Zesde zondag na Pasen : de Blindgeborene

 

 ZESDE ZONDAG NA PASEN

ZONDAG VAN DE BLINDGEBORENE

bLINDGEBORENE (450 x 607)

 

 

KONDAKION :

Ik ben blind aan de ogen van mijn ziel, maar ik kom tot U,Christus, zoals de Blindgeborene, en vol berouw roep ik tot U : Gij zijt het helderstralende licht voor allen die in het duister zijn.

TROPARION :

Komt, laat ons bezingen en aanbidden het met de Vader en de Geest medeeeuwige Woord, Dat om ons te verlossen uit de Maagd geboren is. Want Hij heeft het op zich genomen Zijn lichaam aan het Kruis te laten slaan en de dood te verduren, om door Zijn roemrijke Opstanding de doden op te wekken.

Het verhaal van de blindgeborene verteld voor kinderen


HET VERHAAL VAN DE BLINDGEBORENE VERTELD VOOR KINDEREN


Jezus zag een man die van zijn geboorte af blind was. Zijn leerlingen vroegen Hem : ‘Heeft deze man gezondigd ?’ of is het door een zonde van zijn ouders dat Hij blind geboren is ?‘Welnee’, antwoordde Jezus. ‘Hij heeft geen zonde gedaan. En Zijn ouders ook niet. Maar door hem van zijn blindheid te genezen, laat God zien hoe machtig Hij is.Zolang het dag is, moeten wij doen wat God ons opdraagt. De nacht komt, en dan kan niemand meer iets doen. Zolang ik in de wereld ben, heeft de wereld Licht.Na dit gezegd te hebben, spuugde hij op de grond en maakte wat modder van stof en speeksel. Dat deed hij op de ogen van de blinde man en zei : ‘Ga je wassen in de Siloam-vijver’Dus ging de man er heen en waste zich. Toen hij terugkwam, kon hij weer zien.Zijn buren en de mensen die hem vroeger als bedelaar hadden gekend, waren verbaasd. ‘Is dat niet die blinde man die altijd zat te bedelen ?’ vroegen ze.‘Inderdaad’ zeiden sommigen.‘Nee’ zeiden anderen. ‘Het is iemand die op hem gelijkt’‘Ik ben het echt hoor’, riep de man uit.‘Uuh…hoe kan het nu dat je niet meer blind bent ?’ stamelden ze.‘Er was een man. Jezus heet Hij. Die maakte een modderpapje, smeerde dat op mijn ogen en zei dat ik naar Siloam moest gaan om me te wassen. Terwijl ik dat deed begon ik te zien.’Ze brachten hem naar de Farizeeën (het was op een sabbat dat Jezus de ogen van de man had genezen : voor de Joden was de sabbat een heilige dag en dan mocht er niets gedaan worden  -zelf niet iemand in nood helpen !!)De Farizeeën vroegen de man hoe hij genezen was. Hij vertelde hen wat hij aan de anderen gezegd had over die Jezus.Sommige Farizeeërs zeiden : ‘Die man is niet door God gezonden, anders zou hij geen werk doen op de sabbat.Anderen zeiden weer :’hoe zou een slecht mens zulke goede dingen kunnen doen ?Omdat er twijfel ontstond of hij wel blind geweest was , riep men er zijn ouders bij. Ook zij getuigden dat hij blindgeboren was.Men was echter bang van de Farizeeën, want als ze Jezus zouden verdedigen, zouden ze wel eens uit de synagoge (gebedsplaats van de Joden) kunnen geweerd worden. Daarom zeiden ze : ‘vraag het hem zelf’, ik weet alleen dat hij blind was en nu kan zien.Er ontstond een twistgesprek met de Farizeeên. Die zeiden : ‘wij zijn leerlingen van Mozes, dat weten wij, maar jij weet niet eens wie die Jezus is. Maar de blindgeborene antwoordde : het is wel vreemd , je weet niet vanwaar Hij komt, maar Hij heeft wel mijn ogen geopend. We weten allemaal dat God niet naar slechte mensen luistert. Maar als iemand eerbied voor Hem heeft en doet wat Hij wil, dan luistert God naar hem’ De leiders werden kwaad en zeiden ; ‘Jij bent een vent van niks, en Jij wou ons de les spellen?’ Ze joegen hem wegJezus hoorde dat ze hem weggezonden hadden en vroeg hem : ‘geloof je in de Mens?’Hij zeide : ‘Ik weet niet wie dat is, meneer. Anders zou ik in Hem geloven’‘IK BEN HET’ antwoordde Jezus.‘Ja Heer’, zei de man. ‘Ik geloof in u’. En hij knielde voor Jezus neer.Jezus zei : ‘Ik ben met een oordeel in deze wereld gekomen. Wie geestelijk blind is zal zien. Wie denkt inzicht te hebben, zal blind worden’Enkele Farizeeërs zeiden : ‘zijn ook wij soms blind ?’Jezus antwoordde : ‘Als jullie blind waren, zou je geen schuld hebben. Maar nu jullie beweren geestelijk inzicht te hebben, blijf je schuldig.  

zegening van kinderen

 

De Samaritaanse – vijfde zondag na Pasen

 


VIJFDE WEEK NA PASEN

De Samaritaanse

Samaritaanse

Kondakion :

Met geloof naderde de Samaritaanse tot de Bron, daar aanschouwde zij U, het Water der Wijsheid.En toen zij daarvan gebronken had, begeerde zij dorstig het Koninkrijk uit de hoge. Daarom wordt zij geprezen in alle eeuwigheid.

PROKIMEN :

Hoe groot zijn Uw werken o Heer : Gij hebt alles met wijsheid gemaakt.Zegen mijn ziel, den Heer; Heer mijn God, Gij zijt onnoemlijk groot.De Heer zij roem in eeuwigheid; dat de Heer zich verheuge over Zijn werken.

ALLELUIA :

Ruk met geluk vooruit en heers, omwille van waarheid, zachtmoedigheid en recht. Gij bemint gerechtigheid, maar haat onrecht.


well

HET VERHAAL VAN DE SAMARITAANSE  VERTELD VOOR KINDEREN

Eens kwam er een Samaritaanse vrouw water putten en Jezus vroeg haar of ze Hem wat drinken wilde geven. Op dat moment was Jezus alleen, want zijn leerlingen waren naar de stad gegaan om eten te kopen.

‘Dat begrijp ik niet’, zei de vrouw verbaasd. ‘Ik ben een Samaritaanse, en u een Jood. Welke Jood vraag nu aan een Samaritaanse om iets te drinken ‘ (Samaritanen hadden zich reeds lang geleden van de Joden afgescheiden – ze hadden ooit zelf een tempel op de berg Gerizim nabij het meer van Genezareth. Joden hadden een hekel aan de Samaritanen)

Je moest eens weten wat God geeft, en wie het is die je om een slok water vraagt’ antwoordde Jezus. ‘Dan zou je mij om water gevraagd hebben , en ik zou het je gegeven hebben – Levend water’.

Maar meneer, u hebt geen kruik en de put is diep. Waar haalt u dan dat levend water vandaan ?… U bent toch niet meer dan Jacob onze stamvader ? Hij heeft deze put gegraven, en zijn zoons, zijn vee en hijzelf hebben er water uit gedronken.’

‘Wie vanhet water uit deze put drinkt, krijgt weer dorst. Aar wie van het water drinkt dat Ik hem zal geven, zal nooit meer dorst krijgen. Dat water is een fontein waaruit eeuwig leven spuit’

O meneer, geef mij van dat water ! dan zal ik nooit meer dorst krijgen en hier geen water meer hoeven te te putten….

Dan stelde Jezus haar een paar vragen over haar privé-leven. Het maakte de vrouw benauwd,want zij loog en Hij had gelijk. Toen zij ze : ‘ Meneer, u bent een profeet! Mag ik u iets vragen ? op welke plaats moeten we God eigenlijk aanbidden? Hier op de berg Gerizim zoals onze voorouders hebben gedaan, of te Jeruzalem zoals de Joden beweren ?

Jezus zei hierop ‘Geloof me, er komt een tijd dat de mensen de Vader niet zullen aanbidden op de Gerizim en ook niet te Jeruzalem… het gaat er niet om wáár we de vader aanbidden, maar hóe we Hem aanbidden. Echte aanbidding is geestelijk en zuiver……

De vrouw zei dan tot Hem : ‘Ik weet dat er een Christus komt. Hij zal ons alles haarfijn uitleggen’

Jezus antwoordde haar : ‘Ik ben de Christus’.

De vrouw holde naar de stad om het nieuws te vertellen, en een hele menigte kwam naar Hem toegelopen….

Inwijding nieuwe Orthodoxe Kerk in Brugge

INWIJDING NIEUWE ORTHODOXE KERK IN BRUGGE
 
 
 
Kerk Brugge

 
 
 
 
 
Brugge_Kerst05
 
kerkplan

 MEDEDELING

 

Zaterdag aanstaande  wordt in Brugge de nieuwe Orthodoxe Kerk plechtig ingewijd door onze Metropoliet Panteleimon. De dienst begint om 08.00 u. met de metten en inzegening. Om 10.30 u. u volgt de GODDELIJKE LITURGIE van de Heilige Johannes Chrisostomos. ALLEN WELKOM op deze bijzondere plechtigheid in Brugge : Ezelstraat,85,  (nabij de Ezelpoort) –

VIERDE ZONDAG NA PASEN / ZONDAG van de Lamme


Vierde zondag na Pasen

Zondag van de Verlamde


Genezing van de lamme777

Troparion :

Dat hemelse en aardse wezens zich verheugen en jubelen, want de Heer heeft de kracht van Zijn arm getoond. Door Zijn dood is de dood vertreden, en werd Hij de Eerstgeborene uit de doden. Hij heeft ons verlost uit de diepte der hel, en aan de wereld grote genade geschonken.

Kondakion

Door vele zonden en tegennatuurlijke daden is mijn ziel geheel en al verlamd, o Heer. Maar doe haar weer opstaan door Uw goddelijke tegenwoordigheid, zoals Gij eens de Verlamde hebt opgericht, opdat ik, gered, tot U mag roepen : barmhartige Christus, ere zij Uw kracht.

Theotokion :

Gij zijt Middelaarster geweest bij de Verlossing van ons geslacht, daarom prijzen wij U, o Moeder Gods en Maagd. Want in het vlees dat Hij aannam uit uw schoot, heeft uw Zoon, onze God, het lijden van het Kruis ondergaan. En heeft Hij ons uit het verderf verlost als de Menslievende.

Genezing van de Lamme/KINDEREN/4e na Pasen

 


 

genezing verlamde 3

 

De genezing van de Lamme verteld voor kinderen

ONGELOFELIJKE DINGEN !

Elke dag onderrichtte het volk en God gaf hem Kracht om genezingen te verrichten. Maar van overal uit Galilea kwamen steeds meer Farizeeën op hem af. De Farizeeën onderhielden trouw de ‘wet van Mozes’ tot in de kleinste puntjes en leerden het volk hetzelfde te doen. Bij hen voegden zich nog wetgeleerden, zelfs uit judea en uit de hoofdstad Jeruzalem.

Eens kwamen enkele mannen aan met een draagbaar waarop een verlamde lag. Jezus stond binnen in een huis. Ze probeerden de lamme tot bij hem te brengen, maar ze vonden geen weg door de menigte heen. Daarom klommen ze het dak op, namen  er wat tegels weg en door de opening lieten ze de zieke met bed en al midden tussen het volk zakken, tot vlak voor Jezus. Blij verrast door zulk een vertrouwen, zei Jezus : ‘Vriend, je zonden zijn je vergeven’Dat was zo goed als kwaad met de wortel uitrukken. Want velen meenden toen dat elke zieke het gevolg was van de zonden, die men had bedreven.

‘Wat is dat voor iemand’, zeiden de wetgeleerden en Farizeeën onder elkaar. ‘Zulk een godslastering ! Alleen God kan zonden vergeven !’

‘Wat bespreken jullie daar ?’ vroeg Jezus. ‘ Hoe redeneren jullie ? Wat is gemakkelijker : zeggen ‘je zonden zijn vergeven’ of zeggen ‘sta op en loop’ ?. Wel, opdat jullie zouden weten dat ik als de Mensenzoon  op aarde volmacht heb om zonden te vergeven…’ – nu keerde hij zich tot de lamme – ‘Ik zeg je : sta op !’ Pak zelf die draagbaar en ga naar huis !’.

(uit Bijbel voor de jeugd -O.van Outreve)
 
Een woordje uitleg :

FARIZEEEN : Zij stonden vijandig tegenover Jezus. Ze herkenden Hem niet als Zoon van God. Het woord zelf bestekent : afgescheidenen. Zij scheidden zich af van de rest. Kenmerkend voor de Farizeeën was hun gehechtheid aan de Joodse wet zoals die beschreven staat in de eerste vijf boeken van het Oude Testament. Ze geloofden wél in de Verrijzenis der doden (de Sadduceeën daarentegen geloofden daar niet in).

De idee dat ziekte voorkomt uit de zonde, is een idee dat lang heeft bestaan. Nu zien wij natuurlijk in dat dit niet het geval was, alhoewel men soms nog hoort van mensen : dit of dat is een straf van God. Dit toont aan hoe diep deze gedachte er bij de mensen inzat.

Volgens de Farizeeën kan alleen God zonden vergeven. Daar zij Jezus niet als Gods’zoon zagen, vonden zij dat hij aan heilgschennis deed. Maar Jezsu gaf hen een gepast antwoord.

Wat is er gemakkelijker , te zeggen : uw zonden zijn u vergeven of te zeggen tot de lamme : sta op, neem uw bed en ga naar huis ( in sommige vertaklingen staat er inderdaad ‘bed’, maar de mensen sliepen toen gewoon op een matje op de grond, men rolde dit dan op en kon het gemakkelijk onder de arm nemen)

Maar de diepere boodschap van dit verhaal is wel : wij zijn allemaal wel eens ‘verlamd’, niet in staat om te doen wat we moeten doen. Wij kijken liever Tv of gaan liever naar de voetbal. Jezus geeft ons met dit verhaal te kenne, dat wij er kunnen van genezen, als we maar naar Gods woord luisteren en er naar handelen.

zegenend hand ooo

Over de innerlijke vrede (Vader Victor)


 


 



OVER DE INNERLIJKE VREDE

Door Vader Victor ( Higoumen van het monasterie van La Faurie – Frankrijk)

    


    

vreugde 1

           

               Wij kennen het woord van de Heilige Seraphin, " verwerf eerst de innerlijke vrede en velen zullen in uw nabijheid rust vinden". Dit is vandaag  een belangrijk woord want wij leven in een maatschappij van activisme en consumptie. Wij hebben wel een goede wil, wij zijn edelmoedig, maar wij willen vooral "doen". Welnu, het belangrijkste is eerst en vooral iemand te

          Laten wij ons dus bevragen over deze toestand van innerlijke vrede .Gewoonlijk kennen wij twee soorten van vrede : vooreerst de afwezigheid van oorlogen tussen landen, afwezigheid van conflicten op het niveau van de mensen Deze  geheel negatieve houding waar men niet wil lastig gevallen worden of in de war worden gebracht is zeker positief.  "Bouwen wij aan de vrede,laat ons in rust leven" ! Maar er is een derde soort vrede "die geen afwezigheid van oorlogen inhoudt, maar een deugd is die ontstaat vanuit de kracht van de ziel". Het is de filosoof Spinoza die er ons een goede definitie van geeft. Een deugd : "Vrede laat Ik u, mijn vrede geef Ik u, niet gelijk de wereld die geeft"(Joh.14,27), verkondigt het Evangelie . Het bevestigt dat de vrede die wij moeten zoeken zich moet vestigen in het binnenste van onszelf, en voortkomt uit "God, de vader van het licht". "Voor de vrede die van boven komt en het heil van onze zielen, vraagt de liturgie van de Heilige Johannes Chrisostomos: laat ons de Heer bidden".

          Deze vrede die van boven komt en die bezit neemt van het menselijk hart is zeker een genade, wat van ons afhangt is simpelweg onze beschikbaarheid om ze te aanvaarden. Dit is de synergie, de ontmoeting tussen de menselijke inspanning en de goddelijke Genade : "God werkt en de mens ademt", zal men grappig zeggen. Welnu, wat is er in het binnenste van onszelf, dat ons hindert bij deze innerlijke vrede ?

          Als we ons richten tot de vaders, zoals bijvoorbeeld tot de Heilige Gregorius van Nyssa, zullen we er  ontdekken dat deze vrede van het hart, noodzakelijk om de Geest te kunnen ontvangen, vooral gehinderd wordt door onze gedachten. De gedachte blijft een ambivalent fenomeen, een tegenstrijdigheid (antinomie), want enerzijds is zij het merkteken van God in de mens, maar tezelfdertijd is zij het die de mens van Hem scheidt.

           Wanneer wij bijvoorbeeld willen bidden, dan zullen twee vormen van gedachten bij ons binnendringen : phantasmate en logismos die duidelijk omschreven bekoringen doen naar voor komen en die elk om een specifieke bestrijding ervan  vragen.

           Eerst de "Phantasmata’, van het griekse woord "beeld zonder bestendigheid". Het zijn beroeringen, verstrooiingen die onze aandacht gaan versnipperen. Er komt een herinnering, een zorg, een beeld… te voorschijn, woekerende gedachten die, in het uiterste geval ons de indruk geven van "dat denkt in ons",

           Naast deze tegenstrijdige gedachten, komen de "logismoi" , passionele gedachten van angst, verlangen, woede, of andere. Zij zijn nog meer fijnzinnig en  verwarrend, zij brengen ons in een staat van emotionele opwinding.

              Wij moeten dus, voor zover het in onze macht ligt en zonder te vergeten onze toevlucht te nemen tot de Goddelijke genade, er de strijd mee aanbinden, om ons zo in staat te stellen deze innerlijke vrede te verwerven, die zo belangrijk is om de Geest te ontvangen.

Hoe ?

             Voor wat de phantasmata betreft, het zijn mentale beelden die voortkomen uit onze herinneringen die opnieuw gaan opduiken. Wij weten het maar al te goed, dat wij in de  samenleving van vandaag bijna ononderbroken beïnvloedt worden door alle soorten beelden, voorstellingen, opinies, publiciteit of propaganda, enz..Het is van al deze zaken dat wij ons moeten ontlasten, en daarom blijft een zekere onthouding van de zintuigen en de gedachte onontbeerlijk. Dit zal  waarden als eenzaamheid en inkeer doen ontstaan. Evenzo wast en  zuivert de liturgie ons van een geheel van beelden, gewaarwordingen en indrukken die ons niet direct naar God voeren, zelfs al kunnen  ze ons soms verblinden. Wij kunnen bijvoorbeeld dikwijls menen dat het zich solidair voelen met de lijdende wereld, dat bidden voor het menselijke verdriet en ontreddering, ons zou verplichten om op de hoogte te blijven en te weten wat er in de wereld gebeurt, om er op een oprechtere manier te kunnen voor bidden, terwijl God weet wat de mens nodig heeft, waaraan hij lijdt. Onze voorbede houdt zeker in, dat wij een luisterend oor zijn voor de zijnden, maar niet noodzakelijk is dit voor gebeurtenissen of anekdotes van het dagelijks bestaan.

            Wat betreft de "logismoi" : inwendige opwellingen van emoties, gehechtheid of revoltes, zij zijn ergens opgewekt door verlangens of uit angsten die nogal dikwijls voortkomen uit een verafgoding van zichzelf., verkrampt door de eigenwil. Zich hiervan gelijdelijkaan los te maken, is proberen  dit woord van het "Onze Vader", dat de essentie uitmaakt van het Evangelie zelf : "dat Uw wil geschiede op aarde als in de hemel", volkomen te "leven".
   
           Wij stellen de geboden gelijk met de Wil van God, en dit is in zekere zin juist, maar we vatten het op een té legalistische manier op in plaats van een spirituele. Het is belangrijk, dat wij hier inzien dat er tussen de Decaloog en de Zaligsprekingen een totale ommekeer van zienswijze bestaat : "gij zult niet doden", bijvoorbeeld, zal worden "zalig de zachtmoedigen".Welnu, de zachtmoedigheid  is niet slechts het respect voor sommige regels, het is een manier van "zijn". Daaruit volgt dat de geboden voor een Christen geen morele regels meer zullen zijn, maar een omschrijving, op een humane wijze, van de eigenschappen van God. De goddelijke eigenschappen in zich opnemen, niet om Christus in Zijn handelen na te bootsen, maar om te handelen volgens Zijn Geest, of beter om de H.Geest te laten handelen, "het is niet meer ik die leef, het is Christus die leeft
in mijzelf", dat is het doel. Maar hoe onbegrijpelijk de wil van God ook is, zij is nog wat zij is. Want niets ontsnapt aan Zijn almacht. Maar de realiteit is dikwijls moeilijk aanvaardbaar voor ons.Er is een werkelijkheid die wij niet willen aanvaarden, maar waarvan we ons rekeninschap geven dat dit te wijten is aan onze beperkingen, onze passies en onze zwakheden.En deze bewustwording roept in het binnenste van onszelf gevoelens op, niet van een daadwerkelijk berouw,zoals dat van de tollenaar, maar van een ontevredenheid in de zin van :"hoe kan een persoon en ook wijzelf zulke lelijke dingen doen". En het is vanaf dat moment dat er in ons alle soorten van angsten, schuldgevoelens,wroeging en uiteindelijk verzet en ontkenning van zichzelf gaat ontstaan. Terwijl zijn naaste  beminnen als zichzelf een juiste zelfkennis veronderstelt.

            Wij kunnen de realiteit dus weigeren uit zwakheid en er zich zelfs bewust van zijn, maar wij kunnen de realiteit ook weigeren  vanuit goede bedoelingen, vanuit het besef dat deze weigering een deugd is ! Hoe kunnen wij deze oorlogen aanvaarden, dit onheil, deze miserie, deze wereld met mensen die voortdurend met elkaar in de clinch liggen ?….Hoe kunnen wij deze ziekten,onvolkomenheden, epidemieën aanvaarden ?…Dit alles lijkt ons schandalig en nochtans ! Het gaat er niet om het kwaad in de wereld op te hemelen, maar om te erkennen dat Christus de vrede niet preekt in de zin waarop wij het verstaan" Er zullen oorlogen zijn en onlusten, en de mensen zullen bezwijmen van vrees en angst voor de dingen, maar gij, verheug u en heft uw hoofden omhoog, want uw verlossing komt nabij" (Lc.9.26.28), zegt het Evangelie nog. Verheug u, niet over het kwaad in de wereld, dit is duidelijk, maar op de voorafgaande tekens van dat wat het waarlijk goede zal zijn., het komende Koninkrijk : dit Koninkrijk van God dat binnen in onzelf is.

             In dit perspectief is er in de menselijke orde een kwaad, volgens de Heilige Cassianus, die in de ogen van de Eeuwigheid niet noodzakelijk negatief is. Het is alleen een kwestie van bevrijding, onthechting en beschikbaarheid. Het is een gemeenplaats van te zeggen dat vele mensen die opgesloten zaten in de goulags getuigd hebben van het feit dat het juist in deze omstandigheden was dat zij het meest tot vrede kwamen en dicht bij God. Men is verplicht om te erkennen dat het niet altijd in de meest menselijk gelukkige omstandigheden is dat wij ons diepste  en rijkste "innerlijk" leven leren kennen. Het gaat hier niet om masochist te zijn, om ascese en zelfkastijding te verwarren, wat vanuit het standpunt van de orthodoxie de ketterij dicht benadert, maar het gaat om het op zoek te gaan naar het énig noodzakelijke, zonder zich te laten beïnvloeden door moeilijkheden en problemen, wetend, dat het lijden dat ons kan overkomen daar is als hoeksteen om ons onze innerlijke toestand te laten zien. Het lijden dat ons overkomt zal dan beleefd worden als een teken van onze inspanningen, van onze mislukkingen. Het zijn onontkoombare beproevingen op onze weg die leidt naar God.

             En voor ons, monniken en monialen, is er wellicht een derde niveau van de wil van God. Soms hebben wij ons in Gods dienst gesteld zonder ons veel rekenschap te geven of wij ons geplaatst hebben in Zijn dienst zoals  Hij het van ons verwacht of zoals wij hem zouden willen dienen. Wij  kunnen ons dikwijls realiseren dat wij in de loop van ons bestaan, ongemerkt een spiritueel project hebben opgebouwd. Een project, dat zeker waardevol is, bewonderenswaardig zelfs, maar dat uiteindelijk slechts ons eigen project was. Op dat moment kunnen wij ons geconfronteerd weten met neerslachtigheid, conflicten, ontredderingen, en ons op de rand voelen van een echte spirituele crisis. Maar het is juist dan dat wij het werkelijke begin kunnen naderen, dat, waartoe God ons uitnodigt.

            En daar onze uiteenzetting deze is over de innerlijke vrede, kan men , om te besluiten eraan herinneren, dat wanneer Christus  na Zijn verrijzenis verschijnt aan zijn leerlingen Hij verduidelijkt, dat Hij het doet :  "alle poorten waren gesloten", hun zeggende "Vrede zij met u". Het is pas als we ontdekken dat alle uitwegen, alle menselijke verwachtingen gesloten zijn, en dat we geen enkele hoop meer hebben, deze van de wereld, deze van ons verstand, deze van ons spirituele droombeeld zelf, het is op het moment van deze grote nederlaag, deze tegenslag, als wij het kunnen aanvaarden als de wil van God, dat wij  kunnen ontdekken dat Christus werkelijk aanwezig is en dat Hij op het dieptepunt van onze ontreddering ons zegt : "de Vrede zij met U"

        Vertaling : Kris Biesbroeck 

hsw05

 

Derde zondag na Pasen : MYRONDRAAGSTERS

 

 


Derde zondag na Pasen :  MYRONDRAAGSTERS

myrondraagsters

TROPARION :

De rechtvaardige Jozef nam Uw allerzuiverste Lichaam van het Kruis. Hij wikkelde het met zuivere specerijen in een zuiver linnen doek; daarna legde hij Het in een nieuw graf. Maar Gij, Heer, zijt opgestaan op de derde dag en schenkt aan de wereld de grote genade.

Eer …nu…

De Engel bij het graf riep tot de Myrondraagsters : Myron past voor gestorvenen. Christus echter bleef vrij van bederf. Roept daarom luide : “de Heer is opgestaan en schenkt aan de wereld de grote genade.

KONDAKION :

Toen Gij tot de Myrondraagsters het ‘verheug u’ riep, kwam er een eind aan de klacht van de Voormoeder Eva, door Uw Opstanding, Christus God. En Gij hebt aan Uw Apostelen bevolen om te verkondigen : De Verlosser is opgestaan uit het graf.


 

jezus leraar

 

Het bijbelverhaal voor kinderen 


Jezus is gestorven en Verrezen, maar wat is er precies gebeurt ?

 Vroeg in de morgen op de eerste dag van de week, de zondag, (ja, de zondag was voor de Joden de eerste dan van de week), ging Maria Magdalena naar het graf. Ze had specerijen (kruiden) meegebracht, en Myron om het lichaam van Jezus te balsemen (om te bewaren). Het was nog donker, maar zij zag dat de steen voor de ingang van het graf weggerold was. Zij liep dus haastig naar Simon Petrus en de andere leerling van wie Jezus bijzonder heeft gehouden (= Johannes) : ‘ze hebben onze Heer uit het graf weggenomen! Wie weet waar ze Hem hebben neergelegd ?’

Daarop liepen Petrus en die andere leerling het huis uit, naar het graf toe. Ze liepen wel samen, maar de andere leerling was vlugger dan Petrus en kwam het eerst bij het graf. Hij boog zich voorover en zag de doeken liggen. Maar ging niet naar binnen.
Toen kwam Petrus achter hem aan en ging  wel  het graf binnen. Hij keek naar de windsels en naar de zweetdoek die om Jezus’hoofd had gelegen. Die lag niet bij de windsels, maar afzonderlijk opgerold. Dan ging ook de andere leerling, die eerst bij het graf gekomen was, naar binnen. Hij zag die tekens, en geloofde. Maar eigenlijk hadden zij nog niet begrepen wat in de heilige schrift staat : dat Jezus namelijk uit de dood zou opstaan. Petrus en de andere leerling gingen dan maar terug naar huis.

Uit : Bijbel voor de jeugd : Olav  van Outreve / averbode 1985

Wat betekent Myron en Myrondraagsters ?

Myron betekent ‘geur’. Het is een geurige en zeer kostbare olie. Rijke mensen lieten er hun doden mee inwrijven. Samen met andere kruiden balsemde men het lichaam, zodat het kon bewaard blijven. De Myron zorgde voor een aangename geur.

Myron wordt ook voor veel andere gelegenheden gebruikt : doopsel , Myronzalving (vormsel), inwijding altaar van een nieuwe Kerk , bij een wijding enz…

Olie maakt ook sterk, soepel :

Bijvoorbeeld bij Aaron. Dan druipte de olie over zijn baard tot op zijn kleed. Het moest hem sterken om zijn hogepriesterschap te kunnen dragen.

Myrondraagsters : dat zijn dan de vrouwen die aan het graf aankwamen om Jezus lichaam met Myron in te wrijven.

Myron heeft ook nog voor de Kerk een andere betekenis voor ogen : het wordt gewijd door de bisschop. In feite heeft elke autokefale kerk (is elke Kerk die zelf zijn opvolgers kiest : bv. het Patriarchaat van Constantinopel, de Kerk van Griekenland , enz…) het recht om zelf de Myron te wijden, maar bijna alle kerken betrekken het uit Constantinopel. Dat doen ze om de éénheid van de Orthodoxie aan te tonen. In elke plaatselijke Kerk wordt dus Myron gebruikt die van dezelfde hoofdkerk afkomstig is.

De myronzalving noemt men ook : CHRISMATIE : de grote zalving door de Heilige Geest om kracht en sterkte in het geloof.

 

 

mhyrrbearing_women_small