Heilige Innokenti eerste bisschop van Irkoetsk

Heilige Innokenti, eerste bisschop van Irkoetsk


 

innocent.gif bisschop van Irkoetsk.gif

Heilige Innokenti van Irkoetsk

De heilige Innokenti, eerste bisschop van Irkoetsk, was geboren als zoon van een priester in Oekraïne in 1680. Als jongen van 15 kwam hij op de priesterschool van het Teofanieklooster in Kiev, dat enkele jaren later een theologische akademie werd. Er waren verschillende grote persoonlijkheden verbonden aan deze inrichting, van wie Innokenti een diepgaande geestelijke en wetenschappelijke vorming ontving. Op het eind van zijn studies, in 1708, trad hij als monnik in de beroemede Grottenlaura of Holenklooster, waarvan hij als student het leven reeds in belangrijke mate had gedeeld. Maar slechts twee jaar later werd hij naar Moscou geroepen om les te geven aan de akademie en in 1714 werd hij assistentrector. In elk van deze functies kwamen zijn grote talenten duidelijk aan de dag, en in 1719 riep Peter de Grote hem naar de akademie in zijn creatie, Sint-Petersburg. Het volgende jaar werd hij tot overste benoemd van de Alexander Nevski-Laura aldaar. Maar de ontwikkeling stond niet stil : direct daarop werd besloten om hem naar de missie in China te zenden.

In 1721 werd hij bisschop gewijd en na bijna een jaar te hebben gereisd kwam de nieuwe bisschop, in het gezelschap van twee hieromonniken, twee diakens en vijf zangers aan de chinese grens. Daar strandden zij, want de onderhandelingen met de chinese regering mislukten telkens. Na drie jaar wachten trok Innokenti naar Irkoetsk waar tenminste een klooster was waar hij zijn intrek kon nemen. Het land was daar nog grotendeels heidens en Innokenti zette het missiewerk voort dat hij aan de grens reeds begonnen was. Hij had de wachttijd gebruikt om de taal van die streek te leren en hij trok rond om onderricht te geven.

In 1727 werd de streek rond irkoetsk afgescheiden van het diocees Tobolsk en tot een eigen bisdom gemaakt. Nu kon Innokenti met volle autoriteit optreden tegen de grote euvels die daar heersten, vooral de drankzucht en het morele bederf onder de Mongoolse bevolking. Hij gaf zich volledig aan zijn taak en ontplooide een geweldige werkkracht. Zijn inspanning was vooral gericht op verbetering van het onderwijs. De leerlingen van de kloosterschool zette hij in voor de verbreiding van het christendom, en zo groeide deze school tot een seminarie nvoor priesteropleiding.

De financiering vormde een heel moeilijk punt. Innokenti voorzag in zijn levensonderhoud door het schilderen van iconen terwijl hij ook zijn eigen kleren en schoeisel maakte. Hij toonde een zorgende oplettendheid voor allen met wie hij in aanraking kwam en was al spoedig de vertrouwensman van de bewoners in alle moeilijkheden en omstandigheden van hun leven.

Elk jaar ondernam hij een uitgebreide inspectietocht door zijn diocees, ondanks de slechte toestand van de wegen en zonder achte te slaan op zijn eigen wankele gezondheid. Totdat hij, 50 jaar oud, zo ernstig ziek werd dat hij wel het bed moest houden. Van daaraf regelde hij nog zoveel mogelijk de zaken, waaronder de bouw van de tiende kerk die hij tot stand had gebracht. De 25e november vroeg hij om het gebed van zijn monniken en monialen en heel zijn kudde, en in de vroege morgen van de 27e ontsliep hij rustig in de Heer, in het jaar 1731. Zijn gedachtenis wordt gevierd op de dag van zijn heiligverklaring.

Uit : Heiligenlevens voor elke dag. Uitg. Orthodox klooster Den Haag

Simeon de Nieuwe Theoloog : Wie niet met Mij bijeenbrengt, drijft uiteen

Simeon de Nieuwe Theoloog (ca.949-1022), Griekse monnik, heilige in de orthodoxe kerk
Catechese 27 ; SC 113, p. 116-118


Simeon de neuwe theoloog + basilios.jpg

Simeon de Nieuwe Theoloog en Basilios
“Wie niet met Mij bijeenbrengt, drijft uiteen”

Zij die vrienden van God zijn en die Hem liefhebben, die Hem in zichzelf bezitten als een onschendbare schat van al het goede, ontvangen de gekwetsten en de vernederden met een onuitsprekelijke vreugde en geluk (Mt 5,10-12). Zij verdubbelen de liefde en de oprechte liefde voor hen die… hun dit alles laten ondergaan, alsof ze weldoeners zijn…

Hij die geen enkele val heeft gekend, de Heer Jezus onze God, werd geslagen, opdat de zondaars die Hem navolgden niet alleen vergiffenis zouden ontvangen, maar door hun gehoorzaamheid deelnemers aan zijn goddelijkheid worden. Hij die geen belediging aanvaardt in de nederigheid van zijn hart, hij die zich schaamt om het lijden van zijn Meester na te volgen, over Hem zal Christus ook schaamte hebben in het bijzijn van de engelen (Lc 9,26)…

Hij werd geslagen, overdekt met spuug, gekruisigd…: Sidder, mensen, en verdraag met vreugde de beledigingen die God ondergaan heeft voor uw heil. God ontvangt een klap van de laatste van zijn dienaren (Joh 18,22) om u een voorbeeld te geven van zijn overwinning; en u aanvaardt niet dezelfde behandeling door uw gelijken? Als u schaamte voelt bij het navolgen van God, hoe zult u dan ooit met Hem heersen? Als u gedurende het wachten op Hem niet geduldig bent bij de beledigingen, hoe zult u dan met Hem verheerlijkt worden in het Koninkrijk der hemelen?

Bron : Bron:Dagelijksevangelie www.evangelizo.org

Isaak de Syriër :”God heeft de wereld zozeer liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven”

Isaak de Syriër (7 e eeuw), monnik nabij Mossoel in het actuele Irak, heilige in de orthodoxe Kerk 
Hoofdstuk over de kennis, IV, 77-78 

Isaak de Syriër55.jpgIsaak de Syriër

 

“God heeft de wereld zozeer liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven”

      De mens die in vuur en vlam staat door de waarheid, heeft de waarheid nog niet leren kennen zoals ze is. Als hij deze werkelijk had vernomen dan zou hij het in vuur en vlam te staan door deze waarheid beëindigen. De gave van God en de kennis die door deze gave toegekend is, zijn nooit redenen om zich druk te maken of om zijn stem te verheffen, want de plaats waar de heilige Geest woont met liefde en nederigheid is een plaats waar alleen de vrede heerst…

      Als de ijver gebruikt werd om de mensen op te voeden, waarom zou God dan een lichaam bekleed hebben en zijn tederheid hebben gebruikt en nederige wijzen om de wereld te bekeren tot zijn Vader? En waarom zou Hij aan het kruis gehangen hebben voor de zondaars, en zou Hij zijn heilige lichaam overgeleverd hebben aan het lijden ten bate van de wereld? Ik beweer dat God dat slechts om één reden heeft gedaan: om de wereld zijn liefde te leren kennen, opdat ons vermogen om lief te hebben, die nog meer vergroot wordt door een dergelijke constatering, gevangen zou worden door zijn eigen liefde. Zodat de buitengewone kracht van het Koninkrijk der hemelen, die bestaat uit de liefde, een gelegenheid vindt om zich uit te drukken in de dood van zijn Zoon.. opdat de wereld deze liefde van God voor zijn schepping voelt. Als dat bewonderenswaardige gebaar geen andere reden had dan de vergiffenis van onze zonden, dan zou het al voldoende zijn om dat op een andere wijze te realiseren. Wie zou het geweigerd hebben als Hij dat met een eenvoudige dood, zonder meer erbij, had verwerkelijkt?

      Waar waren die beledigingen en bespuwingen voor nodig ?… O, levende Wijsheid! U hebt nu begrepen en gevoeld wat de reden van de komst van onze Heer was en van alles wat daaruit voort is gekomen, zelfs al voordat zijn heilige mond het ons duidelijk had uitgelegd. Er staat immers geschreven dat “God heeft de wereld zozeer liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven”.

Bron : Bron:Dagelijksevangelie www.evangelizo.org

heiligenleven : De heilige Serapion van Novgorod

Heiligenleven

De heilige Serapion van Novgorod


serapion van Novgorod.jpg

De heilige Serapion, bisschop van Novgorod, was afkomstig uit de buurt van Moscou. Op wens van zijn ouders was hij gehuwd en hij werd priester gewijd. Na de dood van zijn vrouw verdeelde hij zijn vermogen onder de armen en werd monnik. Later werd hij tot hegoumen benoemd van de grote Sergei-Laura en in 1506 tot aartsbisschop van Novgorod. Daar kreeg hij twist met jozef van Wolokolamsk over de verdeling van kerk-en kloostergoederen. Deze liet zijn invloed in Moscou gelden en Serapion werd daarom naar Moscou geroepen, afgezet als bisschop van Novgorod, en geïnterneerd in een klooster van de stad

Na twee jaar bleek dat zijn verzet gerechtvaardigd was geweest. Er kwam een verzoening tot stand met Jozef Wolokolamsk, doch Serapion keerde niet terug naar Novgorod, doch bleef in de Sergei-Laura tot aan zijn dood in 1516

Uit : heiligenlevens voor elke dag. Uitg.Orthodox klooster DenHaag

Ignace Peckstadt : een vanster op de orthodoxe Kerk (boek)

EEN VENSTER OP DE ORTHODOXE KERK (boek)

 

BRUSSEL (KerkNet/KERK & leven) – Na een lange persoonlijke zoektocht ging de Gentse advocaat Ignace Peckstadt veertig jaar geleden over naar de orthodoxe Kerk. In 1975 werd hij tot priester gewijd en aangesteld tot rector van de orthodoxe parochie in Gent. Samen met zijn familie – een zoon is hulpbisschop, een andere zoon en schoonzoon zijn priester – is hij een van de steunpilaren van de orthodoxie in ons land.

In 2005 publiceerde Peckstadt een inleiding in het orthodoxe geloof en kerkelijke leven voor een groot publiek. Een van de opmerkelijkste passages was wellicht die waarin hij de geschiedenis van de evangelisatie en de vroege Kerk in onze streken tot vóór 1054, het jaar van de scheiding tussen de Kerken van Constantinopel en Rome, als onderdeel van de orthodoxie beschouwde. ‘Onze’ oude heiligen zijn dus ook hun’ heiligen.

In deze herziene uitgave een hoofdstuk van de hand van bisschop Athenagoras Peckstadt met het verhaal van de orthodoxe gemeenschappen in de Lage Landen. Al woonden hier al eeuwen Grieken en Russen, pas in de eerste helft van de negentiende eeuw kwam er een eerste orthodoxe gebedsruimte. Dat was ten behoeve van Anna Pavlovna, de Russische echtgenote van de Nederlandse vorst Willem II, die toen resideerde in het paleis in Brussel.

De eerste parochie kwam er in 1900 in Antwerpen voor Griekse handelaars en zeelui. Na 1945 migreerden nieuwe groepen gelovigen uit Oost-Europa en groeide de behoefte aan een Nederlandstalige orthodoxe liturgie. In 1985 werd de orthodoxie een door de Belgische staat erkende eredienst en werd het oecumenische patriarchaat van Constantinopel als representatief orgaan aangesteld. Momenteel telt België ruim vijftig orthodoxe parochies, waarvan tien autochtone. (eds)

Ignace Peckstadt, Een open venster op de orthodoxe Kerk, Averbode, Averbode, 2013, 312 blz., 23,50 euro.

4e zondag van de vasten : Johannes Climax

4e zondag in de vasten

Zondag van de heilige Johannes Climax

 

 

john_author_of_the_ladder 30 maart.jpg

Johanes Climax

 

Apostellezing : Hebr.4,13-20

Geen schepsel is voor Hem verborgen, alles ligt open en bloot voor de ogen van Hem aan wie wij rekenschap hebben af te leggen.

Jezus, onze hogepriester
     Nu wij een verheven hogepriester* hebben, een die de hemelse sferen is doorgegaan, Jezus, de Zoon van God, moeten wij vasthouden aan onze belijdenis. Want wij hebben een hogepriester die in staat is om mee te voelen met onze zwakheden; Hij werd zelf op allerlei manieren op de proef gesteld, precies zoals wij, afgezien dan van de zonde. Laten wij daarom vrijmoedig naderen tot de troon van Gods genade, om barmhartigheid en genade te vinden en zo hulp te krijgen op de juiste tijd.

Evangelielezing : Marcus 9,17-31

Iemand uit de menigte gaf Hem ten antwoord: ‘Meester, ik heb mijn zoon naar U meegenomen, omdat hij in de greep is van een stomme geest. Wanneer hij hem aangrijpt, knijpt hij hem de keel dicht, en dan staat het schuim hem op de mond, knarst hij met de tanden en wordt hij helemaal stijf. Ik vroeg uw leerlingen hem uit te drijven, maar ze waren er niet toe in staat.’ Hij antwoordde hun: ‘Ongelovig slag mensen! Hoelang moet Ik nog bij jullie blijven? Hoelang moet Ik jullie nog verdragen? Breng hem bij Me.’ En ze brachten hem naar Hem toe. Zodra de geest Hem zag, liet hij hem stuiptrekken. Hij viel op de grond en rolde heen en weer met het schuim op zijn mond. Jezus vroeg zijn vader: ‘Hoe lang heeft hij dat al?’ Hij zei: ‘Van kindsbeen af. Hij heeft hem ook al vaak in het vuur en in het water gegooid om hem te doden. Maar als U enigszins kunt, wees met ons begaan, kom ons te hulp.’ Jezus zei tegen hem: ‘Of Ik dat zou kunnen? Alles kan voor wie vertrouwen heeft.’ Meteen riep de vader van de jongen uit: ‘Ik heb vertrouwen. Kom mijn gebrekkig vertrouwen te hulp.’ Toen Jezus zag dat de menigte toestroomde, bestrafte hij de onreine geest met de woorden: ‘Stomme en dove geest, Ik beveel je, ga uit hem weg en kom niet meer in hem terug.’ Onder gekrijs en veel stuiptrekkingen ging hij weg. Hij bleef achter als een lijk, zodat velen zeiden: ‘Hij is dood.’ Maar Jezus nam hem bij de hand en liet hem opstaan, en hij stond op.
     Thuisgekomen, alleen met zijn leerlingen, vroegen dezen Hem: ‘Waarom konden wij die geest niet uitdrijven?’ Hij zei tegen hen: ‘Dit soort kun je niet anders uitdrijven dan met gebed.’

Onderricht aan de leerlingen
     Ze gingen daar weg en trokken door Galilea. Hij wilde niet dat iemand het te weten kwam, want Hij was bezig met onderricht aan zijn leerlingen. Hij zei tegen hen: ‘De Mensenzoon wordt uitgeleverd en valt in de handen van mensen. Ze zullen Hem doden, en drie dagen na zijn dood zal Hij opstaan.


Johannes climacos.jpg


Germanus van Constantinopel :De troon van het kruis

H. Germanus van Constantinopel (?-733), bisschop
In Domini corporis supulturam; PG 98, 251-260


Germanus_I van Constantinopel1.jpg

Germanus van Constantinopel
De troon van het kruis

“Het volk dat in duisternis ronddoolt ziet een schitterend licht. Zij die in het donker wonen worden door een helder licht beschenen” (Jes 9,1), het licht van de verlossing. Door de dood te zien die haar tiranniseerde en dodelijk verwonde, komt dit volk terug uit de duisternis naar het licht; van de dood gaat zij naar het leven.

Het hout van het kruis draagt Hem die het universum gemaakt heeft. Hij onderging de dood voor mijn leven, Hij die het universum draagt is aan een kruis genageld als een dode; Hij die de doden het leven heeft ingeblazen, blaast de laatste adem uit op het kruis. Het kruis brengt Hem geen schaamte, maar het is een trofee, ze bevestigt de totale overwinning. Hij zetelt als rechtvaardige rechter op de troon van het kruis. De doornenkroon die Hij op het hoofd draagt bevestigt zijn overwinning: “Houd moed: ik heb de wereld en de prins van deze wereld overwonnen, door de de zonde van de wereld weg te nemen.” (Joh 16,33; 1,29)

Dat het kruis een triomf mag zijn, roepen de stenen, deze stenen van de Calvarieberg waar, volgens de oude traditie van de vaderen, Adam, onze eerste vader, begraven is. “Adam, waar ben je? (Gn 3,9) roept Christus opnieuw op het kruis. Ik ben gekomen om je te zoeken en om je te kunnen vinden, heb Ik mijn handen uitgestrekt op het kruis. Met uitgestrekte handen keer Ik me tot de Vader om te danken dat Ik je heb gevonden, dan keer Ik me tot jou om je te omhelzen. Ik ben niet gekomen om over je zonde te oordelen, maar om je door mijn liefde voor de mensen te redden (Joh 3,17); Ik ben niet gekomen om je aan te klagen voor je ongehoorzaamheid, maar om je te zegenen met mijn gehoorzaamheid. Ik zal je bedekken met mijn vleugels en je zult een schuilplaats vinden in mijn schaduw, mijn trouw zal je bedekken met het schild van het kruis en je zult de het nachtelijk onheil niet meer vrezen (Ps 91, 1-5) want je zult de eeuwige dageraad kennen (Wijsh 7,10). Ik zal je leven zoeken dat verborgen is in de duisternis en in de schaduw van de dood (Lc 1,79). Ik zal geen rust hebben, totdat Ik, vernederd en afgedaald tot in de hellen om je te zoeken, je weer naar de hemel heb gebracht.”

Bron : Bron:Dagelijksevangelie www.evangelizo.org