Franciscus : zonnelied

Zonnelied van de heilige Franciscus

Franciscus 2

Allerhoogste, almachtige, goede Heer,
van U zijn de lof, de roem, de eer en alle zegening
U alleen, Allerhoogste, komen zij toe
en geen mens is waardig U te noemen.
Geloofd zijt Gij, mijn Heer, met al uw schepselen,
vooral heer broeder zon,
die de dag is, en door wie Gij ons verlicht.
En hij is mooi en stralend met grote luister.
Van U, Allerhoogste, draagt hij het zinnebeeld.
Geloofd zijt Gij, mijn Heer, door zuster maan en de sterren.

Lees verder Franciscus : zonnelied

Heiligenleven : Simeon de styliet

 

Heiligenleven

De heilige Simeon de Styliet (zuilheilige)

 

simeon de styliet

De heilige Simeon de Styliet (zuilheilige) was de eerste heilige die de ascese van het leven op de top van een pilaar op zich nam. Hij leefde in de tijd van de keizers Markianos en Leo de Grote in de buurt van Antiochië in Syrië. Hij had arme ouders en was daarom in zijn jonge jaren werkzaam als schaapherder‚ maar hij was bezield door het verlangen om op bijzondere wijze zijn liefde voor Christus tot uitdrukking te brengen. De tijd van de martelaren was voorbij; de vurige geesten wendden zich nu tot het monnikschap. Simeon begon op 18-jarige leeftijd een bestaan van harde ascese, maar op den duur was hem dit niet genoeg. De liefde tot Christus werd steeds gloeiender in zijn hart, en zijn tot uitersten geneigde natuur zocht naar een middel om zijn leven tot een teken daarvan te maken. Hij legde zichzelf strenge

Lees verder Heiligenleven : Simeon de styliet

Geloofsbelijdenis (deel 3)

Commentaar op de geloofsbelijdenis – (deel 3)

cf12c-286628950-2

ARTIKEL 7

“Hij zal wederkomen in heerlijkheid – om te oordelen levenden en doden en aan Zijn Rijk zal geen einde komen”

Het geloof in de tweede komst van Christus is fundamenteel in het geheel van de christelijke leer, elke poging om het christendom te ‘de-ontologiseren’ ’t is te zeggen , om dit artikel van het geloof te schrappen of te minimaliseren, kan slechts beschouwd worden als een fundamentele vervalsing van de christelijke boodschap. Om de plaats dat dit dogma in de Kerk bekleedt te begrijpen, moet men het plaatsen in haar werkelijk perspectief; namelijk : de christelijke opvatting van de tijd en de geschiedenis doet zich voor als een horizontale lijn : er is een begin, de schepping, een tragische gebeurtenis, de val, een centrale gebeurtenis, de Menswording, en een einde met de tweede komst van Christus (parousie). Bijgevolg, zoals het offer van Christus een bijzonder moment was (Hebr.7,27) zo zal ook het laatste oordeel een enig en definitief karakter hebben. Dit is de vaste leer van de Kerk, en het is daarom

Lees verder Geloofsbelijdenis (deel 3)

Heiligenleven

De heilige Serafim van Sarov

Seraphim van Sarov met vita2.jpg

De heilige Serafim van Sarov is een van de grootste Russische heiligen en nog wel bijna uit de moderne tijd. Prochor Misjnin werd geboren als zoon van een aannemer te Koersk‚ in 1759. Toen hij twintig werd, trad hij in het klooster van Sarov en kreeg toen de naam Serafim. Veertien jaar later werd hij priester gewijd terwijl hij uitgroeide tot een groot mysticus, in wie het leven van de oude woestijnvaders opnieuw gestalte kreeg. Zestien jaar leefde hij in volstrekte eenzaamheid, diep in het maagdelijke Russische woud, waar hij bomen velde, een moestuin aanlegde, de Heilige Schrift overwoog en de Vaders bestudeerde, onder onophoudelijk gebed.

Lees verder

H. Cyrillus van Alexandrië (380-444)
bisschop en kerkleraar
Commentaar op het Evangelie van Johannes, 4 (vert. Evangelizo)

Cyrillus van Alexandrië.jpg

“Allen, die Hem aanraakten, werden genezen”

 

Zelfs om doden te laten verrijzen, vindt de Verlosser het niet genoeg om door zijn woord te handelen, die toch drager is van de goddelijke bevelen. Voor dat zo prachtige werk, neemt Hij, als men dat zo kan zeggen, zijn eigen vlees als medewerkster om zo te tonen dat zij de macht heeft om het leven te geven, en om te laten zien dat ze één is met Hem: zij is immers zijn vlees, en niet een vreemd element.
Dat is wat er is gebeurd toen Hij het dochtertje van het hoofd van de synagoge liet verrijzen, door tegen haar te zeggen: “Meisje, sta op!” (Mc 5,41). Hij heeft haar bij de hand genomen, zoals geschreven staat. Hij heeft haar als God door een machtig bevel, het leven teruggegeven, en Hij heeft haar ook opgewekt door het contact met zijn heilig vlees – er zo van getuigend dat eenzelfde goddelijke energie, zowel in zijn lichaam als in zijn woord, aan het werk is. Zo ook op dezelfde wijze als Hij in de stad genaamd Naïn aankomt, waar men de enige zoon van de weduwe begroef, daar heeft Hij de doodskist aangeraakt en gezegd: “Jongen, ik zeg je, sta op!” ( Lc 7,14).
Zo kent Hij niet alleen de macht om de doden te laten verrijzen toe aan zijn woord, maar ook om te tonen dat zijn lichaam levendmakend is, raakt Hij de doden aan, en door zijn vlees laat Hij het leven overgaan naar hun dode lichaam. Als het enige contact met zijn heilig vlees, het leven teruggeeft aan een lichaam dat in staat van ontbinding is, welke genade zullen wij dan niet vinden als door zijn levendmakende eucharistie onze voeding is? Hij zal hen, die eraan hebben deelgenomen, geheel omvormen in zijn eigen zaligheid, welke onsterfelijkheid is.

Dagelijks evangelie.org