Isaak de Syriër : Woestijnmonnik

De heilige Isaac van Syrië was een woestijnmonnik die bisschop van Nineve werd. Als groot lichtend voorbeeld van het leven in stilte, werd hij al op jonge leeftijd monnik. Hij werd tot bisschop van Nineve gewijd, maar kreeg na vijf maanden toestemming om naar de eenzaamheid terug te keren. Hij bracht vele jaren door ver ten zuiden van Nineve in de bergachtige streken van Beit Huzaye, en tenslotte in het klooster van Rabban Shabur. Hij schreef zijn vermaarde en door God geïnspireerde Ascetische Homilieën tegen het einde van zijn lange leven van monastieke strijd, ongeveer aan het einde van de zevende eeuw. De faam van zijn Homilieën groeide snel, en ongeveer honderd jaar na hun samenstelling werden zij uit het Syrisch in het Grieks vertaald door twee monniken van het klooster van Mar Sabbas in Palestina, van waaruit zij zich verspreidden over de kloosters van het Romeinse Rijk en een leidraad werden voor de hesychasten van alle volgende generaties.J

Cyrillus van Jerusalem : Het brood en de wijn van de eucharistie….

3a6188cc9bd3441fbfd5c75fbcee5f17

Cyrillus van Jerusalem

“Het brood en de wijn van de Eucharistie voor de heilige aanroeping van de aanbiddelijke Drie-eenheid waren eenvoudig brood en wijn, maar na de aanroeping  , wordt het brood het lichaam van Christus en de wijn het bloed van Christus.”

De heilige Cyrillus van Jerusalem
(313-386 H.D.)

Catechetische Lezingen (ca 350 n.Chr.)

Vierde zondag van de Grote Vasten

border-climacos4

Vierde zondag van de Grote Vasten

De heilige Johannes Climacos

c9a59-dyn008_original_468_650_pjpeg__8212b8f09d944eea898968f5db53d76e

Lezingen van de zondag :

Apostellezing : Hebr.4,13-20

Geen schepsel is voor Hem verborgen, alles ligt open en bloot voor de ogen van Hem aan wie wij rekenschap hebben af te leggen. Jezus, onze hogepriester
Nu wij een verheven hogepriester* hebben, een die de hemelse sferen is doorgegaan, Jezus, de Zoon van God, moeten wij vasthouden aan onze belijdenis. Want wij hebben een hogepriester die in staat is om mee te voelen met onze zwakheden; Hij werd zelf op allerlei manieren op de proef gesteld, precies zoals wij, afgezien dan van de zonde. Laten wij daarom vrijmoedig naderen tot de troon van Gods genade, om barmhartigheid en genade te vinden en zo hulp te krijgen op de juiste tijd.

Evangelielezing :

Marcus 9,17-31

Lees verder Vierde zondag van de Grote Vasten

De ladder van Goddelijke beklimming – JOhannes Climacos

border 333

De ladder van goddelijke beklimming

Johannes Climacos

ec1c1df71a2f6187be14a929fe443b8c

De ladder van goddelijke beklimming

ONDER DE ZEER BELANGRIJKE SCÈNES die zijn afgebeeld op de muren van kerken die op de traditionele Byzantijnse manier zijn versierd, staat “De Zielenbesparende en Hemelse Ladder”, gewoonlijk aangeduid als “De Ladder van Goddelijke Beklimming”. Dit schilderij of mozaïek is een grote synthese die een prominente plaats krijgt in de narthex van sommige kerken en refterijen van de Heilige Berg van Athos, evenals in sommige oude kerken elders.
De icoon is verbonden met de beroemde spirituele klassieker getiteld The Ladder of Divine Ascent of Sint Johannes Climacos, die bloeide in de zevende eeuw. Zijn nagedachtenis wordt gevierd door de orthodoxen op 30 maart en op de vierde zondag van de Grote Vasten.
In dit boek beschrijft hij dertig stadia van spirituele ontwikkeling, die hij vergelijkt met dertig treden omhoog op een ladder. De stappen leiden de spirituele strever naar theosis , vergoddelijking, verlossing – het uiteindelijke doel van askesis of spirituele strijd.
In de icoon die door dit boek is geïnspireerd, staat de ladder op de aarde en bereikt de hemel, gesymboliseerd door een gewelf waaruit Christus tevoorschijn komt. De ladder staat schuin. Soms staat de onderste helft in een hoek van vijfenveertig graden, terwijl de bovenste helft rechtop staat. Dit wordt gedaan om het idee over te brengen dat er meer inspanning nodig is om naar de hoogste niveaus van spirituele ontwikkeling te stijgen.
Aan de rechterkant van de scène wordt een gebouw getoond dat een klooster symboliseert, en buiten de ingang staat Sint Johannes Climacos. Met zijn rechterhand wijst hij naar de ladder voor de monniken die achter hem staan, terwijl hij in zijn linkerhand een boekrol vasthoudt waarop geschreven staat: “Ascend, ascend, Brethren.”

Lees verder De ladder van Goddelijke beklimming – JOhannes Climacos

Gregorios Palamas : zijn leven

borders (2)

Het leven van de heilige Gregoios Palamas, aartsbisschop van Thessaloniki, de wonderdoener

Palamas8

Nakomelingen van een heilige familie

Gregorios was het nageslacht van nobele en vrome ouders. Zijn vader was zo deugdzaam dat keizer Adronikos Palaiologos de B ‘hem tot een van zijn raadgevers maakte. En niet alleen de aardse soort, maar ook God, de hemelse Koning, eerde en verheerlijkte hem, zelfs toen hij nog met wonderen leefde. Omdat Constantijn – zo heette hij – zijn dood kende, nam hij de gewoonte van engelen aan, dat wil zeggen, hij werd een monnik en heette Constantios.

Na de dood van zijn vader gaf Gregorios zichzelf over aan het bestuderen van de oude filosofie. Omdat hij nog heel jong was en moeite had om zich te herinneren, besloot hij drie buigingen te maken en te bidden voor de icoon van de moeder van God om hulp. En de moeder van God, die vrijgevig en snel is om te horen, allen die haar met geloof aanroepen, hielpen de jonge Gregory en inspireerden zelfs het hart van de keizer om het gezin financieel te onderhouden. Een opmerkelijke gebeurtenis in die jaren was toen Gregorios op 17-jarige leeftijd werd gevraagd om voor de keizer en andere geleerden een lezing te houden over Aristoteles. Aan het einde van zijn toespraak was iedereen stomverbaasd en Theodore Metochites, de eerste officier van de keizer, riep uit: “Zelfs als Aristoteles vandaag aanwezig was, zou hij hem ongetwijfeld ook hebben geprezen.”

Toen de koning Gregorios’ prestaties en vorderingen bij het besturen van kwesties van het rijk zag, was hij erg blij en regelde hij hoge posities en onderscheidingen voor hem. De jonge Gregory had echter zijn geest in hogere dingen: de hemelse Koning en zijn koninkrijk waren zijn enige zorg.

Het engelenschema

Hij ging om met monniken en asceten die van de berg Athos naar Constantinopel kwamen, en informeerde naar het kloosterleven. Ze zouden hem op hun beurt adviseren om Athos te bezoeken en zelfs de ascetische strijd te beginnen terwijl hij in de wereld was. Dit deed hij in feite zo gretig om zijn kleding, zijn manieren en algemene manier van leven te veranderen, dat velen dachten dat hij gek werd. Hij legde zich toe op strikte onthouding, at alleen brood en dronk alleen water, terwijl hij verzadiging vermeed. Evenzo beoefende hij elke andere deugd.

Op 20-jarige leeftijd besloot hij, nadat hij alle eerbetuigingen en beloften van de keizer had afgewezen, de stad te ontvluchten en naar de berg Athos te gaan. Nadat hij alle leden van zijn familie had overtuigd om zijn voorbeeld te volgen, kwam hij naar de Lavra van Vatopaidi – een van de grootste kloosters, zelfs vandaag de dag – en gaf hij zich over aan de eerbiedwaardige oudste Nikodemos. Hij ontving het engelenschema van deze oudste en in een zeer korte tijd – onder leiding van zijn oudste – beklom hij de ladder van beoefening en bereikte hij de grote hoogten van visie.

“Verlicht mijn duisternis”

Verlicht mijn duisternisDe eerste twee jaar in zijn kloostergewoonte bracht hij door met vasten, wake, concentratie van de geest en onophoudelijk gebed. In zijn gebeden riep hij als voorbidder altijd de Moeder van God op en bij elke gelegenheid vroeg hij haar om hulp. Eens, toen hij stil en volledig aan de gedachte van God was overgegeven, zag hij voor zich een zeer eerbiedwaardige oudste (St. John de Theoloog). De oudste keek hem vriendelijk aan en zei: ‘Ik kwam mijn kind, gezonden door de Allerheiligste en Koningin van allemaal om je te vragen waarom je elk uur, dag en nacht, tot God roept’ … verlicht mijn duisternis, verlicht mijn duisternis …? ” Als antwoord zei Gregorios: “En wat moet ik anders vragen, ik die vol hartstocht en zonde ben, dan om barmhartigheid te worden betoond en verlicht te zijn om de Wil van God te zien en te doen?” Toen zei de evangelist tegen hem: “De Meesteres van allemaal – door mij, haar bediende – beveelt dat ik je helper moet zijn. ” Toen vroeg Gregory hem: “Wanneer zal de moeder van mijn Heer mij helpen, nu of na de dood?” “Nu en in het toekomstige leven”, zei de theoloog en verdween, het hart van Gregorius vervullend met onuitsprekelijke vreugde over de beloften van de moeder van God.

Bij de Lavra van Saint Athanasios

Na drie jaar gehoorzaamheid vertrok zijn eerbiedwaardige ouderling naar de Heer en Gregory besloot naar de Grote Lavra van Sint Athanasios te gaan. Nadat ze over zijn deugd waren geïnformeerd, verwelkomden de vaders hem daar met grote eer. Hij bleef drie jaar bij hen en maakte indruk op iedereen met zijn manier van leven en wijsheid. Hij werd door de abt van het klooster belast om samen met de andere broeders in de refter te dienen en in het kerkkoor te zingen. Dit deed hij met grote ijver en tegelijkertijd was hij ijverig in het beoefenen van alle andere deugden. Iedereen bewonderde hem en had hem als model. Zoveel heerste hij over zijn passies, zowel natuurlijk als onnatuurlijk, dat hij erin slaagde drie maanden lang bijna slapeloos te blijven! Niettemin stond zijn liefde voor stilte hem niet toe daar langer te blijven, dus vertrok hij naar de woestijn,

Verlangend naar stilte

Hij vond onderdak bij de andere broers in de skete genaamd “Glossia”. Er woonde nog een Gregorius uit Constantinopel, die beroemd was omdat hij vorderingen had gemaakt in stilte, zowel in waakzaamheid als in goddelijke visie. Van hem leerde Gregory de verheven mysteries van noetische energie en visie van God.

Levend in stilte werd hij waardig bevonden om vele geestelijke gaven van God te verwerven, die zelfs niet op te noemen zijn. Niettemin, om enigszins de waarde van die gaven te begrijpen, was hij bekleed met zoveel nuchterheid en stromende tranen – de hoeders van alle deugd – dat hij tot het einde van zijn leven nooit ophield te huilen om zijn zonden, of liever om de zonden van de hele wereld.

De rang van priesterschap

Niet lang nadat ze in “Glossia” waren aangekomen, onderbraken de invallen van Turkse piraten in het gebied de gezegende stilte van Gregory en zijn twaalf broers, die, om het gevaar te vermijden, hun toevlucht zochten in Thessaloniki. Van daaruit besloten ze naar Jeruzalem te gaan om de heilige plaatsen te vereren en een geschikte verblijfplaats te vinden. Zich afvragend of dit ook de wil van God was, begon Gregory om leiding te bidden. Op een gegeven moment voelde hij slaperigheid en sloot hij een tijdje zijn ogen en zag in een visioen het volgende: “Het leek me dat ik me buiten de hoven van de koning bevond, samen met de andere twaalf co-asceten. De koning was er ook, gezeten op zijn glorieuze troon en omringd door zijn edele mannen en officieren. Op een gegeven moment verliet een van die officieren zijn groep en kwam naar me toe – hij leek een geweldige hertog te zijn – en omhelsde me.

Op deze manier door God verlicht, informeerde Gregorios zijn broers, die onmiddellijk begrepen dat de grote hertog die hem greep de heilige Demetrios was, de patroonheilige van Thessaloniki. Voordat hij de stad verliet, overtuigden zijn broers hem ervan de rang van het priesterschap te aanvaarden, hoewel hij aanvankelijk weigerde, maar uiteindelijk aanvaardde, aangezien God onthulde dat dit ook in overeenstemming was met zijn wil.

Bij het klooster in Verroia

Na de wijding gingen ze naar een klooster in Verroia, waar Gregorios zijn strijd voor perfectie hervatte. Nu bleef hij alleen in zijn cel, zonder iemand te zien of met iemand te spreken, en alleen in de weekenden kwam hij naar buiten om de goddelijke mysteries te vieren en geestelijke zaken met de broeders te bespreken. Hij was toen 30 jaar oud en in goede lichamelijke toestand. Dus, volgens het apostolische gezegde: “… Ik disciplineer door mijn lichaam en breng het in onderwerping …” (Cor. 9:27), hield hij zich bezig met nog striktere ascese met langdurig vasten, waken en onophoudelijk gebed.

Dat was zijn manier om zijn ziel te cultiveren, die volgens de apostel in korte tijd de vruchten van de Heilige Geest tot bloei bracht. Zijn engelenleven, zijn goddelijk geïnspireerde woorden en vooral zijn stralende gezicht lieten dit zien.

De fout van ouderling Job the Solitary

In die periode stierf zijn moeder en nadat hij een brief van zijn zusters had ontvangen waarin hij smeekte hem te zien – ze hadden troost en geestelijke leiding nodig – besloot hij hen te bezoeken. Zo kwam hij naar Constantinopel. Gevolgd door zijn zusters keerde hij terug naar Thessaloniki, waar hij hen in een klooster plaatste, terwijl hij terugging naar zijn cel in Veroia.

In die tijd raakte hij bevriend met een eenzame oude man die Job heette. Nu, Job was een eenvoudige man en toen hij hoorde dat Gregory iedereen instrueerde om onophoudelijk te bidden, was hij niet overtuigd. Hij zei altijd dat onophoudelijk gebed alleen voor de monniken is, niet voor de gewone christenen. De heilige zei hierover niets tegen Job, maar God verdedigde zijn dienaar. Dus toen Job terugkeerde naar zijn cel en in gebed bleef staan, verscheen er een engel van de Heer aan hem die zei: “Twijfel geen oude man aan wat die heilige Gregorius je zojuist vertelde, maar denk evenzo en belijd ook.”

Van Praxis (morele deugd) tot Theoria (goddelijke visie)

Gregory bracht vijf jaar door in Veroia, maar werd opnieuw gedwongen te vertrekken vanwege de invallen van de Albanezen. Zo keerde hij terug naar de berg Athos en verhuisde naar het eenzame huis van Sint Savva. Hij zette zijn strikte schema van afzondering voort, aangezien zijn doel Theorie was, dat wil zeggen, Goddelijke Visie.

Bij één gelegenheid, tijdens de nachtwake die plaatsvindt om de Heilige Passie van onze Heer te vieren, was Gregory in de kerk met de andere broeders die God zongen en verheerlijkten. Hij was echter zeer bedroefd, omdat sommige broeders tijdens dat heilige uur ijdele dingen zouden praten. Zonder iets te zeggen concentreerde hij zijn geest op God en begon te bidden zoals hij ook deed. Onmiddellijk bedekte het goddelijke licht hem, en zag zowel intellectueel als fysiek de abt van het klooster Makarios, gekleed in een aartspriestergewaad. Dit was een goddelijke openbaring, want tien jaar later werd Makarios aartspriester van Thessaloniki.

Bij een andere gelegenheid was de heilige in zijn cel aan het bidden tot de Moeder van God voor zichzelf en voor zijn broers. Hij vroeg God om hun opstijging naar de hemel te vergemakkelijken door in hun lichamelijke behoeften te voorzien, waardoor ze zich meer op hun spirituele worstelingen konden concentreren. Toen verscheen de Moeder van God aan hem in dezelfde vorm zoals we haar zien afgebeeld in orthodoxe iconen, gevolgd door een groot aantal lichtgevende heiligen en zei tegen hen: ‘Van nu af aan zorg je voor en voorzie je in de behoeften van mijn dienaar. Gregorios en zijn hele gezelschap. ” Zodoende zei ze dat ze verdwenen was. En de heilige vertelde altijd dat ze vanaf die dag inderdaad alles hadden wat ze nodig hadden zonder moeite.

Drie jaar gingen voorbij en opnieuw, terwijl hij in zijn cel aan het bidden was, viel hij in slaap en zag zichzelf een pot vol melk vasthouden. Toen, alsof het uit een fontein stroomde, begon de melk uit de pot te stromen. Zijn verbazing groeide nog meer toen hij de melk in een fijne geurige wijn zag veranderen, die over zijn handen en kledingstuk stroomde. Vervuld van onverklaarbare vreugde bij deze aanblik, zag Gregorios plotseling een lichtgevende officier voor hem staan ​​en zei: ‘Waarom deel je dit heerlijke drankje niet met andere mannen en laat je het tevergeefs naar buiten komen? Weet je niet dat dit een geschenk van God is en nooit zal overlopen? ” Gregorios verdedigde zichzelf en zei dat er op dat moment niemand zo’n drankje nodig had. ‘Niettemin’, zei de officier, ‘is het uw plicht om het te delen en de Heer te laten beslissen wie het waard is het te ontvangen. ‘Kort nadat de officier hem had verlaten, merkte Gregory dat hij in goddelijk licht scheen. Hij begreep ook dat de verandering van melk in wijn de verandering van zijn leer betekende van louter onderwijzend naar dogmatisch en hemels.

Gehoorzaam aan de goddelijke wil begon hij met het schrijven van het prachtige theologische geschrift dat we vandaag de dag nog steeds lezen. Toen de oudsten van het klooster van Esfigmenou de Geest van God in hem zagen wonen, kozen ze hem tot abt. Zo werd Gregorios de opzichter van de tweehonderd monniken die destijds in dat klooster woonden. Tijdens zijn dienst als abt genas Gregorius een bezeten monnik, vulde op wonderbaarlijke wijze de lege olievaten van het klooster en met zijn zegen brachten de olijfbomen, die onvruchtbaar waren, overvloedige vruchten voort.

door Philotheos, patriarch van Constantinopel

 

Berdyaev Nicolas : De moderne beschaafde mens…

1e15134f0fea226d7c6ec533310d38f5

“De moderne beschaafde mens
kan wreedheid , pijn en lijden niet verdragen
en is meer genadig dan mensen van het
verleden, maar dit is niet omdat
hij moreel en spiritueel
hoger is dan zij. Hij vreest.
pijn en lijden meer dan
de mensen van vroeger; hij is weker,
minder stevig, geduldig en
moedig dan zij; met andere woorden
hij is spiritueel minder sterk.”

Berdyaev Nicolas

Abba Arsenius – Woestijnvader

border 1

Abba Arsenius  –  Woesrijnvader

arsenius

Abba Arsenius de Grote

Er werd gezegd van Abba Arsenius dat hij een holte in zijn borst had gekanaliseerd door de tranen die zijn hele leven uit zijn ogen vielen terwijl hij aan zijn handwerk zat. Toen Abba Poemen hoorde dat hij dood was, zei hij huilend: ‘Waarlijk, jullie zijn gezegend, Abba Arsenius, want jullie huilden voor jezelf in deze wereld! Hij die hier beneden niet voor zichzelf huilt, zal hierna eeuwig huilen; het is dus onmogelijk om niet te huilen, hetzij vrijwillig, noch wanneer het door lijden wordt gedwongen.” (d.w.z. het laatste lijden in de hel)

Van Abba Arsenius werd gezegd dat hij zich op zaterdagavond, ter voorbereiding op de glorie van de zondag, de zon de rug zou toeren en zijn handen zou uitstrekken in gebed naar de hemel ,totdat opnieuw de zon op zijn gezicht scheen. Dan ging hij zitten.

Lees verder Abba Arsenius – Woestijnvader

Maria van Parijs : Paasvreugde

border amp

Heilige Maria van Parijs : Christendom is

Paasvreugde

St. Maria of Paris

Christianity is Paschal joy, Christianity is collaboration with God, Christianity is an obligation newly undertaken by man- kind to cultivate the Lord’s paradise, once rejected in the fall;
and in the thicket of this paradise, overgrown with the weeds of many centuries of sin and the thorns of our dry and loveless  life, Christianity commands us to root up, plow, sow, weed, and harvest. Authentic, God-manly, integral, sobornoels Christianity calls us in the Paschal song: “Let us embrace one another.” In the liturgy we say, “Let us love one another, that with one mind we may confess. …” Let us love – meaning not only one mind, but also one activity, meaning a common life. It is necessary to build our relations to man and to the world not on human and worldly laws, but within the revelation of the divine commandment. To see in man the image of God and in the world God’s creation. It is necessary to understand that Christianity demands of us not only the mysticism of communion with God, but also the mysticism of communion with man.

 

R7014c98fcb9214a2d7b26b4eb4262e10

 

Christendom is Paasvreugde, Christendom is samenwerking met God, Christendom is een verplichting die pas door de mens is aangegaan om het paradijs van de Heer te cultiveren, eens verworpen in de herfst; en in het struikgewas van dit paradijs, overwoekerd door het onkruid van vele eeuwen van zonde en de doornen van ons droge en liefdeloze leven, beveelt het christendom ons om wortel te schieten, te ploegen, te zaaien, te wieden en te oogsten. Authentiek, goddelijk, integraal, nuchter christendom zegt ons in het paaslied : “Laten we elkaar omhelzen.” In de lichte urgentie zeggen we: “Laten we elkaar liefhebben, opdat we met één geest kunnen belijden …” Laten we liefhebben – niet alleen één geest, maar ook éénactiviteit, wat een gemeenschappelijk leven betekent. Het is noodzakelijk om onze betrekkingen met de mens en met de wereld niet op menselijke en werelds wetten te bouwen, maar binnen de openbaring van het goddelijke gebod. Om in de mens het beeld van God te zien en in de wereld Gods schepping. Is het noodzakelijk om te begrijpen dat het christendom
van ons niet alleen de mystiek van de gemeenschap met God eist , maar ook de mystiek van de gemeenschap met de mens.

Moeder Maria van Parijs

Cyrillus van Jerusalem : de doop

border 7gE

CYRILLUS  VAN JERUSALEM

Over de doop

866e2c06e11a9a052ad6987d5f6a0d13

Cyrillus van Jerusalem

De symbolische betekenis van het sacrament van de doop als delen in de passie van Christus volgens Cyrillus van Jeruzalem, bisschop van Jeruzalem in het midden van de vierde eeuw en een van de belangrijkste bronnen die we hebben voor hoe de kerk de sacramenten in die tijd vierde. In zijn Jerusalem Catecheses, waaruit dit fragment afkomstig is, onderwijst St. Cyrillus nieuwe christenen in de dagen onmiddellijk voor en na hun inwijding in het leven van de Kerk tijdens de Paaswake.

U werd naar de doopvont geleid, net zoals Christus van het kruis werd gehaald en in het graf werd geplaatst dat voor uw ogen is. Ieder van u werd gevraagd: “Gelooft u in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest?” U deed de belijdenis van geloof dat redding brengt, u werd in het water gedompeld en driemaal stond u weer op. Dit symboliseerde de drie dagen die Christus in het graf doorbracht.
Zoals onze Heiland drie dagen en drie nachten in de diepten van de aarde doorbracht, zo vertegenwoordigde uw eerste opstaan ​​uit het water de eerste dag en uw eerste onderdompeling de eerste nacht. ‘S Nachts kan een man niet zien, maar overdag wandelt hij in het licht. Dus toen je in het water werd ondergedompeld, was het voor jou als nacht en kon je niet zien, maar toen je weer opstond, was het alsof je op klaarlichte dag kwam. Op hetzelfde moment stierf je en werd je opnieuw geboren; het reddende water was zowel je graf als je moeder.

Lees verder Cyrillus van Jerusalem : de doop

Paisios van de Berg Athos : Vraag in uw gebed om bekering

7834eb3bb68484103978bfba99635b9a

Vraag in uw gebed om bekering
en niets anders, noch om
goddelijke lichten, noch wonderen, noch
profetieën, noch geestelijke gaven –
niets dan bekering.
Bekering zal u
nederigheid brengen, nederigheid zal u
de genade van God brengen, en God zal
in Zijn genade alles geven wat u nodig
heeft voor uw redding, of
alles wat u nodig heeft om een
andere ziel te helpen .

Paisios van de berg Athos

Leo de Grote : Het was om de verstrooide kinderen samen te brengen

border 1s2

H. Leo de Grote (? – ca 461)
paus en Kerkleraar
8e homilie over het Lijden, 7 ; SC 74 bis

Leo de Grote

“Het was om de verstrooide kinderen van God samen te brengen in eenheid”

“Wanneer Ik van de aarde zal zijn omhooggeheven, zal Ik alles tot Mij trekken” (Joh 12,32). ) O wonderbare macht van het Kruis! O onuitsprekelijke glorie van het lijden, waarin zowel het rechterschap van de Heer als het oordeel over de wereld en de overwinning van de Gekruisigde openbaar worden! U hebt alles tot U getrokken, Heer. “Heel de dag door houd Ik mijn handen uitgestrekt naar een weerspannig volk” (Jes 65,2; Rm 10,21). Alle volken begrepen nu dat ze uw majesteit hulde zou moeten brengen. (…) U hebt alles tot U getrokken, Heer, want het voorhangsel van de Tempel is gescheurd (Mt 27,51), het symbool ven het Heilige der Heiligen heeft zich werkelijk getoond, de profetie wordt vervuld, de oude Wet wordt het Evangelie. U hebt alles tot U getrokken, Heer, opdat het mysterie van de eredienst dat versluierd was onder tekenen in de joodse tempel, nu voor alle volkeren geopenbaard is en ten volle wordt gevierd. (…)

Lees verder Leo de Grote : Het was om de verstrooide kinderen samen te brengen

Johannes Climacus : Een ziel dichter brengen bij God…

a55e23c73f74fb3d033fdb09296ffa45

VASTENBEZINNING

EEN ZIEL DICHT BIJ GOD
BRENGEN DOOR BEKERING IS VEEL BETER,
IN DE OGEN VAN GOD,
DAN ALLE ANDERE AANBIEDINGEN,
WANT ER IS NIETS IN DE
WERELD BETER VOOR GOD DAN
DE MENSELIJKE ZIEL,
WANT ALLES IN DE WERELD
ZAL VERLOREN GAAN BEHALVE DE ZIEL,
OMDAT DE ZIEL EEUWIG IS.

ST JOHN CLIMACUS

Serafim van Sarov

Jezus Maria en engelen

HEILIGENLEVEN

De heilige Serafim van Sarov

serafim van Sarov2

De heilige Serafim van Sarov is een van de grootste Russische heiligen en nog wel bijna uit de moderne tijd. Prochor Misjnin werd geboren als zoon van een aannemer te Koersk‚ in 1759. Toen hij twintig werd, trad hij in het klooster van Sarov en kreeg toen de naam Serafim. Veertien jaar later werd hij priester gewijd terwijl hij uitgroeide tot een groot mysticus, in wie het leven van de oude woestijnvaders opnieuw gestalte kreeg. Zestien jaar leefde hij in volstrekte eenzaamheid, diep in het maagdelijke Russische woud, waar hij bomen velde, een moestuin aanlegde, de Heilige Schrift overwoog en de Vaders bestudeerde, onder onophoudelijk gebed. Alleen zondags ging hij voor de Heilige Liturgie naar het klooster, waar hij zich ook een half jaar moest laten verplegen nadat hij door een groep zwervers in elkaar was geslagen. Na zijn genezing trok hij weer naar de eenzaamheid terug en pleegde nog zwaardere ascese. Dagenlang bleef hij staan bidden op een hoog rotsblok, zoals eens de zuilheiligen. Maar zijn gezondheid was toch geknakt en toen hij vijftig jaar oud was, bezat hij niet meer de kracht om de wekelijkse tocht naar het klooster te maken. Daar kreeg hij toen een afgelegen cel, waar hij nog vijf en twintig jaar als recluus geleefd heeft tot zijn dood in 1833.
Maar dit zo verborgen leven straalde als een vuurtoren over het Russische land en later over heel de wereld. Een stroom van zoekenden kwam naar hem toe om hulp in lichamelijke en geestelijke nood. Ook gaf hij leiding aan een zustergemeenschap in het naburige Divejevo. Zo sterk leefde hij in de Heilige Geest dat verschillende van zijn visioenen ook door anderen, die juist bij hem waren, werden meebeleefd. Grote bekendheid geniet het verslag van zulk een visioen door de handelaar Nikolai Motovilov‚ een trouw bezoeker die door de heilige Serafim van langdurige kwalen genezen was. ln 1903 werd Serafim officieel heilig verklaard door de Russische Kerk.

Uit : heiligenlevens voor elke dag. Orth.klooster Den nHaag

————————————————

Derde zondag van de Grote Vasten

border kruis en kader (2)

Derde zondag van de Grote Vasten

“HET  HEILIG  KRUIS”

1aacc2e8dd0c4b26e8b8fb4549e82633

Niemand, hoe zwak ook, wordt een aandeel in de overwinning van het kruis ontzegd .Niemand is buiten de hulpvan het gebed van Christus.

Paus Leo de Grote

Lezingen van de zondag

Hebreeën, 4,14-5,6

4,14 Nu wij een verheven hogepriester hebben, een die de hemelen is doorgegaan, Jezus, de Zoon van God, moeten wij vasthouden aan onze belijdenis. 15Want wij hebben een hogepriester die in staat is mee te voelen met onze zwakheden; Hij werd zelf op allerlei manieren op de proef gesteld, precies zoals wij, afgezien dan van de zonde. 16Laten wij daarom vrijmoedig naderen tot de troon van Gods genade, om barmhartigheid en genade te verkrijgen en tijdige hulp.

5,1 Want elke hogepriester wordt genomen uit de mensen en aangesteld voor de mensen, om hen te vertegenwoordigen bij God en om gaven en offers op te dragen voor de zonden. 2Hij is in staat onwetenden en dwalenden geduldig te verdragen, daar hij ook zelf aan zwakheid onderhevig is; 3daarom moet hij, als hij offers voor de zonden opdraagt, even goed aan zijn eigen zonden denken als aan die van het hele volk. 4En niemand kan zich die waardigheid aanmatigen, men moet evenals Aäron door God geroepen worden. 5Ook Christus heeft zichzelf niet de eer van het hogepriesterschap toegekend; dat heeft God gedaan, die Hem zei: Gij zijt mijn zoon, Ik heb U heden verwekt. 6En elders zegt Hij: Gij zijt priester voor eeuwig, op de wijze van Melchisedek.

Evangelie :

Marcus, 8,34-9,1 :

8, 34 Nadat Hij behalve zijn leerlingen ook het volk bij zich had laten komen, sprak Hij tot hen: “Wie mijn volgeling wil zijn, moet Mij volgen door zichzelf te verloochenen en zijn kruis op te nemen. 35Want wie zijn leven wil redden, zal het verliezen. Maar wie zijn leven verliest omwille van Mij en het Evangelie, zal het redden. 36Wat voor nut heeft het voor een mens de hele wereld te winnen als dit ten koste gaat van eigen leven? 37Wat toch zou een mens in ruil kunnen geven voor zijn leven? 38Als iemand zich schaamt over Mij en mijn woorden ten overstaan van dit overspelig en zondig geslacht, zal ook de Mensenzoon zich over hem schamen, wanneer Hij, vergezeld van de heilige engelen, komt in de heerlijkheid van zijn Vader.”
9,1 Hij sprak tot hen: “Voorwaar, Ik zeg u: onder de hier aanwezigen zijn er die de dood zullen ervaren, voordat zij zien dat het Rijk Gods is gekomen in kracht.”

7a88464299307c855650d464ada3c2dc

Zondag van de kruisverering

Nederlandstalige film over het leven en dood van onze Heer en Heiland Jezus Christus

93e497bcb78374fbecb58f49d1f8153a

Dit is Zijn
gebod:
dat we
in de gekruisigde Christus geloven …

Maar waar nederigheid is,
is ook majesteit,
waar zwakheid is,
zal men
kracht vinden,
waar de dood is, zal
er ook leven zijn.

Als u
bij het tweede deel wilt aankomen ,
veracht het eerste dan niet.

AUGUSTINUS

Heilige Jeronimus : berouwvol gebed

98aaf1094bee51267378d4897073991f

Laat me U vinden,
die ik zo verlangend zoek.
Zie, hier is de man die de rovers grepen, mishandelden
en halfdood achterlieten op de weg naar Jericho.
Goedhartige Samaritaan, kom mij te hulp!
Ik ben het schaap dat de wildernis in trok.
Zoek mij en breng mij weer thuis in Uw kudde.
Doe met mij naar Uw Wil, opdat ik bij U mag blijven,
al de dagen van mijn leven, en U zal prijzen met allen die
bij U in de hemel zijn tot in alle eeuwigheid.
Amen

Heilige Jeronimus

Chromatius Aquilensis : Het huis was vol met balsemgeur

Cromazio_-_Patriarcato_Udine

H. Chromatius Aquilensis (?-407)
bisschop  – Sermon 11

“Het huis was vol van de balsemgeur”

Nadat ze de voeten van de Heer gezalfd had, heeft de vrouw ze niet met een doek afgedroogd, maar met haar eigen haren, om zo de Heer nog meer te eren. (…) Zoals iemand die dorst heeft, water drinkt uit een bron, die vervolgens in de waterval valt, heeft deze vrouw gedronken uit de bron van heiligheid, een genade vol met zaligheden, om de dorst van haar geloof te lessen.
Maar in de allegorische of de mystieke betekenis stelt deze vrouw de Kerk voor, die de volledige devotie en het totale geloof in Christus heeft gegeven. (…) In één pond zitten hier twaalf ons. Het is de maat van het parfum dat de Kerk bezit, die als een kostbaar parfum het onderricht van de twaalf apostelen heeft ontvangen. Wat is er immers kostbaarder dan het onderricht van de apostelen, dat het geloof in Christus bevat en de heerlijkheid van het Koninkrijk der hemelen? Men vermeldt ook nog dat het gehele huis vervuld werd van de geur van dat parfum, want de gehele wereld werd vervuld met het onderricht van de apostelen. Zoals geschreven, “Over de gehele aarde werd hun stem verspreid, tot aan het einde der wereld hun aanroep” (Ps 19,5). (…)
Wij lezen in het Hooglied dat Salomo de Kerk laat zeggen: “Je naam is als een uitgegoten parfum” (1,2). Dat is niet de reden waarom de Naam van de Heer “uitgegoten parfum” genoemd werd. U weet dat als een parfum in een flesje wordt bewaard, dat dan de kracht van de geur wordt bewaard; maar als men het uitgiet of leegmaakt, verspreidt het een geurend parfum. Zo werd ook onze Heer en Verlosser door de wereld genegeerd, terwijl Hij met de Vader regeerde, was Hij hier beneden onbekend. Maar toen Hij zich voor ons heil heeft vernederd door uit de hemel neer te dalen om het menselijk lichaam aan te nemen, heeft Hij de zoetheid en het parfum van zijn Naam in de wereld uitgegoten.

Evangelizo.org