk zichtbaar, ondanks de door vocht aangetaste omgeving. Bij het graf zijn in de loop van de tijd ook veel wonderen gebeurd.

Uit : heiligenlevens voor elke dag. Uitg. orthodox klooster – Den Haag

OECUMENISCHE PATRIARCH LOOFT BEWEGING VOOR MEER DEMOCRATIE

OECUMENISCHE PATRIARCH LOOFT BEWEGING VOOR MEER DEMOCRATIE

BRUSSEL (KerkNet/RadVat) – De oecumenische patriarch Bartholomeüs I heeft zich op een Iftar-maaltijd in Istanbul, waarop de religieuze minderheden te gast waren, in lovende bewoordingen uitgelaten over de beweging voor meer democratie in Turkije. De orthodoxe kerkleider beschouwt de protesten als de uitdrukking van het verlangen naar meer democratie en rechtvaardigheid. Het Iftar-maal werd bijgewoond door vertegenwoordigers van de overheid en diplomaten. Bartholomeus I loofde er tegelijk de volgehouden inspanningen van premier Recep Erdogan voor de minderheden in Turkije, “die in het verleden vaak ernstig onder de achterstelling gebukt gingen en veel te lijden hadden”.

(Kerknet)

De heilige Drosis, dochter van keizer Trajanus

Heiligenleven

De heilige Drosis, dochter van keizer Trajanus

 

 

Drosis van Antiochië dochter van keizer Trajanus.jpg

 

Heilige Drosis

 

De heilige Drosis, een dochter van keizer Trajanus, leefde in Antiochië en had vriendschap gesloten met enkele christenvrouwen die als maagden een gemeenschappelijk leven leidden. Zij voelde steeds meer sympathie voor de christenen en had medelijden met de slachtoffers van de vervolging. Zij kwam er zelfs toe deel te nemen aan hun nachtelijke tochten, wanneer ze naar de executieplaats trokken om de lichamen van de martelaren weg te halen en te begraven. Bij zulk een gelegenheid werd zij met vijf anderen betrapt en gevangen genomen. De zaak werd aan de keizer voorgelegd. Deze liet de vijf christenvrouwen verbranden maar zijn dochter in een put werpen. Zij bekruiste zich in naam van de heilige Drie-eenheid, en ontving zo de doop van het water tegelijk met de doop van het martelaarschap.

Uit: Heiligenlevens voor elke dag. Uitg Orthodox klooster – Den Haag

4e zondag na Pinksteren : Van de hoofdman van Kafarnaüm

Vandaag .en volgende week : geen kerkdiensten in de Orthodoxe kerk in Gent omwille van het verlof.

 

Wel is er op zondag 21 juli, ma, woe, vrijd.en zondag 28 juli om 15.45 u. een rondleiding in de Kerk van Gent. Sophie van Akenstraat te Gent. (oud st.Elisabethbegijnhof – nabij het Rabot) naar aanleiding van de Gentse feesten. Gratis.

 

4e zondag na Pinksteren

Van de hoofdman van Kafarnaüm

 

 

hoofdman van kafarnaum7.jpg

De hoofdman van Kafarnaüm

 

Lezingen :

Romeinen,6,18-23

  U bent bevrijd van de zonde en dienaren geworden van de gerechtigheid.  – Sprekend tot zwakke mensen, druk ik mij erg menselijk uit. – Zoals u eertijds uw ledematen in dienst hebt gesteld van onreinheid en steeds grotere bandeloosheid, zo moet u ze nu in dienst stellen van de gerechtigheid, tot uw heiliging.       Toen u slaaf was van de zonde, was u vrij ten opzichte van de gerechtigheid.  Welke vruchten hebben uw daden toen opgeleverd? Alleen dingen waarover u zich nu schaamt, want ze liepen uit op de dood.  Maar nu, bevrijd van de zonde en dienstknecht geworden van God, oogst u heiligheid en tenslotte eeuwig leven.  Want het loon van de zonde is de dood, maar de gave van God is het eeuwig leven in Christus Jezus onze Heer.

Evangelielezing : Matth.8,5-13

Genezingen in Kafarnaüm       Toen Hij in Kafarnaüm was gekomen, kwam een centurio naar Hem toe die Hem te hulp riep. Hij zei: ‘Heer, mijn kind ligt verlamd thuis, met vreselijk veel pijn.’  Hij zei hem: ‘Ik zal het komen genezen.’  De centurio antwoordde daarop: ‘Heer, ik ben niet waard dat U onder mijn dak komt, maar spreek een woord en mijn kind zal beter worden.  Want ik ben iemand die onder bevel staat en soldaten onder zich heeft. Tegen de een zeg ik: “Ga!” en hij gaat, en tegen de ander: “Kom!” en hij komt, en tegen mijn slaaf: “Doe dit!” en hij doet het.’  Toen Jezus dit hoorde, was Hij verbaasd, en Hij zei tegen degenen die Hem volgden: ‘Ik verzeker u, bij niemand in Israël heb Ik zo’n groot vertrouwen aangetroffen.  Ik zeg u dat velen uit oost en west zullen komen en aan tafel zullen gaan met Abraham, Isaak en Jakob in het koninkrijk der hemelen.  Maar de kinderen van het koninkrijk zullen in de uiterste duisternis geworpen worden. Het zal daar een gejammer zijn en een tandengeknars.’  Jezus zei tegen de centurio: ‘Ga maar naar huis; het moge u gaan overeenkomstig uw vertrouwen.’ En op datzelfde uur werd zijn kind beter.

Anastasius van Antiochië : U bent niet van de wereld, maar ik heb u uit de wereld uitverkoren

 H. Anastasius van Antiochië, monnik, vervolgens patriarch van Antiochië van 549-570 en van 593-599 Over de incarnatie van het woord, 27-29 ; PG 25,143 ; SC 199

 

Anastasius van antiochie2.jpg

Anastasius van Antiochië

 “U bent niet van de wereld, maar Ik heb u uit de wereld uitverkoren”

      De dood eenmaal overwonnen door de Verlosser en aan het kruis genageld, als aan een schandpaal, zullen allen die in Christus lopen,haar vertrappen. Ze getuigen van Christus en ze spotten met de dood, vermaken zich over haar en herhalen wat daarover gespreken is: “Dood, waar is je overwinning? Hel, waar is je angel?” (1Kor 15,55, Hos 13,14) … Is het een arme vertoning van de overwinning over haar door de Verlosser, als de christenen, kinderen en meisjes, het huidige leven minachten en zich voorbereiden om te sterven in plaats van het verloochenen van hun geloof? De mens vreest natuurlijk de dood en het uiteenvallen van zijn lichaam; maar heel bijzonder is dat zij die zich hebben bekleed met het geloof op het kruis, het natuurlijke gevoel minachten en ze vrezen om Christus niet meer voor de dood…
      Als de dood die vroeger zo sterk was en daarom geducht, nu geminacht wordt na de komst van de Verlosser, na de lichamelijke dood en de verrijzenis, dan is het duidelijk dat dit komt doordat Christus op het kruis hing de dood heeft vernietigd en heeft overwonnen. Als na de nacht de zon verschijnt en de hele oppervlakte van de aarde verlicht, dan is er absoluut geen twijfel mogelijk dat de zon die overal zijn licht verspreidt dezelfde is als die de duisternis heeft verjaagd en alles heeft verlicht. Zo .. is het duidelijk dat de Verlosser in zijn lichaam dezelfde is als die de dood heeft vernietigd en die elke dag zijn overwinning op haar toont aan zijn leerlingen… Als men mannen, vrouwen en kinderen ziet rennen en zich aan de dood overgeven uit geloof in Christus, wie zou dan zo dwaas zijn, wie zou zo ongelovig zijn, wie zou zo’n blinde geest hebben om niet te begrijpen en te denken dat het Christus is over wie deze mensen getuigenis afleggen, en die aan een ieder de overwinning op de dood verschaft door hiervan de macht te vernietigen in ieder van hen die in Hem geloven en het teken van zijn kruis dragen?

 

Bron :http://www.dagelijksevangelie.org