Christen nog steeds vreemde in Turkije

Christen nog steeds vreemde in Turkije

Turkey's Christians are a tiny minorityDe Raad van Europa heeft deze week stevige kritiek geleverd op de behandeling van religieuze minderheden in Turkije en Griekenland.

De Raad van Europa is een organisatie die de mensenrechten in Europa in de gaten houdt en waarvan parlementariërs van 47 Europese landen, waaronder Turkije, lid zijn. Deze week bespraken zij in Straatsburg een rapport over religieuze minderheden in Turkije en Griekenland.

Daaruit blijkt dat zowel christenen en joden in Turkije als moslims in de noordelijke provincie Thracië in Griekenland, nog steeds als vreemdelingen worden beschouwd. Dit ondanks dat deze groepen daar al meer dan 1000 jaar leven, de joden in Turkije zelfs meer dan 2000 jaar. Dat deze bevolkingsgroepen in de praktijk minder rechten hebben dan andere burgers, is volgens de Raad van Europa onacceptabel.

Pieter Omtzigt (CDA) was woordvoerder namens de tweehonderd christendemocraten van de Europese Volkspartij in de Raad. Hij benadrukte in Straatsburg dat Turkije en Griekenland de rechten van alle minderheden moeten erkennen en beschermen. Hij vroeg speciale aandacht voor de positie van de Syrisch-Orthodoxe Kerk in Turkije.

De Turkse staat dreigt de landerijen van het Mor Gabriëlklooster van deze gemeenschap te onteigenen. Verder is voor deze godsdienstige minderheid onderwijs in het Aramees verboden, de liturgische taal van hun geloofsgemeenschap “én de taal die Jezus zelf sprak”, aldus Omtzigt.

De Raad nam een resolutie aan waarin Turkije wordt opgeroepen te stoppen met het voeren van rechtszaken tegen het klooster, en de minderheden te erkennen. In het Europees Parlement in Brussel heeft VVD-Europarlementariër Hans van Baalen deze week aangegeven dat Turkije wat hem betreft nu geen lidmaatschap van de EU verdient.

Bron: ND

Wie oren heeft om te horen, hij hore

H. Johannes Chrysostomos (ca 345-407), priester te Antiochië daarna bisschop van Constantinopel, Kerkleraar
Overwegingen over Matteüs, nr 44 ; PG 57, 467

“Wie oren heeft om te horen, hij hore!”

     

In de parabel van de zaaier, toont Christus ons dat zijn woord zich zonder onderscheid richt tot iedereen. Zo maakt immers ook de zaaier in de parabel geen onderscheid tussen de terreinen, maar zaait in alle windrichtingen, zo maakt de Heer ook geen onderscheid tussen rijk of arm, wijs of dwaas, de nalatige of de toegewijde, de moedige en de laffe, maar Hij richt zich tot allen en, hoewel Hij de toekomst kent, zet Hij van zijn kant alles in het werk om zo te kunnen zeggen: “Wat kon ik nog meer aan mijn wijngaard doen, wat heb ik te weinig gedaan? (Jes 5,4)…

 Bovendien vertelt de Heer deze parabel om zijn leerlingen aan te moedigen en om ze te leren zich niet te laten verslaan, zelfs als degenen die het woord ontvangen minder in aantal zijn dan zij die het verkwisten. Zo was het voor de Meester zelf, die, ondanks zijn kennis van de toekomst, niet ophield met het uitzaaien van zijn graan.

      Maar zul je zeggen, waar is het goed voor om het tussen de doornen, op de stenen of op het pad te zaaien? Ging het over zaad en de materiële aarde, dan zou het geen zin hebben; maar aangezien het over de zielen en over het Woord gaat, dan is deze zaak helemaal een lofrede waard. Men maakt met reden een akkerbouwer die zo handelde, verwijten; steen kan geen aarde worden, een pad kan niet ophouden pad te zijn en doornen blijven doornen. Maar op het geestelijke vlak gaat het niet op dezelfde wijze: steen kan daar een vruchtbare aarde worden, de weg kan ophouden om door allerlei voorbijgangers betreden te worden en een vruchtbaar veld worden, de doornen kunnen uitgetrokken worden en daardoor kan het graan vrij groeien. Als dat niet mogelijk was, dan zou de zaaier zijn graan niet gezaaid hebben zoals hij het nu gedaan heeft.

Bron:Dagelijksevangelie  www.evangelizo.org

intronisatie Servische Patriarch

Intronisatie Servische patriarch ook in Kosovo

Irinej, de nieuwe patriarch van de Servisch-Orthodoxe Kerk, heeft vandaag aangekondigd dat zijn ceremoniële installatie in het klooster van Peć in Kosovo op 25 april plaats vindt. Zo berichtte Radio B92 vandaag.

Patriarchaat van Peć
Het nieuwe hoofd van de Servisch-Orthodoxe Kerk werd op zaterdag 23 januari, een dag na zijn verkiezing, in de kathedraal van Sint Sava in Belgrado geïnstalleerd. Deze plechtigheid krijgt een ceremonieel vervolg in Peć. De Servische patriarch draagt naast de titel van metropoliet van Belgrado en Karlovci ook die van aartsbisschop van Peć. In de middeleeuwen was het klooster van Peć de hoofdzetel van de Servische autocephale kerk, die daarom ook wel het patriarchaat van Peć werd genoemd.

Kosovo
De installatie van de patriarch in Peć markeert tevens de opening van de synode van de Servisch-Orthodoxe Kerk, die in Belgrado een vervolg zal krijgen. De nieuwe patriarch hoopt hiermee de aandacht van zijn buitenlandse gasten op Kosovo te vestigen, dat zich volgens hem in de zwaarste periode van zijn geschiedenis bevindt. “Serviërs die in Kosovo zijn gebleven, hebben meer pijn, lijden en verwoesting moeten verduren dan ooit tevoren”, aldus patriarch Irinej, die eraan toevoegde dat het “een tragedie is dat de grootmachten zich ervan bewust zijn, maar net doen alsof ze het niet zien”. 

Montenegro
Na NAVO-bombardementen in 1999 verloor Servië de zeggenschap over de provincie Kosovo. De Albaans-Kosovaarse moslimmeerderheid verklaarde zich in 2008 onafhankelijk van Servië. Kerkelijke jurisdictie gaat echter voorbij de nieuwe, nog niet door Servië erkende landsgrenzen. Servische kerkleiders spelen een vorname rol in het publieke leven van het voormalige Joegoslavië. De officiële scheiding tussen Servië en Montenegro in 2006 noemde de patriarch “zinloos en onredelijk”, omdat Serviërs en Montenegrijnen volgens hem één volk met gemeenschappelijke wortels zijn.

Paus welkom in Niš
Patriarch Irinej sprak verder de wens uit dat de paus Niš zou bezoeken. Dit is Irinejs oude bisschopsstad en was als Naissus de geboortestad van keizer Constantijn die in 313 het Edict van Milaan uitvaardigde. De 1700e verjaardag daarvan in 2013 zou een mooie datum zijn. “Het is aan de Rooms-Katholieke Kerk of paus Benedictus XVI Niš bezoekt, maar dat zou door de Servisch-Orthodoxe Kerk worden verwelkomd”, aldus de patriarch.

Kloosterlijke traditie
De installatie van de patriarch in het klooster van Peć verwijst niet alleen naar de oorsprong van de Servische Kerk, maar ook naar een belangrijk aspect van de traditie van het oosterse christendom. In de oosters-orthodoxe kerken mag een bisschop niet gehuwd zijn, terwijl een parochiepriester (pope) juist wel gehuwd moet zijn. Daarom worden de bisschoppen gerekruteerd uit de monnikenstand. Dit zorgt voor een permanente voeding van het oosters-orthodoxe episcopaat met monastieke spiritualiteit. Zo is ook de patriarch van Moskou qualitate qua abt van meerdere kloosters in de omgeving van de Russische hoofdstad. Het feitelijke kloosterbestuur wordt door anderen uitgevoerd.

Bron : RKK

psalm 138

 

Lied

Psalm

Ik wil u loven met heel mijn hart,
voor u zingen onder het oog van de goden,
mij buigen naar uw heilige tempel,
uw naam loven om uw liefde en trouw.

Grote dingen hebt u beloofd, tot eer van uw naam.
Toen ik u aanriep, hebt u geantwoord,
mij bemoedigd en gesterkt.

Laten alle koningen op aarde u loven, heer,
zij hebben de beloften uit uw mond gehoord.
Laten zij de wegen van de heer bezingen:
“Groot is de majesteit van de heer.”

De heer is hoogverheven! Naar de nederige ziet hij om,
de hoogmoedige doorziet hij van verre.
Al is mijn weg vol gevaren, u houdt mij in leven,
u verdedigt mij tegen de woede van mijn vijanden.

Uw rechterhand brengt mij redding.
De heer zal mij altijd beschermen.
heer, uw trouw duurt eeuwig,
laat het werk van uw handen niet los.

Psalm 138

Pasen in de XXIe eeuw

Pasen in de XXIe eeuw

2001  april  15*

2034  april  9*

2067  april 10

2002 mei  5

2035  april  29

2068  april  29

2003  april  27

2036  april 20

2069  april 14*

2004  april 11*

2037  april 5*

2070  mei  4

2005  mei  1e

2038  april  25*

2071  april  19*

2006  april  23

2039  april 17

2072  april 10*

2007  april  8*

2040  mei  6

2073  april 30

2008  april  27

2041  april  21*

2074  april 22

2009  maart  19

2042  april  13

2075  april 7*

2010  april  4*

2043  mei  3

2076  april  26

2011  april  24*

2044  april  24

2077  april  18

2012  april  15

2045  april 9*

2078  mei  8

2013  mei 5

2046  april  29

2079  april  23*

2014  april  20*

2047  april 21

2080  april  14

2015  april  12

2048  april  5*

2081  mei  4

2016  mei  1e

2049  april  25

2082  april  19*

2017  april  16*

2050  april  17

2083  april  11

2018  april 8

2051  mei  7

2084  april  30

2019  april 28

2052  april  21*

2085  april  15*

2020  april 19

2053  april  13

2086  april 7

2021  mei  2

2054  mei  3

2087  april  27

2022  april  24

2055  april  18*

2088  april  18

2023  april  16

2056  april  9

2089  mei  1e

2024  mei  5

2057  april  29

2090  april  23

2025  april 20*

2058  april  14*

2091  april  8*

2026  april 12

2059  mei  4

2092  april  27

2027  mei  2

2060  april  25

2093  april  19

2028  april  16

2061  april  10*

2094  april  11

2029  april  8

2062  april  30

2095  april 24*

De waarde van het sacrament van de biecht

DE WAARDE VAN HET SACRAMENT

VAN DE BIECHT

 

Het sacrament van de biecht  vertegenwoordigt een grote waarde in het christelijk leven, omdat :

1.Het een middel  van bevrijding is die ons leidt naar het heil doorheen het berouw. ‘De Heer, staat geschreven bij Ezechiël 18/23, wil niet de dood van de zondaar maar ziet liever dat hij zijn leven betert en in leven blijft’. Deze terugkeer naar Gods wil is communio met Hem en een geestelijke wedergeboorte van de mens in zijn geheel.

2.Het is een daadwerkelijk middel tot genezing van onze innerlijke

Wonden en helpt ons ons psychologisch evenwicht te regelen. De droefheden, de dagelijkse angsten, de persoonlijke, sociale en familiale problemen veroorzaken veel confrontaties, tot in het intiemste van de mens. Een goede biechtvader zal de personen helpen om uit hun persoonlijke moeilijke situaties te geraken. Het doel is om de gezondheid van de ziel en het vervolmaken van de mens terug te vinden.

3. Het is voor de mens een teken van geestelijke en morele vooruitgang, omdat het bijdraagt om levenshoudingen te kiezen die in overeenstemming zijn met Gods wil. Hierin verschijnt de biechtvader als een raadsman van het leven. Hij garandeert aan diegene die biecht de innerlijke vrede van de ziel. Hij leert hem om goed en kwaad van elkaar te scheiden en bemoedigt hem om het hoofd te bieden aan de dagelijkse problemen van het bestaan. Hij verhindert hem om fouten te bedrijven. Hij leert hem zijn passies te ontvluchten en om deugdzamer te worden.

4. Het is een middel tot heiliging, want hij die met een oprecht hart biecht, ontvangt de goddelijke genade die hem spiritueel opnieuw doet geboren worden. Door de biecht ontvangt men de vrede en de liefde van God en is men gesterkt in zijn strijd tegen de kwade.

5. Het brengt het geweten tot rust. De beslissing nemen om zich te beteren, draagt op een beslissende wijze bij tot de bevrijding van het gevoel van schuld. Door de biecht, doet de mens beroep op de goddelijke barmhartigheid en ontvangt hij raadgevingen om zijn eigen leven te beteren.

6. Het leert de mens om zichzelf beter te leren kennen. Het sacrament van de biecht laat ons toe bewust te worden van onszelf opdat wij ons zouden bevrijden van ons egoïsme en de innerlijke harmonie te hervinden, zonder dewelke wij ons niet kunnen ontdoen van ons schuldgevoel en onze passies. Deze daadwerkelijke terugkeer naar de bevrijding van onze passies en weer de weg te gaan van de beoefening der deugden helpt ons om onze spirituele reinheid te hervinden, die een gevolg zijn van onze zonden.

St. Gregorius van Nyssa schrijft in verband met de waarde van de biecht:  ‘De Heilige Schriften verlenen aan de biecht een dubbele betekenis, enerzijds is het een delging van onze zonden en anderzijds een dankzegging. Zo opent deze dubbele betekenis ons de weg naar een deugdzaam leven. De delging scheidt ons van de kwade en verzwakt hem in ons en de dankzegging doet in ons de erkentelijkheid tegenover God groeien voor zijn weldaden. Anders gezegd : als je angstig bent door de herinnering aan een bepaald kwaad, dan kan het lezen van psalm 51(50) u aanzetten tot zuivering en het ware berouw. Als uw leven daarentegen, zich richt op het goede, dan versterkt het u op deze weg, door u aan te zetten uw dankbaarheid tegenover God uit te drukken.

+Archimandriet Damien ZAFIRIS

in EPHIMERIOS, Athene, januari 2004,p.15

Vertaling : Kris Biesbroeck