Orthodox studiecentrum ingezegend

Orthodox studiecentrum

 

ingezegend

ANP 21 okt 2010  
AMSTERDAM (ANP) – Het Amsterdam Centre for Eastern Orthodox Theology (ACEOT) aan de Vrije Universiteit is donderdag ‘gedoopt’. Vier oosters-orthodoxe bisschoppen namen deel aan de inzegening.

Het was het eerste publieke optreden van de orthodoxe bisschoppenconferentie van de Benelux. Dat heeft de VU donderdag bekendgemaakt.

Voorafgaand aan de doop was een processie. De bisschoppenconferentie van de orthodoxe geloofsgemeenschap is eind mei van dit jaar opgericht. Het ACEOT is gewijd aan Maximus de Belijder, een kerkvader die leefde van 580 tot 662 en die bruggenbouwer was tussen Oost en West. Daarom werd een icoon van de heilige meegedragen tijdens de doop.

 

Ireneus van Lyon : Zijn tong ging los; hij sprak en zegende God

H.  Ireneus van Lyon (ca130-ca 208), bisschop, theoloog en martelaar
Tegen de ketterijen III, 10, 1

“Zijn tong ging los; hij sprak, en zegende God”

 

Ireneos van Lyon.jpg

Ireneus van Lyon

 

 Over Johannes de Doper lezen we in Lucas : “Hij zal groot zijn in de ogen van de Heer… en hij zal velen uit het volk van Israël tot de Heer, hun God, brengen. Als bode zal hij voor God uitgaan met de geest en de kracht van Elia … om zo het volk gereed te maken voor de Heer” (1,15-17). Voor wie heeft hij een volk gereed gemaakt, en voor welke heer was hij groot? Ongetwijfeld voor Degene die gezegd heeft dat Johannes “meer had dan een profeet” (Mt 11,9.11). Want hij bereidde een volk voor, door van te voren aan zijn mededienaren de komst van de Heer te verkondigen en door hen op te roepen tot bekering, opdat, als de Heer aanwezig zal zijn, ze dan allen klaar zijn om vergeving te ontvangen, om terug te komen bij Degene van wie ze vervreemd waren door hun zonde…

      Ja, “dankzij de liefdevolle barmhartigheid van onze God zal het stralende licht uit de hemel over ons opgaan en verschijnen aan allen die leven in duisternis en verkeren in de schaduw van de dood, zodat we onze voeten kunnen zetten op de weg van de vrede” (Lc 1,78-79). In die termen heeft Zacharias God op een nieuwe wijze gezegend, op het moment dat hij bevrijd werd en zijn stem weer had, die hij door zijn ongeloof was kwijtgeraakt, en op het moment dat hij vervuld werd door de Heilige Geest. Want alles was vanaf dat moment nieuw, door het feit dat het Woord door een nieuwe ontwikkeling, het doel van zijn komst in het vlees vervulde, opdat de mens, die van God was afgedwaald, door Hem weer tot de vriendschap met God gebracht werd. Daarom verkondigde deze mens om God op een nieuwe wijze te eren.

Bron:Dagelijksevangelie  www.evangelizo.org

De icoon van de opwekking van Lazarus

De icoon van de opwekking van Lazarus

 

Lazarus opwekking 11.jpg

(zie voor het verhaal: Evangelie van Johannes 11: 1-44)

We zien een ruimte, omgrensd door bergen, stadsmuren en architectonische elementen. Een vreemde werkelijkheid. Wat zijn dit voor een bergen, die daar machtig oprijzen – bedekt met het wit van de stilte? Wat zijn het voor een plaatsen, waar al die mensen vandaan komen? Het zwart doet vermoeden, dat zij in duisternis leven?

Het licht valt op de gestalte, in de opening van een grot. Van links komt een stoet mensen – volgelingen van Jezus. In het midden zien we een andere stoet: toeschouwers, een beetje terzijde. Jezus wordt begroet door twee vrouwen, die hem binnenhalen als een vorst: de ene smekend op haar knieën; de andere voorover in het stof, in aanbidding. Zij hebben in Jezus de Christus, de bevrijder herkend.

Waar zie jij jezelf staan: onder de volgelingen van Jezus?
Onder de mensen terzijde? Of bij de vrouwen in aanbidding?

Of herken jij jezelf in Lazarus: zó ingekapseld en gebonden, dat hij geen kant meer op kan? Dat is geen leven. Ze hebben Lazarus gebracht naar de plaats van zijn onmacht – de plaats waar je, menselijkerwijze gesproken – alle hoop moet laten varen.

Jezus kijkt geschokt: “Kom daaruit!”, roept hij. “Maak zijn windsels los!” Dat is de roep om op te staan, levend te worden, uít te komen.

Waar een mens de plaats van zijn onmacht bereikt, zal blijken of er zoiets bestaat als bevrijding, verlichting, genezing, een andere manier van kijken naar jezelf, naar de anderen, naar Christus – en wie hij was, wie hij is, wat hij doet:
zegenen – hen, die geen kant meer opkunnen.

Vooraan op de ikoon zien we twee harde werkers: zij lijken niet onder de indruk van het wonder. Ze doen wat gedaan moet worden: open dat graf. Weg met die steen. Is dat: geloven op gezag? De armen uit de mouwen: gewoon doen wat gedaan moet worden?

Bron : onbekend

Heilige Pelagia van Antiochië

De Heilige Pelagia van Antiochië, maagd en martelares (8 oktober)

 

Pelagia 8 oktober2.jpg

Heilige Pelagia

 

Zij leefde te Antiochië in de derde eeuw. Zij was van edele afkomst en had van God een natuurlijke schoonheid ontvangen naar lichaam en ziel. Toen de stadsgouverneur vernomen had dat ze christen was, stuurde hij soldaten om haar aan te houden. Deze omsingelden het huis en bereidden zich voor om het meisje met geweld aan te pakken. Zij kwam naar buiten en vroeg in alle kalmte of zij zich gedurende enkele ogenblikken mocht klaarmaken. Zij wist immers dat de soldaten er op uit waren om haar maagdelijkheid te schenden welke zij opdroeg aan de Heer. Zij ging in het oostelijk vertrek van het huis staan waar zij gewoon was te bidden. De handen opgeheven naar de hemel en in vele tranen uitgebarst, bad zij een lange tijd om God te vragen om bevrijd te blijven van zulk een schending en tot haar Heer te mogen komen met een ongeschonden lichaam en ziel. De Heer verhoorde haar gebed en gaf aan haar geweten de zekerheid dat het beter is, haar een vrijwillige dood te geven, eerder dan haar lichaam te laten besmeuren voor haar dood. Met deze zekerheid komende uit de hemel, smeet zij zich uit de bovenverdieping van het huis en liet op deze wijze haar ziel opgaan in de woning der gerechten.

 Bron: “Heiligenlevens voor elke dag” – uitgave Orthodox Klooster H. Johannes de Doper” – Den Haag